iCabsmiles
uitlijnen
Mijn Eyg-en
Paradijs








Sint Eustatius






Voorwoord
(2009)

statia

Op een prachtige dag in het voorjaar van 2003 had ik een sollicitatiegesprek voor de functie van docent. Op zich niks bijzonders, maar het was een sollicitatie voor een baan op Sint Eustatius…

Het werd zeker bijzonder toen ik de baan kreeg én ging! Zonder ooit een voet te hebben gezet op het eiland (in de volksmond Statia genoemd), nam ik de functie aan: een driejarig contract op de enige middelbare school op het eiland.

17 juli 2003 liet ik Nederland achter me en begon mijn avontuur op de Antillen. Elke maand liet ik 'het thuisfront' weten hoe het me verging middels nieuwsbrieven. Omdat deze brieven een prachtige impressie geven van het geweldige eiland, heb ik ze gebundeld. Lees en geniet!

Eygje Laroo

Nieuwsbrief nummer 1
(juli 2003)

Geliefden,

nieuwsbrief Na een paar dagen acclimatiseren, heb ik m'n laptop opgestart. Jahaaa… ook hiermee een nieuw begin, want zelfs m'n oude-vertrouwde iMac heb ik in Nederland laten staan. En nu zit ik met de passaatwind in m'n rug te tikken. Achter me staat ouderwets-gezellig de TV aan: op 'the hurricane-channel', want er blijkt zeer binnenkort (maar da's dan weer relatief hier) een orkaan deze kant op te komen. Aangezien we goed contact hebben gemaakt met de locals, krijgen we allerlei bijzondere adviezen en woorden mee. Onze handyman vroeg: You like excitement? en daar konden we het wat hem betreft mee doen. De plaatselijke, Nederlandstalige supermarkt-mevrouw geeft ons daarentegen bruikbare adviezen mee: "Verzamel vanaf nu water; je zult maanden zonder stroom zitten; de telefoon doet het heel lang niet; geef de marine een briefje na de orkaan met daarop bijv. 'Alles OK.'; mensen uit Nederland kunnen via het Rode Kruis uitvinden of je nog leeft…" (en nog meer onheilspellende tips). Op zich wel prettig om te weten dat het niet normaal is dat die stormwind en regenbuien er zijn. Waar is de zon? Het is (!^%$^%*) maar 28 graden! Maar toch wel heel bijzonder dat het spontaan begon te regenen toen Jan-Age (broerlief) en ik op St. Maarten liepen, op zoek naar een hotel (lees: vliegtuig naar Oranjestad had nog maar één plekje: wij zijn met het dubbele aantal, dus vliegtuig 'gemist'…). En zo ook op St. Eustatius: daar bleek het negen maanden niet te hebben geregend, maar nu wij er zijn… zijn we al minstens 4x natgeregend - en we proberen echt alle buien te omzeilen, want het zijn nogal heftige buien!

Onder het typen ben ik overigens ook een keer of tien gestopt om óf me te jeuken (lees: 87x gestoken!!!) óf anti-mosquitospul te sprayen óf met de anti-insektenbeetpen te stippen. Waaahhhh! Ik hoop dat dit ook bij die hurricane hoort (maar ben bang van niet…). Dat ik gestoken wordt is een unicum, dus zou ik moeten concluderen dat ik verliefd ben (volgens Yes/Flair/Viva steekt een mug namelijk het liefst bij verliefden, omdat ze lekker bloed hebben). Hmmm… ik vraag me af op wie, want ik heb nog geen geitenhoeder, duikleraar of Nederlandssprekende man gezien. Wel raar: je zou toch verwachten dat op de NEDERLANDSE Antillen, ook daadwerkelijk Nederlands gesproken wordt… Nee dus! Hier wordt eigenlijk alleen maar van dat Bob-Marley-Engels gesproken. Verder is alles hier heel Amerikaans: we kopen water per 5 liter (waarvan we er gemiddeld één per dag opdrinken); kijken meer reclame dan tv; eten echte 'peanutbutter' en juichen als er iets Nederlands in de winkel ligt. Maar sommige dingen zijn écht Antilliaans: vandaag kwam bijvoorbeeld de cable-guy langs… om de kabel aan te sluiten. Eindelijk. Dat verwachtten we al vrijdag. Het enige dat de man deed was een ladder opklimmen en een knopje omzetten (als we dat hadden geweten…). Huizen bouwen gaat ook op een niet-Nederlandse manier: ze doen alles zelf en sluiten overal (maar dan ook echt overal) stopcontacten aan. Ik geloof dat er alleen al buiten wel een stuk 6 zijn (overigens onbeschermd: de regen kan er zo instromen). Naast mij is een buurman op dit moment aan het bouwen; ik kan alles aanschouwen hoe het gaat. Eerst heeft hij een dag of vier constant met wat vrienden/collega's/familie op het dak gestaan en overleg gepleegd, toen kwam de betonmolen langs en moesten ze alles nog snel (af)maken. Da's nu gebeurd, maar hoelang het nu stil ligt is de vraag: de helft van de huizen is 'still under construction'.

winkel

Anyway… in de paar dagen dat wij hier zijn hebben we toch al heel wat geregeld: ehmmm… niks! Overal zijn we aan begonnen, maar niks kunnen we afmaken. Ik ben het nu al soort gewend: "Dan niet… komt goed". Dus dat de telefoon het pas over een week of vier doet: ala. Dat ik een 'savingsaccount' bij de bank heb, maar geen pasjes of wat heb (en dus niks kan doen): swa-ala. Dat ik nog geen post kan ontvangen, omdat ik me nog niet persoonlijk aan de postbode heb voorgesteld: ala-swa-oké. Je moet het hier niet te ruim nemen.

Helemaal leuk zijn de winkels hier. Op het eerste gezicht zijn ze er niet. Kijk je beter dan zie je op sommige gebouwen een bordje met openingstijden hangen of alleen het bordje 'open'. Ik vind het aangeven van openingstijden wel het leukst… ze schrijven bijvoorbeeld op "Always open, except when I am not here" of "Open from 1 till 5 most of the time" of nog handiger: "Out of gas, sorry! Try the 24th of July". Maar zulke bordjes zijn wel de enige tekenen dat het een winkel is. Want aangeven wat voor 'n winkels het zijn? Doen ze niet! 't Is een kwestie van gewoon naar binnen lopen en uitvinden, maar da 's soms wel gevaarlijk spannend met namen zoals iglo l'Étoile.
Eén winkel heeft zich duidelijk boven de rest van de middenstand gesteld: het zogenaamde internetcafé. Maar dat laatste is wel iets te veel van het goede: het is net een iglo en het voelt er net zo! Leuk is die man wel, want ik mag m'n laptop op een lijntje van hem 'hooken' en kan ik dus eindelijk mail versturen (en ontvangen: hint!)

Het leven hier is relaxed en bijzonder. Ik geloof dat ik me de komende drie jaar 'op vakantie in eigen land' voel. Een soort lang-vakantiehuisje-gehuurd-gevoel… Op het eerste gezicht dacht ik dat ik het weer eens niet zo strak geregeld had; dit huis: m'n huisbaas heeft het prachtig gemeubileerd afgeleverd met prachtige gouden franjes. Ieuwwww!!! Maar na wat gesprekken met m'n a.s. collega's blijkt dat ik het wél getroffen heb: ik heb namelijk warm water in de badkamer -niet in de keuken, maar je kunt niet alles hebben- en een wasmachine! (heet overigens in Nederland een 'handwas-tobbe'…).

Kortom: het moet wel goed komen hier!


Tropische groeten! Voor foto's: zie http://statia.laroo.net

Eygje



Nieuwsbrief nummer 2
(augustus 2003)

Geliefden,

caribproject Ik heb mezelf een nieuw project aangeschaft: een speelgoedhond. Althans: hij denkt dat 'ie dat is, want bewegen… doet hij niet. Ik heb via de lokale Martin-Gaus-club van die puppy gehoord en Jan-Age en ik hebben ons gezicht een stuk of dertig keer laten zien aan z'n (oude) baas, net zolang totdat hij -en de hele buurt!- ons zat werden en hem vingen. We hebben hem Carib gedoopt en hij is spontaan 100% om-gemetamorfoseerd… Eerst was 'ie een normale puppy, maar sinds die buurtvangactie doet hij… niets. Mijn taak: deze getraumatiseerde hond enigszins normaal te maken. Helaas is Jan-Age vertrokken, dus sta ik alleen voor deze klus. Broerlief is trouwens een week langer gebleven dan gepland, zo beroerd is het hier dus niet! Lekker tropisch (maar ja… ik weet het: daarvoor had ik net zo goed in Nederland kunnen blijven), alleen het tropenrooster is beduidend minder. Vanmorgen had ik het eerste uur vrij, maar dat betekent gewoon dat ik om tien over acht op school moet beginnen. Waaahhhhh! Oké: het leven kan niet alleen maar leuk zijn, tenslotte… Blijkt dat die hurricane zich voorlopig nog niet laat zien; de eerste heeft zich ergens gedraaid. Dus iets niet-leuks is wel een aangename afwisseling; kom maar op met dat tropenrooster!

Ik ben ook al begonnen op school. Dus terwijl jullie al hittegolvend aan het vakantiehouden zijn, werk ik… De leerlingen hier verschillen bijna niks met Nederlandse VMBO-ers. Alleen gebrek aan leer- en werkboeken, klassenlijsten, agenda's en stoelen maakt het anders. Maar het komt ooit wel een keer, dus waarom zou ik me er druk om maken? Druk maken… daar los je niks mee op, is hier het motto. Ik hoef me verder ook niet zo druk meer te maken, want het is een maandje later en er is al veel geregeld: ik kan thuis mailen en bellen, m'n gas was al op (uiteraard op vrijdagavond, zodat ik tot maandag moest wachten), de postbode kent me, het hele eiland weet dat ik de juffrouw ben en ik heb m'n duikbrevet gehaald. Ik heb spontaan ook nog een nieuwsbriefmanager gekregen, die me gaat aansporen om deze brieven te blijven tikken. Ik ben benieuwd of het haar lukt…

nevelwoud Ik heb ook een hele omgeving-verken-tocht ondernomen… Ik profileer me hier als topsporter. Naar het regenwoud gelopen (een berg op… met heel veel water) en naar een nevelwoud gegaan op Saba. Of het niks was. Ha! Het waren maar 1065 'treden'… Dus als iemand zin heeft in een beetje bergbeklimmen, moet je hier komen. Een ervaring, want niet overal is een officieel pad.
Ook een ervaring zijn de huisdieren hier: ik heb al een vogelspin binnen zien komen druppelen (rennen!), een vogeltje dat mijn huis als enorme kooi zag, een ziek mager geitje komt door m'n hek lopen op zoek naar gras, heb al twee kakkerlakken vermoord (lees: Jan-Age heeft me gered) en sprinkhanen en gekko's lopen over de muur. Gezellig toch…

Als laatste trieste mededeling… ik ben verslaafd aan Nederlandse producten. Er is hier een winkel die Hollandse producten verkoopt en toen ik vrijdag weer hagelslag, pannenkoekenmix en stroop kocht, zei de winkelmevrouw al tegen me dat ik wel héél erg Nederlander bleef. Ja… ik geef er maar gewoon aan toe, da's het makkelijkst.

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… voor nieuwe foto's: zie http://www.statia.laroo.net

Wil je me bellen: 00599-318 30 29 of schrijven (ik hang ALLES op): Kenniproad 7, Princessgarden… St. Eustatius (NA). Ben je m'n saaie nieuwsbrieven zat? Mail me even en ik zal je niet verder vermoeien…


Nieuwsbrief nummer 3
(september 2003)

Geliefden,

Alweer zit ik in een dilemma: moet ik nu gaan schoonmaken of maar een update schrijven… Pittig! Ik schrijf dit aan een stoffige tafel met zwarte voeten op een allang-geen-witte tegelvloer meer. Geen huisvrouwtaken gedaan dus. Laat ik het stof liggen, dan kan ik een andere keer m'n lol op.
Soms vraag ik me af of ik niet beter het cleanen kan laten voor wat het is, want het is hier zo stoffig dat het blinkende resultaat van bezemen en handdweilen binnen een uur verdwenen is. Misschien zou ik alle deuren en ramen hermetisch kunnen afsluiten om zo m'n bloed-zweet-en-tranen-moeite enkele ogenblikken langer te bewaren, maar dat resulteert dan onmiddellijk in een sauna. Die ramen en deuren dus maar wagenwijd openlaten. Om de hond ook wat sportiviteit te geven, laat ik de deuren ook maar open, zodat hij achter de kippen aan kan rennen. Daar rent hij (op z'n goede momenten) achteraan. Gelukkig zijn er geen geiten, ezels en koeien ín de tuin, want daar is mijn held nog steeds bang voor. Mijn Martin-Gaus-cursus aan Carib werpt z'n vruchten al duidelijk af: hij loopt tegenwoordig al heen en weer en beschouwt mijn arm 's nachts als kauwbot. Maar da's dan ook alles, want verder staat z'n ontwikkeling stil. Als er een vrijwilliger de hond wil opvoeden: van harte welkom!

klassenboek Na een week of acht naar school te zijn geweest zijn de eerste slachtoffers gevallen: sommige docenten hebben zich een beetje verkeken op het lesgeven. De leerlingen zijn hier niet gelukkig met de constante stroom van nieuwe docenten en laten dat ook duidelijk merken. Ze zijn dan ook extreem lang bezig met het beroemde 'uitproberen'. Ik ga er hard tegenin en heb dus elke middag een nieuwe lading nakomers. Vinden ze heel erg (en ik eigenlijk ook)… Ook de directie is hier van andere orde dan ik gewend ben: volgende week krijgen we wéér een nieuw rooster, omdat sommige klassen enkele verplichte vakken niet op rooster hebben staan. Ik ben hier niet echt van onder de indruk, ben er juist -stiekem- blij mee: als zíj niet alles perfect op de rol hebben, hoef ik me geen zorgen te maken dat bij mij ook niet alles vlekkeloos verloopt! Want als je mij als 'VAP-er' biologie én natuur-, scheikunde aan de eindexamenklas toevertrouwt, mag je ook geen topprestaties verwachten…

En na elke lesdag brommer ik naar huis… met lange broek. De kledingcode op school is: leerlingen een lichtblauwe (school)polo met spijkerbroek en docenten een lange broek. Eén grote bijzonderheid is me na twee dagen al opgevallen: ik mag hier ook mijn All-Stars en spijkerbroek aan! In de periode ná het tekenen van m'n contract en vóórdat ik vertrok was ik er van overtuigd dat ik alleen 'keurige' broeken aan moest trekken. Er stond in m'n contract namelijk een clausule over kledingvoorschriften. Om m'n eigen spijkerbroekgevoel niet kwijt te raken, heb ik er toch een paar hiermee naar toe genomen. Gelukkig! Geluk is zo simpel! Als ik thuis kom, verwissel ik m'n spijkerbroek in een korte broek en m'n gympen laat ik ook slingeren: zoveel mogelijk op blote voeten; speciaal voor het tropische gevoel. Om daarna weer een beetje bij te komen, ga ik buiten op de porch zitten met een boek. De laatste weken me vooral bezig gehouden met hoogwaardige literatuur als de Libelle en de Kameleon (lang leve de kinderen die met collega's zijn meegekomen). Heel vaak ga ik daarna socializen en ergens borrelen… Het is een klein eiland, maar het lijkt wel of ik socialer ben dan in 'Het Grote Nederland'. Wel een grappige bijzonderheid vind ik…
Het is ook heel prettig als ik ergens mag blijven eten, want mijn kookfantasie beperkt zich tot ‘rijst-met-kipkerrie’, aardappelpuree met iets of macaroni of zo. Nu eet ik bij m'n collega's hetzelfde, maar ze blijken allemaal over de goede eigenschap 'fantasie' te beschikken die bij mij tot in de tiende macht ontbreekt.

Een andere bijzonderheid zijn m'n uitstapjes geworden: ik waag me gewoon op een hikingtrip! Het eiland heeft één uitgedoofde vulkaan (de Quill) en één berg-iets aan de andere kant. De ene vegetatie aan de oostkant, een volledig andere aan de andere kant. Prachtig! Eén ding blijft (uiteraard) gelijk: de geiten zie je overal! En da's dan weer prettig: hoe ver je ook wegwandelt (en je kan ontzettend ver wandelen: het eiland is in totaal 21 km2), je hebt altijd een constante factor bij je!
onderwater De duikwereld is ook een hele andere, maar zeker zo bijzonder. Omdat ik van alles tijdens die duiksessies zie, maar geen flauw idee of ik iets heel zeldzaams heb gezien of dat ik helemaal lyrisch wordt van een guppy, zeg ik standaard na elke duiksessie, als ze vragen: How was your dive?: Amazing!!! Degene die wat meer willen weten over dit eiland, kunnen het beste surfen naar http://www.web-idea.nl/duiken/. Broer Jan-Age heeft een artikel over duiken en St. Eustatius gevonden en voor mij op z'n website gezet. Daar staat heel veel Statia-info in en honderd keer beter dan ik jullie zou kunnen geven.

Ach… ik heb weer een uitje; ik moet helaas weer afsluiten. Op Zeelandia Beach heb ik een bbq: een collega is jarig en… tjaaa; waar kun je dat beter vieren dan op het (niet-zwemmen-alleen-maar-pootje-baden-) strand.

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer een nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net (als het goed is….)



Nieuwsbrief nummer 4
(oktober 2003)

Geliefden,

geiten Het is me opeens weer duidelijk geworden: als je ergens lang(er) bent, krijg je voor sommige zaken een blinde vlek. Ik heb gewoon in al mijn enthousiasme een overweldigend Statia-gevoel gehad, maar nu ik even weer een terugwerpblik heb genomen, zie ik opeens helder dat het hier toch een heerlijk rommeleiland is. Niks is gestructureerd, alles wandelt en doet maar. Geiten, kippen, ezels, koeien die loslopen… Logische verbindingen van wegen zijn meestal onvindbaar (soms zijn de wegen zelfs onzichtbaar)… Niks is opgeruimd (inclusief de bedrading van de huizen, de auto's waar niet meer wordt gereden en huizen waar niemand meer in woont). Alles staat er nog zoals de laatste het heeft achtergelaten. Maar in al deze rommelige ongeordendheid voel ik me enorm thuis. Want niet alleen is die gestructureerde chaos een duidelijke eigenschap van me, ook wordt mijn oppervlakkig-vriendelijke eigenschap hier gevoed: iedereen zwaait naar elkaar en lacht vriendelijk en men begroet elkaar alsof je elkaar al jaren kent, maar is elkaar na een meter of vijf weer vergeten. Dit weekend was ik op Saba en zag de gestructureerde orde die op St. Eustatius tot op de tiende macht ontbreekt. Wat een genot het was om weer thuis te zijn!

geiten Ook heb ik mogen genieten van een weekje vakantie. Tussenvakantie welteverstaan, want van de herfst is hier geen sprake. Toen ik deze week tot twee maal toe naar huis was gefietst (omdat de brommer het heeft begeven… en die dus op het Statiaanse tempo gerepareerd wordt), ervoer ik toch duidelijk dat het een warme aangelegenheid was. Geen aanrader, zeker niet met mijn typisch Hollandse fietsje (met welgeteld drie versnellingen). Ik had natuurlijk beter kunnen weten, want het simpele feit dat ik de heenreis in drie minuten afleg, met een keer of tien trappen én met het constant inknijpen van de -aan het einde van de rit- oververhitte remmen had me moeten doen beseffen dat de terugweg een pittige taak zou zijn. En inderdaad! Toch een heftig begin zo na die vakantie… Want uiteraard begeeft de brommer het precies op de zaterdag aan het einde van de vakantie, zodat je zeker weet dat het ding niet gemaakt is als jij 'm nodig hebt: de maandag erop. Een kleine meevaller was dat diezelfde maandag (na afleggen van de zware berg-etappe) het vakantiegevoel me toch bijbleef: toen ik al hijgend en puffend de fiets 'binnen' zette, wachtte pa me op met een ouderwets kopje koffie! De goede man had mijn ellendegevoel op de juiste waarde geschat en tevens goed ingeschat dat dát een enorme goede thuiskomers zou zijn. Wat kent 'ie me toch goed, der Alte! Het is heerlijk om weer een gedeelte van m'n verleden hier te hebben. Hier is het leven zeer zeker fantastisch, toch is op z'n minst 'apart' om een volledig nieuw leven te beginnen waar niemand je verleden kent. Waar je jezelf dus weer helemaal moet neerzetten… Maar behalve dat is het ook erg lekker om 's avonds (buiten op de porch - hmmm!) te praten over allerhande zaken; dat m'n dagelijkse mailer eindelijk de mensen ontmoet waar hij al zoveel over gelezen heeft; elke dag oergezellig afkoelend te zwemmen in de Caribische Zee; de befaamde supermarktexcursies te ondernemen en tripjes te maken naar verschillende locaties. Hij blijft nog 'vet' een week, dus worden dit nog extra-heerlijke dagen.

Een bijzonderheid is trouwens ook wel dat ik hier het vakantiegevoel enigszins blijf houden. Als ik weer thuiskom na schooltijd tenminste dan… Op school ervaar ik het ultieme vakantiegevoel zéker niet, maar als ik thuiskom is het alsof ik niet heb gewerkt die dag. "Hier overvalt je het CenterParcsgevoel", aldus m'n vader. Nog waar ook! Het gevoel van 'rust en ruimte', maar ook mensen zien langslopen met een onduidelijk doel. En na een tijdje weer zien terugkeren. Het gevoel van 'wie vriendelijk doet, vriendelijk ontmoet' of iets van die orde. Het gevoel van 'zometeen even zwemmen' en het genot van elke dag verse broodjes op tafel, nee, zo verkeerd heeft die man dat niet gezien.

Maar… eerlijk is eerlijk: op school is het hard werken. Ik moet bekennen dat ik er een beetje aan gewend raak, geef nu met gemak twee totaal verschillende klassen met twee verschillende vakken les. Ik ga hun Bob-Marley-Engels ondertussen ook al verstaan en die leerlingen zijn nu al een beetje aan mij gewend. Sinds een tijdje ken ik ook de namen én kan ik ze ook uitspreken (want niemand die je kan leren hoe je Lucun, T-Rassia, Sharisia, Dyens of Renea moet uitspreken). Mijn naam kennen ze nu ook, want regelmatig lopen ze hier langs en roepen ze "Láááá-Roo" (waarop ik dus steevast terugroep "Háááá-Loo"). Kortom: we wennen wel aan elkaar. Nu nog wachten op de boeken en… waar hebben we het nog over?

Toch heb ik soms nog heimwee naar Nederland, want hier hebben ze geen 'Heinz-Sandwich Spread tomaat-lenteui', 'krijtjes', 'dat oerbrood van de Albert in die bruine zakken', 'katjesdrop van Venco' of 'jongbelegen kaas'. Daarentegen mis ik jullie weer op dit moment zeker niet…
's Avonds om half acht nog in korte broek buiten zitten, terwijl jullie al mutsen, dubbele sokken en gelkruikjes nodig hebben. Dus ga ik lekker met de kerst naar huis (om te Sinterklazen) om die heerlijke producten weer 'tot mij te nemen' en dan ervaren hoe koud het is, om daarna weer met veel plezier terug naar de zon te gaan!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer een nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 5
(december 2003)

Geliefden,

Om een beetje in de decembersferen te komen typ ik deze keer de mail in de donkere nacht - met lange broek! Het sinterklaasgevoel is hier helemaal niet aanwezig, maar dat compenseer ik door bij collega's sinterklaasliedjes te zingen… Hier hebben ze vooral de kerstman (bah!) en de bijbehorende lichtjes-oase. Hoe meer lichtjes, hoe beter én hoe kitscheriger, hoe leuker is het motto. Dus struin ik hier door straten die nog nooit zoveel lichtvervuiling hebben vertoond als nu. Daarentegen ben ik op dit moment vergezeld van een jeukende vervellende rug die ik heb opgelopen bij m'n snorkelsessie afgelopen vrijdag. Ach, verschil hou je toch! Ik ga zelf natuurlijk binnen drie weken (!) weer ervaren wat jullie al een tijdje meemaken: de Hollandse kou. Hoewel ik het hier echt enorm naar m'n zin heb, heb ik erg veel zin in een weekje of twee in m'n oude-vertrouwde omgeving…

Wat zo geinig is, is dat je hier off-island moet om iets te regelen. Wasmachine kapot? Stuur dat ding naar Sint Maarten… Bril kwijt? Plan maar twee dagen op Sint Maarten! Een examenvergadering? Met een paar docenten op schoolreisje naar Sint Maarten… Zin in een dagtripje (om bijvoorbeeld te winkelen): pak het vliegtuig en ga… jawel! naar Sint Maarten. Heeft de scooter het begeven? Wacht tot het onderdeel is besteld op Sint Maarten. Dat alles maakt je wel zeer effectief en zelfredzaam. Zo heb ik eigenhandig de wasmachine gerepareerd, ga ik mijn (kwijtgeraakte) bril maar in Nederland kopen en combineren we winkelen en een vergadering… Omdat je zo aangewezen bent op andere eilanden én collega's, transformeer ik mezelf steeds meer in een sociaal iemand. kopspijkers Zonder schroom bel ik collega's op om me ergens bij te helpen, mezelf uit te nodigen voor een avonddiner, samen Kopspijkers te kijken of naar een 'uitje-in-de-stad-wat-ze-hier-een-concert-noemen' te gaan. Uiteraard probeer ik ook heel sociaal terug te doen, meestal door op de kinderen te passen. Vroeger (zei deze ouwe bok) zou ik daar nooit voor te porren zijn, omdat kinderen mij nooit echt konden hebben… sinds kort ervaar ik wat het is om surrogaattante te zijn. Erg bijzonder.

Het principe van vroeg opstaan gaat me daarentegen nog niet goed af. Die wekker is erg ellendig, zeker nu omdat het 's nachts soort van koud is… Ik slaap behalve onder een laken ook onder een fleecedeken (en heb in down-dagen zelfs weer ouderwets sokken aan in bed). Het is hier ook winter en dat merk je toch: overdag is het standaard 29° en 's nachts koelt het af tot een graad of 24. Tjaaa…. daartegen moet ik mezelf dus maar goed beschermen, anders word m'n nachtrust verstoord door de ervaring van koude voeten. Nu ben ik altijd overdreven gefocust op de betere temperaturen, maar dat ik een kou-ervaring meerdere malen heb meegemaakt had zelf ík niet kunnen verzinnen. Ik denk er zelfs aan om uit Nederland een dekenachtig iets mee te nemen…

Ondertussen heb ik al een soort van sociaal Statiaans leven opgebouwd, want ik flaneer in het lokale koor; ben gevraagd deel te nemen aan de badmintonsport (waarschijnlijk vanwege mijn zeer duidelijk aanwezige talenten); kan ik zonder moeite zeer binnenkort met een local trouwen (deze keer vanwege mijn blanke huidkleur én mijn geld); heb ik drie kilo chocoladetaart gewonnen die persoonlijk thuis werd bezorgd; word ik vriendelijk zwaaiend en wenkend in church begroet; kan eindelijk de meeste leerlingen op straat (let op: opeens volledig gemetamorfoseerd…) bij naam noemen en hoef ik niet meer altijd m'n paspoort te laten zien en laten bestempelen als ik ga vliegen. Tjaaa… als ik zoveel al voor elkaar krijg in grofweg vier-en-halve maand, ben ik benieuwd welke inhoud mijn 'laatste' nieuwsbrief zal hebben. Binnen een halve zwangerschap heb ik mezelf al duidelijk overtroffen! De eerlijkheid gebied te zeggen dat alleen mijn anti-huishoudelijke talenten vooralsnog overontwikkeld zijn…

maan Het moet niet gekker worden… Ik ga maar weer eens m'n korte broek aantrekken, lekker op blote voeten lopen… Even kijken naar de maan die vergeleken met Nederland tweehonderdzeventig graden is gedraaid (dus: jawel… ehhh… er anders uitziet). Nog lekker even drie weken genieten van mijn Eyg-en paradijs!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer een nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 6
(januari 2004)

Geliefden,

Het verbaast me elke keer weer dat een mens zich zo snel aan een omgeving kan aanpassen. Tien seconden nadat ik op Schiphol m'n moeder, broer, zus en een vriendin weer in de ogen keek, was het weer alsof ik nooit weg was geweest. Voor hen was het daarentegen iets pittiger, want ik had een haarmetamorfose ondergaan op St. Maarten waar ik 14 uur op m'n vlucht naar Nederland heb gewacht. Nadat we met z'n vijven een lekker Hollands kopje koffie hadden gedronken, waren zij ook aan mijn nieuwe kapsel gewend. M'n moeder had zo acclimatiserend gedacht dat ik van haar m'n winterjas en sjaal kreeg uitgereikt; m'n zus vulde dat aan met het afstaan van haar handwanten. In Ameide zag ik de rest van de fam en pakte ik mijn sinterklaascadeautjes (waarvan er één gesneuveld was in de strijd om ruimte in de koffer), m'n gedicht en m'n surprise (waarbij ik al van te vóren had bedacht dat hij niet traditiegetrouw groot en pletbaar mocht zijn). Het sintfeest werd dan wel een week of twee later gevierd, het heeft de pret alleen maar verdubbeld!

Twee weken geleden ben ik met aardig wat extra kilo's aan kaas, katjesdrop, kleren, spelletjes en ander 'spul-wat-je-hier-niet-kunt-kopen' aangekomen op mijn Eygen eiland. En ook hier ontpopte ik me tot een heuse kameleon, want hoewel het zo'n 25 graden warmer was ik blij met de spijkerbroek en trui die ik aanhad. Ik had het binnen de kortste keren weer koud, wat overigens volgens de locals niet zo vreemd is vanwege de extreme kou in Amerika. Ik blijk niet de enige te zijn die 's nachts nog bibbert met een Hollandse pyjama en sokken (ja, ik ben me bewust van het feit dat het heel triest met me gesteld staat, met name door die sokken). Het Antillentempo had ik ook in mum van tijd weer onder de knie, wat deze nieuwsbrief die ik gepland had begin van dit jaar wel bewijst… Het is tenslotte al weer zo ver in januari dat zelf ik m'n nep-micro-mini-kerstboompje heb opgeruimd!

In de twee weken dat ik hier weer terug ben, heb ik me toch behoorlijk actief gedragen: ik heb m'n aloude badmintontalent getoond, heb gewonnen met tennis (lees overigens: vooral dankzij mijn tennismaat), zong ik de sterren van de hemel (dat kan ik makkelijk typen, niemand van jullie heeft me gehoord) tijdens een optreden van ons koor en heb ik weer een snorkelpoging ondernomen. Dat laatste was geen aanrader, want het water 'was koud' en troebel door de vele regen die is gevallen. Pfff… wat is er veel regen gevallen! Mijn cistern is al weken tot de nok toe gevuld, de planten (onkruid) zijn gigantisch en het gras groeit volop (overigens alleen waar er geen onkruid is en die plekken zijn dan weer schaars). Het regent zo veel, vaak en hard dat de wegen er zelfs onder bezwijken. Als je naar beneden rijdt moet je uitkijken dat je niet in een 'gat in de weg!' terecht komt. Hele stukken van het eiland zijn ook in de zee gestort en één hotel heeft z'n tent maar te koop gezet, omdat de kans dat het hele complex de klif afrolt met elke regenbui groter wordt. Vooral de dirt-roads zijn op sommige plekken zo heftig beschadigd dat de 'opruimploeg' het maar heeft opgegeven om de door water uitgesleten geulen dicht te maken en de stenen en modder van de geasfalteerde wegen te schrobben.

heremietkreeft Misschien is het een goed idee om de schoonmaakploeg dan maar een andere taak te geven: mijn huis schrobben. Niet dat daar de moeite loont, want ik ben gezegend met zo'n zandweg links van me, wat in de praktijk betekent dat de passaatwind precies het zand in mijn huis deponeert. Zeer frustrerend dat je twee dagen na de veegsessie alweer je eigen voetstappen op de witte tegels (wie verzint dat dan ook) kunt volgen.
Ook heeft het weer gezorgd voor een nieuw scala aan huisdieren… Torren, vogels, hagedissen, gekko's en spinnen hebben zich binnen de veilige muren van mijn huis gevestigd. Hoe ik die ga kwijtraken heb ik nog niet verzonnen, misschien dat ze het buiten toch prettiger gaan vinden dan naar mijn 'meeschallen-met-de-cd' te luisteren. Laten we daar maar op hopen.

Sinds drie dagen is het weer zonnig zonder regenbui. Daar ga ik dan maar gebruik van maken door eindelijk (na een regenstop van zo'n twee maanden) te gaan beachen, want ik vermoed dat het vandaag niet meer gaat regenen.

Tropische groeten! Speciaal aan Nelleke…

Eygje

Trouwens… om weer een nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net

Mijn technische- en organisatorische talenten zijn dusdanig beroerd dat de foto's er waarschijnlijk (laat dat woord maar weg) nog niet meteen opstaan. Heb geduld, morgen zullen ze er zeker wel zijn!


Nieuwsbrief nummer 7
(maart 2004)

Geliefden,

supermarkt Na het doen van zware huishoudelijke taken, is het weer tijd om even te gaan zitten… Het is vandaag de laatste dag van de 'tussenvakantie'; de vakantie die je in Nederland 'krokusvakantie' noemt. En uiteraard besef ik de laatste dag pas weer dat ik véél te weinig heb uitgevoerd; voor school en thuis. Ik had voor de vakantie al een vooruitziende blik en heb ik 'per ongeluk-expres' de nog na te kijken toetsen op school laten liggen, zodat ik er, zeker weten, geen schuldig gevoel aan over zou houden dat ik m'n schoolwerk heb verzuimd: ik kon het helaas niet doen, want ik kan er simpelweg niet bij. Voordelig bedacht van me dus. Ik heb me deze vakantie lekker genoten van het niksdoen… was zeker niet moeilijk, want Jan-Age is drie weken bij me op visite (lees: op mijn prachtige relax-eiland). Hij was natuurlijk helemaal in het begin van de paradijselijke start met me meegegaan en is ook een heuse Statia-fan. En logisch…

Mijn tussenvakantie hebben Jan-Age en ik vooral doorgebracht op Sint Maarten en hebben van daaruit spannende excursies geregeld (of zijn ons overkomen): Europese-supermarkttripjes (want de supermarkt hier ziet er uit als een oostblokwinkel); een tripje naar St. Barts (waar alle celebrities schijnen te wonen, maar geen Mick Jagger of Sylvester Stallone heeft me spontaan op de thee gevraagd); naar de bioscoop (want hoewel ik op tv hele hippe films zie, is met z'n tweeën in een enormous bioscoop echt een ervaring); spannende krasprijzen krassen (en winnen); snorkelen (nou ja… eerder dagen zeulen met de snorkelspullen, subway maar uiteindelijk nooit daadwerkelijk een snorkelsessie ondernemen); drie keer per dag de SubWay bezoeken (zodat we uiteindelijk alle verschillende broodjes hebben geprobeerd) en winkelen (om überhaupt een andere winkel dan een supermarkt binnen te gaan is een luxe). Ook hebben we ons gespecialiseerd in het acteren: als getrouwd setje zouden we zo een Oscar én een Emmy kunnen winnen. Nu we weer terug zijn op 'ons' eiland herleven we soms nog onze momenten, bijvoorbeeld als er een 'local-die-nog-steeds-met-me-wil-trouwen' (…) langskomt of belt: "The Laróó-residence, the man of the house speaking" of als ik Jan-Age aanspreek ("hé, husband…"). Jammer genoeg fungeert dit eiland exact als een dorp: iedereen weet alles van elkaar, dus heeft iedereen ons grapje al door…

Morgen gaat dus het echte schoolse leven weer van start… en heftig ook, want we beginnen meteen met een workshop. De workshop wordt deze keer op 'ons' eiland gehouden, dus zit er dit keer geen tripje naar St. Maarten of Curaçao in. Zo'n tripje van zo'n vijf dagen naar Curaçao geen beroerde manier om iets voor school te 'leren'… want behalve kilo's huiswerk heb ik ook DeliFrance en frikadellen geconsumeerd; kon ik ná de workshop zó het zwembad induiken en heb ik ook nog wat over de Curaçaose cultuur geleerd (in de eerste instantie typte ik… heb ik wat opgesnoven, maar besefte tijdig dat dat verkeerde associaties opwekt). De workshop gaat deze keer het hele team aan, dus in plaats van het vér-vliegen van het hele team komt de workshopman onze kant op. Wel zo voordelig (helaas). Na een paar uur lesgeven zitten we morgen dus tot ver in de middag op school… te workshoppen.

Geen rustig bijkomen dus, vergeet het maar. Jammer, want daar had ik zo'n behoefte aan… Door een verstoorde relatie tussen de directie en sommige docenten is er over mijn eylandelijke paradijsgevoel een schaduwplekje gekomen. Gelukkig hebben we als collega's een soort van familiegevoel gecreëerd, want regelmatig nemen we op de porch onder het genot van een drankje(s) de dagelijkse werkbeslommeringen door. De collegiale banden worden zelfs gebruikt (misbruikt) door deze dame, want na het volledig mislukken van het Caribproject heb ik een nieuw project gestart: een leuk, gezellig hondje vinden. Dat is gelukt: ik heb hem Chubby gedoopt. Om faalangstige redenen heb ik de opvoeding deze keer uitbesteed aan een collega-gezin. Als zij aan het einde van het schooljaar terug naar Nederland gaan, krijg ik een volledig gesocialiseerde en gehoorzame hond terug. Een project dus dat niet kán mislukken!

Een ander project van me dreigt daarentegen wél in duigen te vallen, want het produceren van deze nieuwsbrief gaat steeds moeizamer. Ik had verzonnen dat ik elke maand wat typ over wat ik meemaak, maar behalve een beroerde schrijfstijl heb ik weinig constructiefs ontwikkeld, te merken aan het aantal reacties (lees: almost géén). Kleine hint: mail me eens! Dan probeer ik de volgende keer wél iets leuks te typen…

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om (eindelijk weer eens) nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 8
(april 2004)

Geliefden,

n28_bakkertje. Zonder dat ik er zelf erg in had, ben ik begonnen aan een heus weekendje 'Holland'. Gisteren was de aftrap: wit brood, roomboter en aardbeien… het échte zomergevoel! Maar enkelen weten hoe ontzettend veel ik houd van roomboter. Ah, roomboter… ik kan het wel tien keer zeggen. Dat het ongezond is hoef ik niet te horen; ik compenseer de ongezonde levenswijze met het constant zijn in de buitenlucht - met zelfs wat sportieve uitspattingen. Sinds de zon weer de hele dag schijnt voel ik me opeens blijer, want hoewel je theoretisch de hele dag in je zomer-outfit kunt lopen, heb ik nu pas het Hollandse 'jippie-het-is-lente-gevoel'. Misschien daarom ook dat ik heb besloten elke vrijdag een korte wandeling naar Venus Baai te maken: het is een kort half uurtje bergje up-and-down en dan ben je er… (ik heb het ál twee keer gewandeld). Toegegeven, het is natuurlijk geen echt Hollandgevoel als je door de woestijnachtige vlakte wandelt (en een cactus in je voet krijgt), maar het is het oranjegevoel dat telt. Toen ik vanmorgen om half tien wakker werd, besefte ik me natuurlijk meteen dat dit Nederland niet is… Daar zou ik nog makkelijk twee uur hebben doorgeslapen, maar op het moment dat ik m'n scheenbeen stootte voelde ik toch weer mezelf: volgens mij ben ik geen dag plekloos geweest. Een ijsklontje, jaren '80-muziek en een cappuccino doen wonderen, dus heb ik mezelf in het kader van het genezingsproces buiten op de porch geïnstalleerd… me voorbereiden op vanavond, dan hebben 'we' een ouderwets leuk jaren-'70-feestje.

mentorklas Over een paar dagen heb ik alweer vakantie… gaat toch sneller dan je denkt, vind ik. De laatste vakantie was Jan-Age er en ik besef nu pas weer dat dat dus alweer een kleine maand geleden was. School is hier heel anders dan Andel was, maar stiekem toch weer niet. De lessen die ik geef gaan net zo beroerd als in Andel (ik vraag me hier ook elke dag wel af of ze later aan me terug zullen denken als de juf waar ze wat van hebben geleerd…) De klassensituatie is hier anders, maar de VMBO-ers zijn over het algemeen hetzelfde: ze zitten op school, omdat het moet, niet omdat ze daarvoor hebben gekozen. De meesten doen hier net zo goed hun huiswerk niet, dus maken ze ook toetsen waar ze werkelijk niks meer aan hebben gedaan dan wat ik in de lessen met ze heb besproken. Gewoonlijk heb ik dus het toetsgemiddelde op een 5 à 6 liggen. Deze week had ik bijvoorbeeld tentamen met klas 4 (scheikunde voor de theoretische leerweg) en zag ik dat sommigen niet eens hun leerboek uit de kast hebben meegenomen. De stelling op deze school is: You can carry them to the water, but you can't make them drink. In de praktijk betekent dat, dat ik ze niet mag laten zwemmen… kan ik niks op hun eigen verantwoordelijkheid gooien. Dus ben ik elke les bezig in klas 4 met vooral veel uitleggen en oefensommen maken. Inderdaad; de doe-opdrachten van NASK gaan over het algemeen goed, de leeropdrachten zijn bedroevend. Ik heb het systeem verzonnen dat ze een vijf halen voor de toets als ze meedoen tijdens de les en een echte voldoende als ze leren. Zo vang ik hier de vliegen die ik moet vangen. Ik heb het afgedekt voor de directie, maar laat de leerlingen toch verantwoordelijk zijn voor hun eigen voldoende.

nask Uiteraard zijn er meer verschillen die, als je het goed bekijkt, toch weer overeenkomsten zijn… Het geluidsniveau van de Statianen ligt boven de gehoorbeschadiginggrens en fluisteren kunnen ze simpelweg niet. Het geven van groepsopdrachten is dus (voor mij) not-done. Stilte graag! Op de lagere school wordt alleen maar frontaal lesgegeven, dus hebben ze niks anders geleerd. En ik leer het ze ook niet… laat wat minder-gehoorgevoelige collega's dat maar doen. Ik hou ervan als zíj stil zijn. Het druist volledig in tegen alle moderne didactische opvattingen van lesgeven, maar ik ben en blijf toch een beetje Bonder. De hele les stil is het gewoonweg niet. Ze hebben vragen over de vragen ("Wat bedoelen ze?") en vragen over de antwoorden ("Is dit antwoord goed?"). Natuurlijk hebben ze hier ook kauwgom en mobieltjes. "Nee!", is dan mijn simpele reactie… (dat begrijpt iedereen, ook als je héél slecht bent in Nederlands).

Eén ding is wel typisch Statiaans: leerlingen vragen of ze de les uit mogen om 'te spugen'. Het zal wel een speekselprobleem zijn dat vooral bij Midden- en Zuid-Amerikanen voorkomt, want het is een universeel gebeuren. Docenten en leerlingen doen dat… Je kunt er dus ook niet afwijzend op reageren: het is een moetje!

Wat een ander bijzonder verschil is, is de bureaucratische gedachte. Tijdens de lessen merk je er weinig van, maar na de lessen des te meer. Zo moesten we tijdens een workshop aan het begin en aan het eind van de dag aftekenen (let op!: er zijn ongeveer 18 docenten); hebben we afgelopen maand moeten tekenen voor de ontvangst van ons salarisstrookje; heb ik ook meerdere keren getekend dat ik een bepaalde mededeling heb doorgekregen en heb ik keurig mijn handtekening gezet dat ik aanwezig was tijdens een bestuursvergadering. Dat 'tekenen-voor-alles' is niet alleen iets van school, dat is eilandelijk geregeld. Zo moet ik 86 instanties langs om wat ziektekostenvergoeding terug te krijgen (ongeveer dan), krijg ik nog geld van het bestuur van de school en wacht ik nog steeds op de officiële 'inwoner-van-St. Eustatius'-inschrijving. Alle aanvraagformulieren moeten langs alle instanties en daarna moet je zelf nog wat actie ondernemen wil je het gedaan krijgen. Enig doorzettingsvermogen en wat geduld zijn hier dus wel een aanrader.

Consequent zijn is ook wel iets, dat handig is hier… Aan het einde van elke maand moet je een rondje betalen ondernemen. Je moet met een soort bonnenboekje met je Naf 54,= bij de kabelmaatschappij langsgaan om daar de rekening te betalen en met de gekregen rekening bij de elektriciteit- en telefoonmaatschappij langs. Ik maak meteen het rondje af door de huur ook af te geven… Als je het vergeet, krijg je geen herinnering maar word je gewoon afgesloten. Het maandelijkse rondje heb ik nu wel in m'n hoofd zitten, maar er bestaat ook nog een jaarlijkse afrekening: de motorvoertuigenverzekering en de wegenbelasting. Niemand die je eraan herinnert, maar als je het vergeet kan je auto gewoon in beslag worden genomen en krijg je deze pas terug als je alles hebt betaald (met 'voorkomen' op de koop toe). Ik woon naast het gebouwtje waar je die roadtax moet betalen, dus zag ik afgelopen week de rij tot buiten aan toe staan… Ondertussen hield de politie een razzia, gewoon in dezelfde (= mijn) straat…

Het leven hier is dus eigenlijk zoals ik het gewend ben, maar met wat andere interpretaties. Hmmm… mooie slotconclusie. Ik ga maar eens on-Nederlands in de zon zitten… In het kader van het Nederlandgevoel kan ik vanmiddag Kopspijkers kijken. Dusse Peet… als je dit leest: zullen we eerst gaan snorkelen en daarna Kopspijkeren (als BVN het vandaag wél doet)?

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om (eindelijk weer eens) nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 9
(mei 2004)

Geliefden,

Het blijkt onmogelijk om iemand uit te leggen hoe het leven op St. Eustatius is. Feitelijkheden kun je makkelijk vertellen, maar de gevoelsbeleving is enkel te ervaren als je hier ook daadwerkelijk bent. M'n moeder heeft dat haar afgelopen meivakantie kunnen ondervinden. Er overvalt je op dit eiland een soort rust die niet te beschrijven is. Dat moet je ervaren. Al de dag ná aankomst, voel je pas wat ik die hele tijd heb proberen te omschrijven. De eerste nieuwsbrief heb ik het proberen te omschrijven met 'een drie-jaar-durend op vakantie in eigen land-gevoel', pa noemde het "Het CenterParcs-gevoel" en m'n moeder omschreef het als "het Statia-gevoel". Nu nog, na tien maanden, ben ik nog steeds fan van dit eiland. Ik ben nog steeds trots en blij als ik m'n visite het eiland kan laten zien.
Niet iedereen is diezelfde mening toegedaan. Sommigen hebben gewoon niks bijzonders met dit eiland. Wat ik inderdaad de afgelopen tijd heb ondervonden is dat je wél van St. Eustatius houdt óf niet.

kerk Mijn liefde voor dit eiland heb ik overgebracht op m'n moeder en Jeannette die samen bij me langskwamen. Een heel simpel excursieprogramma had ik voor ze in petto: gewoon alle dagelijkse dingen meemaken plus wat extra's. Goede start van hun verblijf was dus het koninginnedagprogramma: om zes uur 's ochtends(!) bij Fort Oranje zijn om het optreden van mijn koor mee te maken. Natuurlijk ook een bezoek aan m'n Methodistenkerk (een soort dágexcursie), school, de supermarkten en het bakkertje. Verder hadden we een lang weekend een auto geregeld, dus hebben we alle verre bezienswaardigheden in dat weekend gezien en gewandeld. En natuurlijk gingen we elke middag de stress en hitte van ons afspoelen in de Caribische Zee (waarbij we éérst een keer gingen plonzen, daarna een Caribisch biertje –Carib– dronken en vervolgens wéér het zeetje insprongen). Uiteraard zijn we ook een keer 'gevlogen' en hebben we een weekend St. Maarten verkend.

Het reizen met de lokale vliegtuigmaatschappij is eigenlijk al een bijzonderheid op zich. Zo zijn ze regelmatig de reserveringen kwijt. Weg. Jij hebt wel een ticket voor een bepaalde vlucht op een bepaald tijdstip, maar dat betekent niet dat die vliegtuigmaatschappij dat automatisch ook in haar systeem heeft staan. Daarnaast kan het zijn dat je vliegtuig, naast de bekende vertraging, een vervroeging heeft… soms van wel een half uur. Zonder problemen vertrekt het toestel dan zonder jou. Proberen op een volgende vlucht te komen, is niet zo moeilijk: je staat gewoon net zo lang stand-by tot er een plekje vrij is op een vlucht (wat soms wel twee dagen kan duren).
Overigens betekent dat in de praktijk, dat je in de vertrekhal moet blijven wachten tot het verlossende woord komt dat je mee mag. Waarschijnlijk. Proberen het systeem te begrijpen heeft geen zin. Je moet gewoon blij zijn als je wél op de juiste vlucht zit.

Een zelfde soort (ondoorgrondelijk) systeem bestaat bij het bezoek aan de dokter. 's Morgens in de vroegte moet je naar het loket gaan om je te laten opschrijven op de lijst. Op gelukkige dagen ben je dan nummer zes… Uiteraard word je dan niet als zesde geholpen, er gaan soms wel tien mensen vóór jou naar binnen. Op snelle dagen ben je na tweeënhalf uur wachten aan de beurt. Het systeem van geholpen-worden is niet te doorgronden, dus moet je zéker een uur voor je verwachte tijdstip aanwezig zijn. Uitrekenen hoe laat je ongeveer wordt geholpen (als het een logisch systeem zou zijn) is simpel: per nummer vóór jou vijftien minuten uittrekken. Mocht je op wonderbaarlijke wijze bij de dokter binnen zijn, is het ook bij jou een kwestie van een kwartier… Zelfs voor het simpel voorschrijven van een anti-koortslip-zalfje heeft de goede man die tijd hard nodig! Daarnaast kom je ook niet alleen met je gevraagde recept naar buiten, maar bijna altijd met wat pillen – het liefst met antibiotica.
De afwikkeling van je doktersbezoek is alweer een tocht vol verwondering: eerst bij het apothekersloket je recept afgeven en wachten (…) tot je de stápel medicijnen meekrijgt (tegen de betaling van slechts tien procent van de verkoopprijs). Een tijdrovende, maar simpele actie. Maar daarna… moet je proberen ergens de drie gulden aan de dokter te betalen. Gewoon die tien procent dus, die je ook bij je medicijnen kwijt bent. Maar waar? De dokter zelf zegt dat je het moet afgeven bij de administratie, de administratie zegt dat je het aan de dokter moet betalen en… U snapt wel, ik moet nog steeds zes gulden afdragen, maar ik durf niet eens die excursie te ondernemen! Daarentegen is het bezoek aan specialistische hulp heel simpel: je betaalt eerst alles zelf, daarna krijg je negentig procent terug. Uiteraard is dat terugkrijgen is kwestie van veel uithoudings- en doorzettingsvermogen en heel veel geduld. In dit gebouw de formulieren ophalen, bij die mevrouw een stempel halen, hier kopieën maken en vervolgens daar alles inleveren. En tenslotte bij –tig verschillende instanties uitzoeken of je je geld al kunt ophalen. Hoeveel je precies terugkrijgt is dan weer een verrassing, want er worden zoveel ingewikkelde ondoorzichtige berekeningen gemaakt, dat het zinloos is om het systeem te begrijpen.

Het Statiaanse leven gaat dus gepaard met veel excursies en ondoorgrondelijke systemen. Vandaar dat ik het zo naar m'n zin heb!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om (eindelijk weer eens) nieuwe foto's te zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 10
(juni 2004)

Geliefden,

Voor de nuttige-tijdsbesteding typ ik deze nieuwsbrief op vrijdag. Het werk is gedaan en het weekend (lees: de huishoudelijke taak) wacht. Ik zal niet nóg een nieuwsbrief wijden aan het ellendige vegen, opruimen en stoffen, maar het blijft een zware taak voor me. Ter afleiding van deze huishoudelijke beslommeringen heb ik mezelf vandaag dus een andere nuttige taak opgelegd: het typen van een nieuwe aflevering "Mijn Eyg-en Paradijs". Nu mag ik geoorloofd de liters stof laten liggen; ik ben al nuttig bezig! Stilletjes hoop ik op een goede huishoudelijke man later, die ook heel graag kookt. Het échte koken, met de volledige pan- en kookpitbezetting vind ik voor mezelf behoorlijk nutteloos. Want ik besef me terdege dat dat spul daarna ook weer moet worden afgewassen. Daarom gooi ik het liefst alles in één pan, maar meestal resulteert mijn kooksessie toch in minstens twee pannen. Leve mijn collega's! Ik mag heel vaak mee-eten… elke keer weer één groot feest. Na zo'n elf maanden mee-eten heb ik mezelf voor vandaag maar een extra taak opgelegd: ze komen bij mij eten… Vandaag. Ik ben benieuwd hoe ik het er vanaf breng.

bewolkt Over drie weken ben in alweer op vakantie in Nederland. Drie weken maar… net zo lang als een vakantie dus eigenlijk. Theoretisch dus nog drie weken de tijd om een beetje bij te kleuren, maar ik geloof niet dat het erin gaat zitten. Terwijl in Nederland de thermometer 31° aanwees, was het bij ons bewolkt. Voor de verandering. De stralende zon heeft zich vandaag ook nog niet laten zien. Maar ja, je wordt ook een beetje kritisch als je hier bent: alleen een temperatuur boven de 25° is hier geen reden om eens lekker te gaan zwemmen, want die temperatuur is het bijna iedere dag. De standaard is dus: een stralende zon, anders hoeft het niet. Nu ik hier bijna een jaar zit, heb ik wel gemerkt dat er toch een soort van seizoenen merkbaar zijn: in het begin dat we hier aankwamen was het benauwd en heet, later werd het een hele regenachtige tijd, zodat we nu weer richting het benauwdere weer gaan. In de klas is het voor mij nog steeds een aangename temperatuur, maar dat komt omdat het kwik ín mijn lokaal nog niet boven de 31° is uitgeweest. Zodra die magische grens wordt overschreden, wordt het zwetend warm… De leerlingen begeven het trouwens al veel eerder: ze zijn veel gevoeliger voor de temperatuurwisselingen dan ik. Al bij de 29° zeggen ze dat het te warm is om te werken, maar als het regent hebben ze een jas of een trui aan (terwijl het toch echt niet kouder dan 26° in mijn lokaal wordt).

Het lijkt erop dat je elke Nederlander in het eilandgebied 'de Bovenwindse eilanden' als goede kennis beschouwt. Je hebt een onlosmakelijke band met elkaar, namelijk dat je vrienden en familie hebt achtergelaten om hier te wonen. Mensen, waarmee je eigenlijk niet meer dan een paar woorden (of mailtjes) hebt gewisseld nodig je al uit om naar 'jouw' eiland te komen. Ik ben ook zo trots op mijn eiland en hoop dat anderen ook de schoonheid ervan zullen zien. Maar ook je geëmigreerde mede-eilandbewoners zijn al snel goede bekenden van je… het is een soort alternatieve familieband.
Met de locals heb de een andere band: ik word hier gezien als (en aangesproken met) m'n beroep. Hierdoor ontstaat er een soort beroepsband en zal ik daarom nooit als gelijke worden beschouwd. Een uitzondering is m'n huisbaas, zij en haar vriend laten iets meer doorschemeren van een kennisband. Doordat ik nooit echte vrienden zal worden met de locals, kom ik ook nooit helemaal in hun wereldje. Er zijn ontzettend veel dingen, waar ik geen weet van heb. Wel heb ik een paar keer meegedaan met de bingo, wat hier een zwaar serieus item is. Voor tien gulden koop je een bingokaart en daarop kun je een hele middag spelen. Ik, als echte Hollander, koop maar één kaart… de locals kopen er ongeveer zeven. De prijzen zijn altijd hetzelfde: tassen met rijst, kip, meel, suiker, macaroni, vlees-in-blik en nog meer. Heel af en toe wordt er een grote prijs uitgereikt: een tray drinken. De bingomanie pas ik daarom heel nuttig toe tijdens m'n lessen 'elementen bingo'. Als het aan hun ligt, willen ze dat wel elke les doen!

Mooi! Het is bijna drie uur… dan kan ik beginnen aan de siësta!

Tropische groeten! (en misschien tot snel…)

Eygje

Trouwens… je kunt een nieuwe sessie foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 11
(juli 2004)

Geliefden,

Na een paar uurtjes vliegen vanaf Schiphol heb ik het toch aardig voor elkaar: zonnetje, biertje, laptopje en blote voeten. En ik ben nog niet eens thuis! Een klein half uurtje geleden ben ik op St. Maarten geland en nu al ben ik dus neergestreken op een terrasje. De vlucht ging voorspoedig, want de enigszins verontrustende mededeling over een paar kwartier vertraging bleek alleen maar een grapje. Een half uur voor planning (zo niet meer) zijn we veilig geland. Op Schiphol is ook alles praktisch handig verlopen, zodat ik nu in het bezit ben van een heuse grotere foto-memorycard, een Viva en een Flair en een cd van Wim Sonneveld. Van m'n Euro's is slechts nog een muntje of vier over. Goed gepland dus… Tijdens de vlucht heb ik me kunnen vermaken met een diner en een lunch – beide met een vino – en met twee films die ook wel het wakker blijven waard waren: Starsky & Hutch en een romantische film over een prins (die uiteraard verliefd werd op een meisje uit de gewone klasse; dat deze knappe prins met gemak zijn troon wilde afstaan voor de eigenwijze boerendochter als het zou moeten…).
Opeens zette de daling in en gingen we al landen. Stelt dus niks voor, die kleine acht uurtjes vliegen… behalve dan dat ik bevlekt uit het vliegtuig stapte, omdat ik met elke maaltijd of tussendoortje wel iets heb gemorst. Oh ja… veel vlotter dan dat ik aankwam zie ik er ook niet uit door mijn enigszins opvallende slaaphoofd, maar dat komt vooral omdat ik de tijd 'thuis' vooral tot láát in de nacht op was. Maar sleepy of niet, feit is dat ik nu met m'n blote voetjes op eilandelijke bodem zit, wachtend op de vlucht naar Sint Eustatius. Opeens is het in de middag (vier uur), terwijl de Nederlandse tijd al tien uur 's avonds aangeeft. Nog anderhalf uur wachten en dan check ik in voor het volgende vliegritje: naar 'huis'!

familiediner De afgelopen vier weken zijn omgevlogen! Ik heb me ontzettend vermaakt… lekker de fam en vrienden gezien en leuke dingen gedaan. Helaas heb ik niet iedereen gezien, maar met degenen die ik (weer) zag heb ik leuke dingen gedaan. Uiteraard ben ik naar de bruiloft geweest en ben ik naar pretparken en terrasjes gegaan. Het weer was niet echt zomers, maar dat mocht de pret niet drukken; ik vond het soort weer minder om terug te vliegen. Sommige mensen had ik graag (nóg een keer) gezien… In het vliegtuig terug en nu ik hier zit zeggen ze regelmatig "prettige vakantie" tegen me, waarop ik dan zielig antwoord: "Bedankt hoor… maar ik moet weer werken. Ieuwwww!" Het was namelijk zo vertrouwd om weer in Ameide te zijn en iedereen weer te zien alsof ik nooit weg ben geweest (en ook omdat ik een soort van leuke man heb ontmoet, die 'nu' zo'n 7000 kilometer verderop woont). Maar aan de andere kant voelt het toch weer heel goed om hier te zijn, want ik hou echt van deze omgeving, cultuur en mensen. Toch voelt het hier óók weer als thuiskomen…

Onmiddellijk zit ik nu weer in het Antilliaanse schema, want na een vét uur heb ik nog weinig getypt van deze brief… ik zit meer een beetje te sullen. Zo snel als ik Nederland weer gewend was, zo snel ben ik hier ook weer gewend. Langzamerhand ga ik me eens naar de laatste vlieg-etappe begeven, want het vliegen met de maatschappij die me de laatste 18 minuten moet oversteken is altijd Caribisch spannend: gaat 'ie wel, sta ik officieel op de vlucht of is 'ie stiekem al vertrokken… je weet het nooit zeker.

ruines Ondertussen ben ik aangekomen en m'n hart maakte een klein sprongetje, want dit voelt toch wel echt als mijn eiland. Onmiddellijk ben ik weer in het systeem van 'zwaaien', 'juffrouw' en 'dweilen-na-een-regenbui' beland. Heerlijk! Toch wordt het een heel ander jaar: het belangrijkste deel van m'n collega's is vertrokken naar Nederland en zou ik dus nieuwe collega's moeten krijgen. Niemand weet echter óf er mensen zijn aangenomen. Het nieuwe schooljaar is dus nu alweer vol verrassingen.
Ik hoef nog even niet aan school te denken nu, want ik heb nog een paar dagen om bij te komen. Deze eerste dag zal in het teken staan van ordenen en opruimen, want ik moet de 36 kilo uitpakken die ik mee heb gesleept vanuit Nederland en natuurlijk moet ik het scootertje weer startklaar maken. Ongelooflijk hoeveel ik heb ingeslagen in Nederland, zeg! M'n koffer puilt uit van nieuwe kleren, cd's, Hollandse spullen, boeken, scooterspullen, hond-verwenningen en ander gesnor. Als het elke keer zo gaat als ik naar Nederland ga, mag ik wel rekenen op extra kuub's bij de verscheping…

De temperatuur is natuurlijk heel anders dan in Nederland, het weer daarentegen niet. Vannacht ben ik m'n bed bijna uitgedruppeld door de regen die op m'n bed lekte bij een regenbuitje en op dit moment regent het wéér. Natuurlijk is het prettig voor de planten en dus voor de loslopende beesten dat het zoveel regent, maar die donkere wolken zou je niet zo één-twee-drie op een Caribisch eiland inschatten. Als eerste heb ik daarom een thermometer uitgepakt die nu in de boekenkast prijkt; dan kan ik elke dag even zien dat het toch wel echt warm is! (lees: binnen 31 en buiten 28 graden).

Ik kijk terug op een heerlijke tijd, dus bedankt pa & ma, Arian & Dirk, Hanneke, Jan-Age, Jannet, Marjolein & Roland, Dieneke & Auke, Martine, Paco, Christell, Gerard, Ric, Marit, m'n nichtjes, Kooske & Peter, Gustave & Willy, Frank & Petra en Andelse collega's! Tot de volgende keer…

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… je kunt morgen pas een nieuwe sessie foto's zien: surf dan dus naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 12
(augustus 2004)

Geliefden,

Ondertussen heb ik er al weer drie werkweken opzitten. Het ergste van werken vind ik het vroege opstaan, verder heb ik naar m'n zin op school. De eerste lesweek is het altijd maar afwachten hoe de de klassen zijn en hoe de leerlingen in die klassen op elkaar reageren. Voor mijn gevoel zijn de klassen dit jaar goed te doen, want de klassensamenstelling is aardig: de vechtersbazen die vorig jaar bij elkaar in de klas zaten, zijn uit elkaar gehaald en ik heb nu pas één keer een bijna-vechten gehad. communicatie De leerlingen zijn veel explosiever en reageren op elkaar op de 'Jerry-Springer-manier': met veel lichaamstaal met elkaar praten en soms uitend in een gevecht. Die gevechten zijn van een andere orde dan ik gewend ben… zelfs bij een 'onschuldig-voor-de-leut-gevecht' slaan ze elkaar écht hard (een stomp op de ander z'n rug, een knal in de maag en meer van dat soort grappen). Het verschil tussen een grapje en een serieus slaan is overigens duidelijk te zien en te horen. I'm gonna smash him! is niet positief; daarentegen zijn vechters die ondertussen lachen, er niet op uit om de ander knock-out te slaan. Gelukkig zitten er in elke VMBO-klas ook een percentage of tien, vijftien dat zich naar Nederlandse maatstaven gedraagt!

Op school zijn niet alleen nieuwe leerlingen gekomen, maar ook nieuwe docenten. Er stonden er vier op de planning, maar we hebben er pas twee 'binnen'. Van de docenten die vorig jaar tegelijk met mij zijn gekomen, wonen er sinds juli alweer drie setjes in Nederland. Erg jammer, want ik ging veel met ze om. Sinds mijn terugkomst heb ik me dus moeten vermaken met mezelf of met anderen en dat was even afkicken. Vooral na vergaderingen niet meer even borrelen op de porch, een spontaan belletje krijgen dat er nog eten was en of ik mee-at of samen 'uitgaan' (dat laatste staat heel stoer, maar in het werkelijke leven is dat gewoon op de enige dag van de week in een soort bar wat gaan drinken). Gelukkig heb je op een klein eiland al het principe van 'vlugge contacten', want je bent toch op elkaar aangewezen. Sowieso zijn alle Nederlanders al snel een kennis van je en heb je met andere niet-Antillianen ook snel contact. Het échte contact krijgen met Antillianen is moeilijker. Ze zijn wel ontzettend vriendelijk, maar houden zich op de vlakte. Maar goed, daar ben ook ík een held in, dus kunnen we goed met elkaar overweg! Zojuist kwam er een 'Jehova Getuige' aan mijn deur. Zo'n openbaring dat ook hun 'bezoekjes' op de Antilliaanse manier gaan: ze komen aan het hek, geven twee blaadjes af en vertrekken weer. Als ze een maand of wat later weer langskomen, herhalen ze dat weer. Prachtig, dat ze dit ook op hun manier doen! Dat oppervlakkige… heerlijk af en toe!

Dit schooljaar geef ik weer dezelfde vakken als vorig jaar en dat is heel prettig. Gewoon 'Mens en Natuur' (dat is natuur-scheikunde en biologie gecombineerd) en scheikunde voor de examenklassen. De sfeer op school lijkt veranderd, want het docententeam is dit jaar (vooralsnog) echt een team. Terwijl we vorig jaar 'gescheiden' pauzes hielden (lees: de oude en nieuwe garde zaten niet bij elkaar - de ene helft stond op het schoolplein, de andere helft zat binnen), zitten we dit jaar de pauzes ín de docentenkamer. Het kan natuurlijk zo zijn dat ik dit jaar opeens gebombardeerd ben tot de 'oude garde', maar het is wel een positief effect. Ook bij de leerlingen geeft het zijn van één lid van de oude garde positieve bijwerkingen, want ik ben door de acclimatiseringfase heen. Dat wil zeggen dat ze ontdekt hebben, dat ik de juf ben die altijd langsscootert, dat ik de juf ben die de hond uitlaat (dat doet niemand, want alle honden zijn de hele dag buiten, dus waarom zou je dat doen?) en -niet onbelangrijk- ik heb ze laten zien dat ik blijf.

leerlingen Het eerste jaar dat je hier komt voorspellen mensen of je het na een jaar voor gezien houdt óf dat je blijft. Ik behoor duidelijk tot die laatste categorie! Het wonen op dit eiland vind ik écht ontzettend prettig, maar kan niet echt uitleggen waarom. Ik hou van het klimaat, van de sfeer, van de oppervlakkige vriendelijkheid van de inwoners… Natuurlijk heb ik het ook naar m'n zin in Nederland, maar het 'altijd-bereikbaar-zijn' en 'tijden-van-te-voren-afspraak-maken' mis ik niet! Hier ben ik alleen maar bereikbaar als ik thuis ben en het maken van afspraken is niet aan de orde. Als je zin hebt om bij iemand langs te gaan, ga je… Soms is die ander er dan niet: jammer. Soms is die ander er dan wel, maar heeft geen zin of tijd: ook goed. Volgende keer beter.
Brigitte Kaandorp (ja, die mis ik óók) heeft een keer dat zo goed onder woorden weten te brengen… In de show vertelde zij dat het zo jammer is dat je kinderen afleert om eerlijk te zijn op het gebied van sociale contacten. Dat kinderen nog gewoon tegen elkaar zeggen: "Kom je bij me spelen?" en dat de ander dat zegt: "Nee, want ik vind jou stom…" en het meest prachtige dat kind één dan weer met een blije instelling: "Oké!" terug zegt. Brigitte vraagt zich dus af waarom we kinderen dat afleren, want er zou niks prettigers zijn om een tegen een beller, die vraagt of je een borrel komt drinken, gewoon: "Nee, want ik heb geen zin in jou" te zeggen. Nou, dat kan hier wél! Heel prettig dus, van alle kanten.

Dit nieuwe schooljaar begint ook op een andere manier erg goed, want we hebben dit jaar veel mensen op de planning staan om te komen. Daarnaast ga ik volgende week naar Curaçao: ik heb een cursus die van maandag tot en met vrijdag duurt (yes!). Ik ga daar heen, omdat ik voor de Antilliaanse Cito ga werken (wat het ETE heet hier). Dit schooljaar begin ik en na de cursus staat op de planning dat ik eens per zes weken weer naar Curaçao moet voor een overleg. Geen probleem! Wat wel wennen is, is de manier waarop die zogenaamde businesstripjes worden geregeld. De vorige keer hoorde ik een uur van te voren dat ik dát vliegtuig moest nemen. Je weet namelijk wel op welke dag zo'n cursus begint, maar wanneer je dan precies moet vertrekken hoor je meestal nét van te voren… Die keer daarvoor wisten we dát we een bepaalde dag die workshop hadden, maar kregen die avond daarvoor pas te horen hoe laat het vliegtuig zou vertrekken. Ach, dat is op de dagen vóór je vertrek erg irritant (want je vraagt je echt af waarom ze nog niks hebben geregeld - dat is namelijk meestal het geval), maar achteraf besef je dat het gewoon weer is goed gekomen. Welkom op de kleine Antillen!

Vandaag ga ik maar eens genieten van één van de goede dingen hier: zwemmen in de zee die het hele jaar door rond de 28° is!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 13
(september 2004)

Geliefden,

Zou het werkelijk zo zijn dat ik slecht weer aantrek? Het begon vorig jaar al met de heftige regenval, die al jaren niet op het eiland was geweest. Daarna de Nederlandse zomer die pas zómer werd toen ik weer weg was. En vorige week de dreigende orkaan Ivan op de ABC-eilanden, terwijl ik even dáár was… Statistisch gezien komt een orkaan op deze Benedenwindse eilanden zeer zelden voor, terwijl St. Eustatius toch gemiddeld eens per vijf jaar op zo'n ding mag rekenen. De huizen zijn hier over het algemeen orkaanbestendig gebouwd, dus zijn de ramen zó ingebouwd dat er een houten plank voor past, zijn de daken van beton of in beton gegoten, bereidt iedereen zich tijdens het seizoen voor door de orkanen in de gaten te houden, wordt er tijdens de boodschappen rekening mee gehouden en weet iedereen wat 'ie moet doen of laten. Sommige huizen zijn zelfs uitgerust met een generator, zodat ze ook tijdens de (bijbehorende) stroomuitval elektriciteit hebben. Elk huis heeft water in opslag in een cistern…
Doordat op dit eiland geen waterleidingsysteem is, moet iedereen leven van z'n eigen opgevangen regenwater en dat is orkaanhandig!

De huizen op de ABC-eilanden zijn helemaal niet voorbereid op zo'n orkaan, de inwoners trouwens zelf ook niet… orkaan Slechts een dag voordat orkaan Ivan zich voordeed, hoorden ze dat hij op komst was. Opeens beseften de inwoners dat er maar weinig rekening is gehouden met een orkaan, want de huizen zijn helemaal niet (meer) gebouwd op zo'n natuurramp. De inwoners van 'mijn' eiland hadden allang door dat er een orkaan aankwam, eerder dan de Benedenwinders zelf… Toch blijven de meeste mensen op St. Eustatius bang voor een orkaan, hoewel ze dus goed voorbereid zijn (of misschien juist daarom). Vooral de armere inwoners, die in golfplaatachtige huisjes wonen…

Het orkaanseizoen duurt tot eind november, dus houden we nog een maandje of twee ons hart vast. Ik ook een beetje, want de handyman, die zich al ruim een jaar heeft voorgenomen m'n dak te repareren, is na het halfslachtig maken van het gedeelte boven de keuken tijdelijk gestopt. Hij hoeft het alleen nog maar extra hurricane-proof vast te schroeven, maar dat komt hij waarschijnlijk pas doen als de dreiging er werkelijk is. Op m'n porch liggen nog een stuk of wat zinken dakplaten, die bestemd zijn voor een ander deel van m'n dak; als hij zin heeft, kan hij z'n lol op! Maar nadat hij in het begin van m'n schooljaar dágen onbeduidend bezig is geweest, heeft hij duidelijk geen zin meer. Hoewel zo'n werkhouding in Nederland onmiddellijk zou zijn afgestraft met het inhouden van de huur of zo, maakt juist de handyman duidelijk dat je je niet druk hoeft te maken: pas áls er werkelijk iets móet gebeuren, hoef je het te doen! (lees: maak je niet onnodig druk!)

papiamento Hoewel de Nederlandse Antillen en Aruba dag en nacht met elkaar verschillen qua grootte, inwoneraantal, toerisme, nationaliteiten, criminaliteit en cultuur, hebben de zes eilanden één ding gemeen: de taal. Dit is namelijk bij allemaal Nederlands, maar wordt nergens 'thuis' gesproken. De Benedenwinden zijn meer Zuid-Amerika georiënteerd, dus spreken Papiaments (wat een mengeling is van wat talen, zoals Spaans en Nederlands). De Bovenwinden zijn veel meer toegespitst op de USA en spreken dus Engels. Op school zouden alle leerlingen in net Nederlands les moeten krijgen, maar steeds meer is de trend dat het Nederlands láter in het onderwijssysteem wordt gesproken. Op onze basisscholen krijgen de leerlingen vanaf klas vier pas Nederlands… logischerwijs zijn onze leerlingen dus zeer zwak in Nederlands. Da's wel erg onhandig, want ons eindexamen wordt in het Nederlands afgenomen. Wij zouden onze lessen officieel volledig in het Nederlands moeten geven, maar als je leerling-gericht wilt lesgeven, moet je ze vooral in de eerste en tweede klas de lesstof óók in het Engels uitleggen. Het is opvallend dat de ouderen véél beter Nederlands spreken dan de generatie van nu, maar het lijkt mij dat dat voor het grootste gedeelte te wijten is aan het "de leerling staat centraal"-principe: de leerling als uitgangspunt nemen. Dat daarmee hun toekomst (oftewel de doorstroom naar hun vervolgopleiding) in het gedrang komt, is pas na jaren zichtbaar.

Het leven van alledag gaat ondertussen gewoon door, dus zit ik ouderwets met de laptop op schoot en met een kopje koffie naast me deze nieuwsbrief te typen. Chubby banjert door de tuin en springt zo af en toe naar een hagedis of iets anders bewegends. Dat doet hij misschien dankzij mijn constante prijzen als hij weer eens een sprinkhaan heeft gevangen… Het is verdraaid handig dat die hond een beetje katachtige trekjes heeft: een tijdje geleden wandelde er een muis naar binnen, dus één roep naar de hond zorgde ervoor dat hij dat beest oppakte, mee naar buiten nam en er net zo lang mee speelde tot het beest roerloos in het gras lag. Helaas is hij iets te langzaam voor spinnen en hagedissen, anders zou het ongediertevrij zijn in m'n huis. Nu wonen er talloze spinnen in de hoeken van m'n kamers… Die laat ik overigens lekker zitten, want dankzij deze biologische bestrijding van muggen heb ik maar weinig last van die steekbeesten. Door de vele regen die er valt zijn de plassen stilstaand water een broedplaats voor deze insecten. Toch blijft de spuitbus constant in m'n buurt, want er blijven altijd wel muggen gefixeerd op bloed…

Onlosmakelijk met dit regenachtige, muggenparadijselijke orkaanseizoen staat een periode van veel bewolkte dagen en dus weinig zwemmen verbonden. Voor de temperatuur hoef je het zwemmen écht niet te laten, want het is nog steeds warm… soms door de hoge luchtvochtigheid zelfs drukkend heet. Maar omdat ik toch een beetje verwend ben geraakt, zijn m'n sportieve wandel- en zwemuitjes gereduceerd tot 'weinig'. Gelukkig ben ik de aanstaande 'tussen-de-nieuwsbrieven-periode' de gelukkige winnaar van twee keer visite, dus is de ondernemingsdrang wat groter: ik ga ze met alle liefde mijn eiland laten zien, die ondanks de grootte (ehhh… kleinte) veel biedt: een wandeltocht de vulkaan op, zwemsessies, historische plekjes, loslopend vee, weinig criminaliteit en een vriendelijke cultuur.

Hmmm… twaalf uur. 't Is geloof ik weer tijd voor de siësta!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 14
(oktober 2004)

Geliefden,

Na vijf weekenden visite te hebben gehad, is vandaag de zaterdag gekomen dat ik het weekend alleen opstart. Het begon in elk geval al goed, want ik werd vanmorgen om kwart over elf wakker… Een latertje voor de eilandbewoners hier, maar ook voor mij. Het zal wel liggen aan de biologische klok dat je hier vroeger wakker wordt, want het is vóór zeven uur 's avonds al pikkedonker en om zes uur 's ochtends is het weer helemaal licht (volgens horen zeggen). Gedurende het jaar varieert de zonsop- en ondergang met maximaal een uur. Nu komt de winter eraan, dus wordt het 's avonds eerder donker. Of het vroeger of later licht wordt, kan ik jullie niet zeggen (…). De meeste mensen staan dus écht vroeg op (half zes of zo), ik behoor altijd tot de uitslapers. fort oranje Over een week of twee hebben we hier een nationale feestdag: Statiaday. Voor de eilandbewoners een belangrijke dag, dus is er die dag een bijeenkomst waarbij speeches worden gehouden en liederen ten gehore worden gebracht. Erg leuk, maar het tijdstip is wel héél vroeg: 's morgens om zes uur begint het tromgeroffel. Ongelooflijk maar waar, om zes uur 's ochtends sta ik dan tussen m'n koorleden te zingen op Fort Oranje. Natuurlijk weet ik, dat ze dat tijdstip uitkiezen om niet in de hitte te hoeven staan, want rond tien uur is het hier toch best warm. Maar ja, zelf zou ik die bijeenkomst dus gewoon aan het eind van de middag plannen.

Tjaaa, het verschil in cultuur dus. Een typisch niet-Europees gebeuren is de kerkgang. Mijn kerk zit vol met vrouwen en een enkele man, in een gebouw waar plaklaminaat op de muren zit. Uiteraard wordt er in de diensten alleen Engels gesproken… voor mij over het algemeen goed te volgen tegenwoordig, maar de eerste periode had ik erg veel moeite met het dialect dat hier gesproken wordt. Het is een soort binnensmonds Bob-Marley-Engels, met uitspraken zoals [klèr]: clear, veel dubbele ontkenningen en het overslaan van sommige werkwoorden. De dienst zelf is wordt geleid door een dominee die tijdens het zingen graag zo hard en vals mogelijk door de microfoon zingt.
Hoewel ik de enige blanke ben, is het zingen niet zo'n typische 'zwarte-zangdienst': de liederen die gezongen worden, worden begeleid door een orgel en soms een ander instrument. Van bladmuziek hebben ze hier nog nooit gehoord, dus wordt er regelmatig een lied niet begeleid, maar klinken er zo nu en dan oefentonen doorheen. Tijdens de meeste liederen wordt er wel geklapt… Ik heb volgens hun maatstaven geen gevoel voor ritme, want ik klap óp de maat, terwijl zij op de ópmaat klappen. Ook het gesproken woord is niet echt voorbereid; soms moeten we minutenlang wachten tot er een lezer zich aandient… De inhoud is meestal opvoedend, de functie van de kerk is namelijk sociaal. Doordat dit eiland de zorg en welzijn niet helemaal bestuurlijk is geregeld, zijn vooral ouderen en alleenstaanden afhankelijk van de kerk. Daardoor is de tijdsduur veel langer dan ik gewend ben…

Half één nu en ik heb dus nog weinig uitgevoerd: me aangekleed, koffie gedronken en ananas en meloen gegeten. Met allebei m'n visites lag het tempo ook niet echt hoog, maar ik ben nu dus echt aan het sullen. De afgelopen weken heb ik m'n visites het eiland laten zien en werd weer helemaal enthousiast, mede omdat zij zo enthousiast waren… Ik kan m'n eiland niet vaak genoeg aan anderen laten zien, want ik ben gewoon fan van Sint Eustatius. Hoewel de excursies dus overlappingen hadden, blijven het voor mij ook echte excursies: de forten, het historische centrum, de vulkaan op- en inwandelen, zwemmen in het zeetje, snorkelen en het proeven van de cultuur en sfeer. Heerlijk!

portorico Vorige week ben ik met Hanneke naar Puerto Rico geweest; een prachtig Spaanstalig koloniaal eiland waar we niet genoeg hebben kunnen zien, maar toch was het weer ontzettend lekker om 'thuis' te komen. Ook omdat er nu een schattig katje héél hard mauwend voor de deur stond toen wij aankwamen: een 'red-de-poes-project' van Hanneke en mij. Het beestje een week of twee geleden lag verscholen tussen de planken op onze porch en dankzij het constante geblaf van hond Chubby hebben wij de uitgemergelde kat gevonden. We zijn direct aan het bijvoeden en -knuffelen geslagen, zodat hij (of zij?) het zou overleven. En vanaf het eerste voedmoment is Manger-tje [mãnʒe:tjǝ] niet meer bij ons weggegaan.
De locals weten niet zo goed hoe ze met beesten moeten omgaan… Met de harde hand worden ze hier opgevoed. Dat betekent in de praktijk: stenen gooien als hij niet luistert, aan een kort touw vastbinden in de tuin en er nooit meer bij in de buurt komen. De reden waarom bijna iedereen toch een hond heeft is ter verdediging. Door de manier waarop hun baasjes met ze omgaan worden de honden heel vals en laten ze dus niemand toe in de tuin. En omdat iedereen hier weet dat een hond je bijt als je in de buurt komt, is het dus een prima werkend alarmsysteem. Wel heel zielig voor de honden die járen aan korte touwtjes vastzitten en vanaf een meter of vijf (veilige) afstand rijst krijgen toegeworpen.

Het weekend schiet er weer doorheen: meer dan wat wasjes doen en sullig opruimen zie ik mezelf niet doen. Doordat m'n dak steeds meer lekgaten krijgt, is de vloer na een regenbuitje met liters water bevloeid… en als ik er dan met m'n blote voeten door heen loop, ontstaat er vanzelf een heuse modderpoel. Een kwestie van de vloer 'met de Franse slag' aandweilen dus en maar wachten op een iets drogere periode. Ach, wat heb ik het toch rot!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 15
(november 2004)

Geliefden,

Het begint bijna een ritueel te worden: op de laatste zaterdagochtend van de maand met de laptop op schoot, een kopje koffie naast me en Nederlandstalige muziek op de achtergrond de nieuwsbrief typen. Achterin m'n hoofd al het idee dat ik vanmiddag eens lekker met de hond ga beachen… De weken vliegen écht als ik me indenk dat ik nu even geen idee heb wát er in deze nieuwsbrief moet komen te staan. Vorige keer dacht ik dat ik tenminste weer een maand zou hebben om goede ideeën te verzamelen, nu opeens is het al een maand later en heb ik in de afgelopen maand dus géén ideeën opgeschreven. Gelukkig maak je hier van alles mee dat het beschrijven de moeite waard zou zijn, dat ik nu alleen maar hoop op inspiratie. Onderwerpen zijn er genoeg, 'k moet ze alleen even 'zien'.

De hele week gaat zo langzamerhand over in rituelen trouwens:

  • de middag na een schoolvergadering ben ik soms in alle staten
  • tijdens een koorrepetitie zie ik hoe erg het is om te moeten staan voor een groep die niet luistert
  • gedurende een voetbaltraining zie ik een machtsstrijd tussen twee dominante collega's
  • als ik in de rij voor de kassa sta herontdek ik telkens weer het werktempo van de locals
  • zodra ik langs de benzinepomp rijd, kijk ik even of er benzine is…

Maar toch zijn sommige gebeurtenissen voor mij ook nog verrassend: de autoritaire cultuur die hier heerst. Die blijft zich uitmonden in voor mij onverwachte gebeurtenissen.
dirigent Zo werd onze koordirigente volledig genegeerd toen we voor een belangrijk optreden oefenden… De governor[1] nam langzamerhand en week-bij-week meer de leiding over, wat resulteerde in een repertoire, toonhoogte en instrumentenbegeleiding zoals de baas van het eiland het wilde (en niet wat onze dirigente had bedacht).

De onderwijsmethoden worden verzonnen door 'belangrijke mensen', maar waarmee het werkveld helemaal niet kan werken. Sinds dit jaar krijgen bijvoorbeeld alle leerlingen op de basisschool les op een Montessori-manier. De docenten hebben leerlingen in een lokaal uit verschillende lesjaren, waarbij de leerlingen zelfstandig hun lesprogramma moeten doorlopen, eventueel geholpen door medeleerlingen. Wat de bedenkers van dit fenomeen even vergeten zijn is dat de docenten niet de juiste instelling hiervoor hebben: de meeste mensen kunnen alleen op de jaren '50-manier lesgeven (oftewel stilzitten en de lesstof er doorheen pompen - of men het begrijpt of niet).
Een ander iets is dat je simpelweg de regels, hoe raar ze soms ook zijn, moet volgen: het kopen van een Antilliaans rijbewijs bijvoorbeeld, omdat het Nederlandse rijbewijs hier niet geldig is.

leslokaal Ook is hier de mooie buitenkant erg in, dat heel duidelijk op school te merken is. We hebben echt prachtige lokalen, maar de boeken die we dit jaar nodig hadden zijn nóg niet besteld. Of het aannemen van docenten die niet uit het VMBO komen, maar uit het MBO omdat ze zoveel mooie bevoegdheden hebben. Of het geven van een cursus, zodat op alle eilanden vol bewondering naar ons kan worden gekeken.
Maar ook het 'lekker-lang-op-school-blijven' werkt hier erg goed. Je hoeft natuurlijk niks nuttigs te doen, als men aan de buitenkant maar kan zien dat je er bent. Naschoolse activiteiten zijn ook erg in. En vergaderingen zijn dé manier om te laten zien hoe goed en hard je werkt.

Uiteraard is wat er bij ons op school gebeurt een afspiegeling van wat er zich op het eiland afspeelt. Dit alles gecombineerd met de afwachtende, bijna slome werkhouding, maakt het dagelijks leven hier soms erg irriterend. Als je locals hebt die voor je bouwen werken ze alleen als ze je zíen, bestellen ze pas weer benzine, gas (om te koken) en werkmateriaal als het op het hele eiland op is (waarop je dus soms weken moet wachten) en schuiven ze verantwoordelijkheden af, zodat er in de praktijk weinig tot niks gebeurt.

Maar juist hierdoor is het leven hier zo prettig. Juist omdat je al die dingen doorziet lijkt het alsof je naar een volledig gedirigeerde soap kijkt, met soms onverwachte cliffhangers. Doordat je na een tijdje inzicht krijgt in de regie hoef je alleen maar in te spelen op wat de producer wenst en heb je hier het meest geweldige leven. Bijvoorbeeld, dat ik hele dagen geen agenda heb die ik moet volgen, spontane uitjes of bezoekjes aan de orde van de dag zijn, de temperatuur altijd boven de 24° is en theoretisch elke dag in de zee kan zwemmen. Het verschil met Nederland is wat dat betreft erg groot. Tóch heb ik erg veel zin om met de kerst weer even 'naar huis' te gaan. Lekker sinterklazen en m'n 'geliefden' weer zien. Even terug… Heeft iemand zin om tijdens mijn afwezigheid deze kant op te komen om het relaxte leven hier te ervaren, ben je van harte welkom! Een goeie deal: gratis onderdak, maar verplicht op de hond en de kat passen…
En uiteraard ga ik nu verder in m'n rituelen-sessie: geen zin hebben in schoonmaken, dus eerst maar even gaan zwemmen. Joehoe!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 16
(januari 2005)

Geliefden,

Wat het verschil in temperatuur is tussen St. Eustatius en Nederland lijkt simpel, namelijk het verschil van tenminste tien graden. Wonderbaarlijk genoeg ben ik juist híer verkouden geworden en niet tijdens mijn twee weken Nederland. Het weer is werkelijk niet te vergelijken. Hier lig ik met sokken aan in bed, omdat de temperatuur 's nachts slechts 23° is. Drieëntwintig graden ja, volgens mij de koudste winter ever. Tijd voor de lange pyjama en dubbel dekbed. Gelukkig krijg ik hier allerlei tips van de locals om m'n verkoudheid op te lossen, zoals het eten van knoflook en het zuigen op gember. La-ma; ik blijf nog wel even snotteren. Niet te lang natuurlijk, want we moeten nog duiken ('we' is overigens geen koninklijk meervoud, maar broer Jan-Age en ik). Jan-Age is met me mee terug gekomen en samen gaan we allerlei excursies ondernemen.

Jan-Age en ik hebben het nieuwe jaar samen ouderwets leuk ingeluid: met rotten en champagne. Heel wat anders dan hier, waar om twaalf uur éénmaal de politie met loeiende sirene over het eiland rijdt. Geen vuurwerk dus, maar een heel rustig Oud & Nieuw. De kerst schijnt hier wat minder ingetogen te zijn, wat al te merken is aan de honderden kerstlampjes die in, om en over de huizen hangen. En op kerstnacht gaan sommige kerstkoortjes langs de huizen om daar te zingen op de porches. Kerst schijnt dus overal ongeveer hetzelfde worden gevierd. Sinterklaas is daarentegen niet overal het zelfde… Wij vierden het bijvoorbeeld pas op de zondag dat ik aankwam. Dat was de zondag voor kerst. Iets later dan de sint over het algemeen doet, maar net zo leuk. Enige is dat je voor zo'n Sinterklaasfeest cadeautjes, een surprise en een gedicht nodig hebt. En bij mij zaten die dingen net in m'n koffer die ergens op Parijs bleek gestrand. Ach, kleinigheden…

Toen ik terug kwam op mijn eiland, keek ik vol verwachting naar de inhoud van de brievenbus. Het blijft sowieso altijd spannend óf er post in je brievenbus zit, want de post wordt hier op z'n zachts gezegd onregelmatig bezorgd. Soms moet je wéken wachten tot je een pakketje post krijgt, soms komt de post twee keer per week. Of er nu rekeningen tussen die post zitten maakt geen verschil; ze bezorgen de post gewoon als het volgens hun systeem. Ze stempelen de post als het binnenkomt op het postkantoor en soms zit er tussen die stempeldatum en de bezorgdatum een week of drie. Easy. Een structuur hierin is werkelijk niet te ontdekken, maar één ding is zeker: ze bezorgen het wel altijd! Voor de test had pa een keer een kaart gestuurd naar "Eygje Laroo - St. Eustatius" en die kaart kwam gewoon aan!

gebe Deze week is het het begin van de maand, dus tijd om rekeningen te betalen… Dat ik nu dus een telefoon- en een internetrekening heb van de afgelopen drie maanden, is hier niet ongewoon. Ik hoef me niet zenuwachtig te maken voor het betalen van die rekening, want de telephonecompany weet heel goed waarom ik dat ding nu pas betaal: nu pas heb ik alle rekeningen binnen. In Nederland zou het een slechte smoes zijn als je zegt dat de rekening alweer niet via de post hebt gekregen, hier knikken ze nog een keer vriendelijk. Alleen bij de elektriciteitsmaatschappij telt die smoes niet, want ze bezorgen de rekeningen zelf. Dan weten ze tenminste dat iedereen op tijd kan betalen. Doe je het niet (lees: twee weken te laat), dan sluiten ze je simpelweg af! Ach, je moet het systeem hier maar door hebben. Op de excursieplanning staat voor volgende week nog steeds die rekeningen betalen, dat proberen we al twee dagen, maar op de een of andere manier lukt het ons niet om de kantoortjes 'open' aan te treffen. Maar gelukkig doen ze er dus ook niet te moeilijk over. Heerlijk, zo'n eiland!

De twee Hollandse weken zijn omgevlogen! Ik heb lekker wat mensen gezien en genoten van Paco (lees: hij is duizend-leuk). Maar ook de eerste week terug hier is ontzettend snel gegaan… Jan-Age en ik hebben het plan opgepakt om alle forten van dit eiland te ontdekken. Dat blijkt een stoerder plan dan we in eerste instantie dachten, want ten eerste zijn de forten 'ergens' op een berg all over the island; ten tweede is het pad niet onderhouden zodat we met minimaal tien krassen terug komen van de forten-excursie. Maar we gaan stug door! Afgelopen vrijdag hadden we ook een excursie naar de lokale (open) bar. Gezellig met de andere Nederlanders van het eiland een drinken nemen… en zodra de toppers als 'Paradise by the dashboardlight', 'I will survive' en 'Fame!' klonken, ben ik meteen die dansvloer opgegaan! Iedereen raakte in de ban van de toppers-van-toen, dus was binnen een half uur de tent twee keer zo druk en de dansvloer vét vol. Tót de local-dj ging draaien en onze Hollandse dj van z'n draaitafel verstootte. Binnen no-time was de dansvloer én de bar leeg. We hebben nog een poging gedaan om op de Caribische muziek te dansen, maar daar ben ik duidelijk te Europees voor. Met nog wat disco-shiffers in ons lijf zijn we afgedropen, om niet het gevoel te hebben dat ik werkelijk niet kan dansen. Einde excursie dus.

Vandaag stond er officieel een excursie van heel andere orde op het programma: met onze privé-piloot naar een nevenliggend eiland te vliegen in de vroege ochtend. Deze piloot woont op dit eiland en iedereen kan hem charteren… wij hebben daarentegen een via-vriendin waarvoor hij wel eens spontane vluchtjes maakt. Zo ben ik een keer met de privé-piloot en vier anderen naar Dominica gevlogen. Deze zondag had de piloot weer een dagje vrij en wilde met ons dus wel een dag naar Nevis. Leuk plan, maar het hele idee is verregend, letterlijk! Als het hier regent, vertrekken de vliegtuigen niet.

Maar goed, dat schept meteen weer de gelegenheid om deze nieuwsbrief te maken - deze keer een duo-project!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 17
(februari 2005)

Geliefden,

Deze keer verbreek ik mijn ritueel, want in plaats van deze nieuwsbrief typen op een zaterdagochtend als ik een beetje wakker word, zit ik nu na een hele excursie te hebben ondernomen achter de laptop. Vanmorgen hebben we een hikingtocht ondernomen naar allerlei oude batterijen. Prachtig! De zon scheen en het uitzicht was adembenemend. Eigenlijk ben ik helemaal geen wandelaar, maar hier bevalt het me heel goed… Ik wil graag het hele eiland zien, zo fantastisch vind ik St. Eustatius. Het aantal kilometers dat ik het afgelopen anderhalf jaar heb afgelegd verzoveelvoudigen met het aantal kilometers dat ik hiervoor heb gelopen. Maar ook het aantal kilometers dat ik hier brommer, is belachelijk veel. Hoewel je op dit eiland álles in een maximale afstand van vijf kilometer aflegt, heb ik op dat ding al meer dan achtenhalfduizend kilometer afgelegd. Ongelooflijk gewoon, want ik zou eigenlijk niet weten waarvoor ik die enorme afstand gereden heb. Niet alleen de tijd vliegt dus, ook de kilometers vliegen.

De tijd lijkt soms ook door m'n vingers te glippen: al anderhalf jaar woon ik hier nu - en besef ik dat de helft van de tijd er al op zit. Anderhalf jaar is eigenlijk heel kort, maar het lijkt onmogelijk om dit eiland niet saai te gaan vinden, juist omdat het zo klein is. Saai kan ik het hier zeker niet noemen, terwijl het zo kan lijken; na een tijdje denk je alles al ondervonden te hebben. Maar juist het kleinschalige trekt me zo… dat je het in de kleine dingen vindt. Je wordt hier niet geleefd, je leeft zelf. Vooralsnog verbaas ik me elke dag nog over de schoonheid van het eiland. Een gemeenschap, die volledig afhankelijk is van aanvoer van buitenaf. Zo is bijvoorbeeld op dit moment de zee heel ruw, dus kan de nieuwe voorraad eten niet gelost worden. Niemand die er problemen over maakt, want je er druk om maken lost niks op: het schip komt daardoor heus niet opeens aanmeren. Daardoor heerst hier ook een 'relax'-gevoel. Niks hoeft… je hoeft niet per sé vandaag te zwemmen omdat het nu mooi weer is, dat kan ook een andere dag. Je hoeft niet dagen van te voren een afspraak te maken, want meestal kun je ideeën van die dag ook gewoon opschuiven. Zo zijn we gisteravond bijvoorbeeld met de collega-dames ergens gaan eten en dansen. Dat idee ontstond deze week en iedereen die wilde komen kwam ook. We hoeven niet onze agenda's te trekken: we verzinnen het en doen het. Zo prettig! En ach… dat je niet alles van de kaart kon bestellen, omdat de verse aanvoer nog ergens in zee dreef maakt niks uit. Wel een grappige ontdekking was de samenstelling van de mixdrankjes… vergeleken met Nederland is de mixverhouding exact andersom. Dus veel alcohol, weinig gewoon drinken. Een mix wodka-redbull bijvoorbeeld is twee-derde wodka, een-derde redbull. Simpele reden: de alcohol is hier vele malen goedkoper dan de redbull. Een liter rum kost hier maar 6 gulden (oftwel tweeënhalve Euro).

Maar goed… het op een eiland wonen maakt je ook heel afhankelijk. Zo stonden deze week (en volgende week?) de 'vliegtuigen-naar-de-Benedenwinden' aan de grond. Onmogelijk om op Curaçao te komen bijvoorbeeld. Lastig als je daar een afspraak hebt of verzonnen had om daar op vakantie te gaan; het is tenslotte vakantie). Soms staan op de vliegtuigen tussen de Bovenwinden aan de grond, veelal als het slecht weer is. Dan kun je onmogelijk van het eiland af… dat doet je beseffen dat je niet altijd alles kan krijgen wat je wilt of verwacht.

premier Deze week was Balkenende hier op bezoek, om te zien en te ondervinden hoe het reilt en zeilt op de Antillen. Hij deed alle eilanden aan, vanwege het gedoe rondom afhankelijk zijn van Nederland of niet. Volgens mij is Curaçao heel vaak in het nieuws, omdat ze daar nogal bokken tegen de beslissingen van de regering. De houding van St. Eustatius ten opzichte van Curaçao is anders; ze beseffen dat ze afhankelijk zijn van Nederland. Uiteraard willen ze dat niet toegeven, dus laten we ons van onze beste kant zien als JP hier is. Daarom is hij ook niet op school komen kijken volgens mij, omdat het eilandsbestuur niet wil laten zien welke problemen het onderwijs geeft. 't Is pittig publiek, onze leerlingen…
Jammer dus, dat de premier niet langer is gebleven dan een paar uur; ik zou hem graag de schoonheid van dit eiland willen laten zien, maar ook de problemen die zich hier voordoen. Het geld over de balk smijten bijvoorbeeld, door te veel werknemers in dienst te hebben die allemaal te weinig doen; liters geld in dienstreizen pompen; de bureaucratie die hier heerst; de invloed van de verschillende familieclans en het veelal doen van gevolg-oplossingen in plaats van oorzaak-aanpak.
Ik hoop wel dat Jan-Peter de locals heeft kunnen verstaan. Ondertussen ben ik gewend aan hun accent, maar 'nieuwelingen' hebben meestal de grootste moeite om hun binnensmonds gemompel met vreemde zinsopbouw en uitspraak te kunnen verstaan. Zo spreken ze 'clean', 'clear' en 'heart' uit als de 'ea' uit ready. Ook draaien ze de 'sk' van ask om, waardoor ze [èèks] zeggen. Nog een reden voor hem om langer te blijven op dit eiland.

Nou… de wandeltocht heeft me wel wat sleepy gemaakt. En aangezien ik mijn zin om te zwemmen met Chubby gemakkelijk naar morgen (of die dag daarna - of daarna - of daarna…) kan verschuiven, ga ik eens even een siësta houden.

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 18
(maart 2005)

Geliefden,

Luisterend naar de fluitende kolibries, kijkend naar kippen die rondrennen en Zevende Dag Adventisten die in hun mooiste kleding naar de kerk wandelen, zit ik met m'n voeten in de zon met de laptop op schoot. Wat een contrast met Nederland waar je handen spontaan afvriezen, maar diezelfde handen een sneeuwpop kunnen maken van al de sneeuw die is gevallen. Sommige Nederlanders die hier ook zitten, verlangen naar die kou waar je Hollandse gezelligheid gratis bij krijgt. Ik heb daar helemaal geen last van. Ik zal de komende anderhalf jaar gewoon keihard genieten van de vorstloze dagen en nachten!

Zodra je hier bent, raak je meteen het Nederlandse ritme kwijt. Niks hoeft, alles kan en gaat op z'n eigen tijd. Plannen is trouwens sowieso een ondoenlijke bezigheid hier, want behalve het feit dat ik van kwart over zeven tot kwart over twee op school moet zijn, staat er niks vast. Ook mijn lessen staan niet vast. Elk moment zou er iets kunnen veranderen en verruil je je lessen met iets waar je geen weet van had. Spontaan wordt er bijvoorbeeld een maandopening gehouden. Die maandopening zou normaal gesproken elke eerste maandag van de maand zijn; de hele school verzamelt zich onder de kantine en middels sprekers wordt 'het thema' van de maand toegelicht. De keren dat de opening daadwerkelijk op de juiste dag is geweest, zijn op één hand te tellen. klas Maar ook gebeurt het dat leerlingen opeens een of andere voorlichting hebben, dan verschijnt de helft van je klas spontaan niet. Heel zelden word je van te voren verteld dat een klas afwezig is, zodat je een alternatieve opdracht kunt verzinnen voor de overgebleven leerlingen. Maar juist dán verschijnt de hele klas opeens in je lokaal. Het ging blijkbaar niet door. Niet alleen op school gaat alles op z'n eigen tijd, op het hele eiland heerst deze cultuur. Toen er met Valentijnsdag een prachtige teddyberen-wedstrijd werd georganiseerd, verschoof op de dag zelf de datum met hetzelfde gemak een dag. En het prachtige is dat de volgende dag de opkomst net zo groot is. Niemand heeft een planning, dus heeft niemand ook de volgende dag iets te doen. De radio is het belangrijkste medium waarop je hoort dat iets niet doorgaat. Als je niet naar de radio luistert, kan het dus voorkomen dat je ergens voor niks naar toe bent gekomen. En met alle gemak van de wereld wacht je een half uur en draai je je om, omdat de activiteit blijkbaar niet doorgaat. Geen man overboord, volgende keer beter. Heerlijk, die mentaliteit!

Wat voor mij nog steeds erg wennen is, is de feitelijke onbelangrijkheid die ik als docent heb. Mijn werk bestaat uit lesgeven en niet uit meedenken. Beslissingen worden genomen door mijn superieuren (die zich werkelijk ook zo voelen en gedragen). De docenten, als simpel klootjesvolk, hoeven niet te proberen zich te bemoeien met beslissingen van hogerhand, want wat besloten is staat vast, hoe onlogisch, onnodig of ineffectief een dergelijke beslissing ook is. De leerlingen wéten ook dat ik weinig in de melk te brokkelen heb, want als ze het niet met me eens zijn gaan ze met alle plezier naar de directie, die waarschijnlijk aan hun kant staat. Vooral kinderen van belangrijke ouders weten, dat mijn ideeën over hun gedrag zeker niet dezelfde zijn als van de directie. Als je belangrijke ouders hebt, heb je vaak de directie aan jouw zijde. Heb je daarentegen ouders die niks voorstellen, dan kun je rekenen op een fikse uitbrander… Hoe gemakkelijk eigenlijk. Het is stiekem ook wel zielig voor de kinderen-van, want toen met de teddyberenwedstrijd de dochter van de governor won, leek ze niet eens blij: ze is het gewoon gewend.

De laatste paar weken is het weer een beetje van slag geweest. De wind stond (en staat voel ik nu) opeens een andere kant op. Behalve dat de vliegtuigen opeens van de andere kant aankomen, merk je er niks van. Tot je op het strand aan de Caribische kant komt… daar zijn opeens 'hoge' golven en daarmee gepaard gaat het ontstaan van een heus strand. Waar je eerst tussen de stenen naar de zee moest klauteren, kun je nu uitgebreid zandkastelen bouwen en liggen op een heus strandbed. Toen ik deze week op het strand lag, óp een strandbedje en mét een Caribje, besefte ik dat daarmee meteen het ultieme vakantiegevoel over me heen kwam. Alle ellende van school was ik spontaan vergeten. Het eiland is letterlijk in beweging!

Sommige dingen blijven me verbazen. Zo dacht ik dat iedere local z'n eigen huis bouwde, of in het huis woonde dat ooit een familielid heeft gebouwd. Bouwen staat vrij, zolang je een stukje grond hebt en in het eerste stadium een bouwtekening laat zien. De daadwerkelijke bouw hoeft helemaal niet te lijken op wat je had getekend. Je kunt bouwen naar hartelust, want er zijn maar weinig regels. Er is slecht één regel: je mag niet meer dan twee-hoog bouwen. Of je nu precies voor het uitzicht van je buurman bouwt, of dat je begint met de fundering en dat jaren laat liggen, dat maakt niemand iets uit. Er zijn daarom net zoveel huizen écht af als dat er gebouwd wordt aan één. Heel veel huizen hebben nog ruimte voor aanbouw, moeten nog afgepleisterd worden of staan nog in de bouwfase. overburen Wat schetste dan ook mijn verbazing dat er tegenover me een familie kwam wonen, die niet de eerste bewoners zijn. Ik had eerst een andere overbuurman dan het gezin dat er nu woont. Raar, want dat verwachtte ik helemaal niet. Wellicht is de eerste man vertrokken en is zijn familie nu in het familiehuis komen wonen, maar deze optie lijkt niet mogelijk. De huidige bewoners zijn namelijk Zevende Dag Adventisten en de eerste bewoner was dat niet. En dat maakt het meteen bijna onmogelijk, want de meeste families zijn behoorlijk kerkvast. Zodra je weet welke familie bij welke kerk hoort, snap je meteen waarom alles zo is als het is. Zodra je inzicht hebt in de familieverbanden, gaat er een wereld voor je open.

Nou, dan ga ik maar eens maar een wereld voor mezelf openen en suf voor me uit zitten staren. Kijken wie er langs komen lopen en familieverbanden ontdekken. Oh, wat heb ik het weer druk!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 19
(april 2005)

Geliefden,

Het is lente! Sinds een paar weken blijft de zon schijnen, met zo nu en dan een verkoelende regenbui. Automatisch dus een frequenter bezoek aan het zeetje. Eerlijk is eerlijk: zo vaak ga ik alleen niet zwemmen, maar omdat m'n vader hier afgelopen drie weken 'op visite' was, ben ik bijna dagelijks gaan zwemmen. 't Is werkelijk een genot, want ook na hele vervelende dagen lijkt het of de zee alle dagelijkse ellende van me afspoelt. Alsof ik een gewone toerist ben, die op vakantie is…

chorisia spinosa Buiten het toeristenoog speelt zich echter iets af waar ik eigenlijk nog steeds niet helemaal aan kan wennen: het onderhouden van relaties lijkt sterk op een voortdurende vakantieliefde. Setjes ontstaan net zo snel als ze ophouden… en de échte setjes duren in de meeste gevallen ook niet langer dan een paar jaar: samenwonen, kind(eren) krijgen en… vertrekken. Er komen dus relatief veel éénoudergezinnen voor, waarbij de moeder kinderen heeft van verschillende vaders. Zowel de vrouwen als de mannen zijn gewend, dat relaties van korte duur zijn en over het algemeen wonen de locals niet langer dan een paar jaar samen. Daarna lijkt dat het gras bij de buren groener is en gaat het setje uit elkaar. Ondertussen zijn er vaak wel kinderen geboren, maar die blijven bij de moeder. Er zijn maar weinig gezinnen waar alle kinderen dezelfde vader hebben. Daarentegen erkennen de vaders van harte kun (eventuele buitenechtelijke) kinderen. Ze zijn er zelfs trots op! Hoe meer kinderen bij verschillende vrouwen, des te hoger je status.

Toeristen zien ook met andere ogen het eiland dan ik zie. Over het algemeen zien ze de rommel aan de kant van de weg liggen, ik zie de heerlijke simpelheid van het systeem: "maak je niet druk over rotzooi, als het maar niet op je erf ligt". Toeristen zien weinig uitgaansmogelijkheden, ik geniet daarom juist van elke avond dat er wél iets te beleven is. Toeristen missen de witte stranden en gestructureerde palmbomen, waartussen je een hangmat kunt hangen; ik hoop nog elke dag dat het strand er nog ligt. Toeristen ergeren zich dat je niet alles kunt kopen wat je wilt, ik ben bijna in extase als alles er is wat ik had verzonnen. Misschien zijn er daarom niet veel toeristen, gewoonweg omdat dit eiland nog niet speciaal is ingericht op de toerist. Ik ben eigenlijk erg blij dat dit eiland geen toeristische trekpleister is, want dat maakt dat het eiland zijn eigen cultuur behoudt.

dakpannen Grappig dat mensen die al eerder op St. Eustatius zijn geweest, ook met andere ogen kijken naar de dingen die hier zijn. Zo was m'n vader afgelopen drie weken hier weer en hij kon nu met een veel specifiekere blik kijken naar de verborgen schoonheden. Hij was úren bezig met het maken van foto's van de meest gewone dingen, waarvan ik pas de schoonheid ontdekte nadat hij ze digitaal had vastgelegd. De globale indeling kende hij al, nu is hij veel gerichter gaan kijken en ondernemen. Bijna driehonderd foto's heeft hij genomen, waardoor ik besef dat er veel verborgen schoonheid is! Natuurlijk is dat overal waar je woont het geval, maar ik heb het geluk dat er mensen op visite komen die me er opnieuw op wijzen.

Natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Lesgeven is vaak vermoeiend en frustrerend… De leerlingen produceren een behoorlijk aantal decibel, ze zijn vaak ongemotiveerd en zijn druk en ongeconcentreerd. Als ik het zo typ, lijkt het ook op lesgeven in Nederland waar leerlingen ook dezelfde dingen hebben, alleen is het hier een graadje erger. Er zijn lessen waar ik een lesuur lang als politieagent optreed, omdat ze bewegen, kletsen, draaien en stelen. Juf, he took my pen , is een veel gehoorde zin. Of zoals deze week een leerling die een tas van een andere leerling uitrafelde, ik hem op heterdaad betrapte en daarna verontwaardigd tegen mij zei It's wasn't me! Teveel Shaggy geluisterd denk ik… Soms word het me allemaal teveel en vraag ik me serieus af of ik wel geschikt ben als docent. In mijn beleving is een goede docent iemand die zó boeiend over z'n vak kan vertellen dat de leerlingen dáárdoor geïnteresseerd zijn en willen leren. Alleen kom ik vaak bijna niet aan lesgeven toe, maar ben ik bezig met brandjes blussen. Gelukkig vind ik bij mijn collega's een luisterend oor omdat zij dezelfde dingen ervaren. Maar… wonderbaarlijk: als ik thuiskom en ik in mijn korte broek zit, blote voeten en een drinken erbij lijken de 'lesuren-die-verschrikkelijk-waren' tot verleden tijd te behoren. Ik woon op St. Eustatius! Ik geniet van de gestructureerde chaos en de zon. Werkelijk… als ik thuis kom uit school ben ik ook daadwerkelijk thuis!
Ik hou het hier nog wel even vol!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 20
(mei 2005)

Geliefden,

Gelukkig zijn er oplettende lezers van nieuwsbrief, want ik kreeg de tip dat mijn nummering helemaal niet meer klopte… tjaa, als je een tijdje hier bent, raak je vanzelf het gevoel voor structuur kwijt. Daarnaast raak je vanzelf ook het speciale gevoel kwijt dat dit eiland oproept. Want St. Eustatius is zéker een bijzonder eiland. Ook ik maak elke dag dezelfde dingen mee: opstaan, werken, hangen, slapen… Soms lijkt het moeilijk om dan de nieuwsbrief te typen met werkelijk iets nieuws, want waar je langer bent wordt alles gewoon…

Gelukkig, dat ik de afgelopen maand dan ook twee keer visite had. Twee vriendinnen kwamen langs, daarna Paco. Omdat die twee meiden voor het eerst hier waren was het leuk om het eiland te laten zien. En te horen hoe zij er tegenaan kijken: beetje rommelig. Ja, daar kan ik ze inderdaad alleen maar gelijk in geven. rommel Rommel is hier pas rommel als het op je terrein ligt, dus is het geen rommel als het buiten jouw tuin ligt. Vandaar ook dat flesjes, pakjes, zakken, ijzer en alle andere dingen overal op straat liggen. En echte zorgen om 'hoe het eruit ziet' hoef je je er niet om te maken, want vanzelf groeit het onkruid er weer overheen óf wordt het door de regenbui gewoon van de straat gespoeld. Ik ben natuurlijk gewend dat ik mijn afval weggooi in de kliko, maar soms is dat best lastig vol te houden… Iedereen vraagt zich af waarom je je er druk om maakt dat er overal flessen liggen of zo. Als ik een wandeling onderneem (de natuur in, zeg maar), ligt de grond bezaaid met rotzooi. Het grappige is dat ik in het begin nog netjes de losse flesjes van voorgangers oppakte en meenam, maar dat ik het tegenwoordig niet eens meer zie! Ook gooi je hier glazen flessen zó hoppetee de kliko in. Niks glasbak. De eerste weken voelde ik me nog schuldig dat ik het deed, tegenwoordig denk ik er niet eens meer bij na. Bier op? In de kliko ermee!

Eens per jaar wordt er een soort grote opruimsessie gehouden: alle ambtenaren moeten dan een paar uur het eiland verfraaien als 'community service'. Grappig is dat ze bij het eigen gestelde doel van 'opruimen' een heel ander beeld hebben dan ik: ze verven ergens een muurtje, halen het onkruid uit de tuin van een leegstaand huis en veranderen ergens een straatnaam in 'Koningin Beatrixstraat'[2] . Daarentegen is het wonderbaarlijk dat er op school ónder de tafels helemaal geen kauwgomplakkaat te vinden is. Natuurlijk kauwen de leerlingen hier ook stiekem kauwgom, maar ze plakken het niet onder de tafel. Onbegrijpelijk vonden het dan ook, dat ik vertelde dat er een heuse kauwgommuur in de Efteling is… Ik heb ze maar niet verteld dat een slim idee is dat je de kauwgom niet ergens anders plakt… wie weet breng ik ze nog op een idee.

Dat een straatnaam wordt omgedoopt met de naam van onze koningin, in het kader van het opruimen, is een vreemd idee. Een beetje onzinnig ook, maar het is hun manier om te laten zien dat ze heel blij zijn met de Beatrix. Morgen is het Koninginnedag, dus hebben we hier ook morgen een plechtigheid -inderdaad weer om zes uur 's ochtends- en 's middags zijn er spelletjes voor de kinderen. Of je Nederland niet uit bent! Ik ben gelukkig gezegend met een oranje T-shirt met een kroontje erop, dus hoor ik er helemaal bij.
St. Eustatius is ook erg blij met de Nederlandse Antillen. Als enige eiland van de Antillen! We hebben een referendum gehad en konden kiezen uit de opties 'blijven bij de Nederlandse Antillen'; 'status aparte - net als Aruba'; 'als provincie van Nederland' of 'zelfstandig worden'. De mening van het government is dat we bij de Nederlandse Antillen moesten blijven, dús stemde men ook massaal op die optie. Terwijl de overige eilanden hebben gestemd, dat ze alles willen behalve bij de Nederlandse Antillen blijven, wil dit eiland het NA-principe bewaren. In de praktijk betekent dat dus dat de ganse Antillen zullen bestaan uit één eiland: St. Eustatius! Hier willen we graag alles houden zoals het is, want zo gaat het toch goed? Grappig en triest tegelijkertijd…

De eilandbevolking luistert goed naar wat 'de governor' vertelt. Wat hij zegt, vindt de rest eigenlijk ook. Vandaag was er bij ons op school een organisatie, die de leerlingen stimuleerden om geen plastic tasjes meer aan te nemen in de winkel. Refuse, re-use! was de slogan. De plastic zakjes liggen óf op straat óf komen op de vuilnisbelt. En belanden dus vanzelf na een forse regenbui weer in de zee. Een goede actie dus van die organisatie om aan te komen met gratis boodschappentassen, zodat de plastic zakjes niet hoeven te worden gevraagd. Alleen zal het resultaat nul zijn… de supermarkten blijven die dingen uitdelen. Ook ik heb moeite om ze opnieuw elke keer weer af te wijzen, want ze proppen meteen je boodschappen in plastic. Een handig idee om dus juist die supermarkten aan te spreken, lijkt mij. En wat zei die dame van de organisatie? Ze gaat mét de governor alle supermarkten langs om te vragen of ze wat minder scheutig kunnen zijn met het uitdelen van plastic tasjes. Een wereld-idee! Het lijkt me dat dát een eerste stap is om wat voorzichtiger te zijn met dit prachtige eiland!

Dan ga ik nu maar even de rotzooi die óm (dus buiten) mijn terrein ligt op te ruimen. Lijkt me een nuttige tijdsbesteding!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 21
(juni 2005)

Geliefden,

In Nederland schijnt het nu warm te zijn. Heet eigenlijk. Het is namelijk wel 30°… Net iets kouder dan hier, maar temperatuurtechnisch onvergelijkbaar. Zo zit ik nu in de vroege ochtend in m'n korte broek al te genieten van de passaatwind, die voor verkoeling zorgt. Hoe warm heet ook bij jullie is, 's morgens om acht uur (want zo vroeg is het nu!) zul je toch het echt een beetje frisjes vinden. Zo ook 's avonds. De temperatuur is hier echter heel constant en verschilt maar een graad of vier, vijf gedurende de dag. Deze week stond de wind 'andersom', wat inhoudt dat het soms niet waait en 's avonds al helemaal niet. Dan is het echt zweten geblazen, zonder die verkoelende wind.

Gisteravond heb ik een tijdje naar de koeien gekeken die op het grasveld naast m'n huis lagen of stonden te grazen. Het was een kleine familie, met een stier, twee koeien en twee pasgeboren kalfjes. "Net als in Nederland", bedacht ik me en heb een half uur gekeken hoe ze rustig hun gang gingen, maar voortdurend lettend op de kleintjes. Twee honden kwamen ze bezoeken en de vader stond beschermend voor z'n kudde. Prachtig! M'n zus en haar man zullen sinds de geboorte van Age ook een dergelijk iets ondergaan: hun leven gaat door, máár ze hebben sinds koninginnedag een kind dat ze moeten beschermen, opvoeden en uiteindelijk moeten los laten. Ik ben zo blij dat ik ze gedrieën heb gezien, maar het blijft raar te beseffen dat Age vanaf nu groeit, fysiek en geestelijk. Het leven van iedereen gaat door in Nederland, terwijl ik dat niet meemaak. Volgend jaar doe ik pas weer mee en groei ik mee met het sociale leven.

Afgelopen zondag was ik jarig en ook dat is raar. Raar in zoverre dat mijn geliefden in Nederland er niet bij zijn. Ik ben niet zo'n verjaardagsvierder, maar het aantal e-kaartjes, mailtjes en telefoontjes uit Nederland was overweldigend. Het blijkt dat ik nog niet vergeten ben! Meteen voelde ik me schuldig dat ik niet zo attent ben, want het geeft een goed gevoel als blijkt dat er mensen aan je denken. Ook hier wilde ik m'n verjaardag niet aankondigen, juist daarom was het zo fantastisch dat ook hier mensen me niet vergeten. Ik heb werkelijk een superdag gehad: een kappersontbijt, waarbij ik na een toezingen een papieren hoed opkreeg en m'n ontbijt met vreugde begon op te eten, gevolgd door een kappersessie. kapper Spontaan hadden ze geregeld dat we daarna naar mijn huis zouden gaan en hebben daar met veel gezelligheid een smakelijke Surinaamse maaltijd genuttigd. Ondertussen kwamen spontaan mensen langs die me feliciteerden.
's Avonds, nadat iedereen was vertrokken, bedacht ik me dat die spontane inval precies díe verjaardag is, die ik wil. Ik had niemand uitgenodigd, maar mensen kwamen gewoon langs. Onaangekondigd. Dat is precies wat me hier zo trekt: niet het gevoel hebben dat je aan sociale verplichtingen moet voldoen. Voor mij hield dat in dat ik dus ook niet van te voren door de supermarkt heb gebanjerd om belachelijk (te) veel eten en drinken in te slaan; dat ik niet hoefde te wachten tot de eerste visite kwam en dat ik achteraf met vele overgebleven restjes eten en drinken zou zitten. Het spontane ("ik heb niks te doen, maar Eyg is jarig, dus laat ik daar even langsgaan") is één van de dingen die ik geweldig vind!

Helaas was de dag ná mijn verjaardag meteen een bewolkte dag; temperatuurtechnisch niet, maar schoolgebonden. Mijn vierde klas had hun examen scheikunde… Niks is zo frustrerend als van te voren al weten dat de acht leerlingen dat examen slecht gaan maken. Gedurende het schooljaar hield ik mijn hart al vast: de leerlingen deden niet hun best (lees: deden niks) en kunnen werkelijk niet abstract denken. Een dodelijke combinatie voor scheikunde. De ochtend van het examen zag ik dat slechts twee leerlingen hun boeken uit de kast hadden gehaald, dús dat de andere zes sowieso niet hadden geleerd. Het examen komt uit Nederland en wordt tegelijkertijd afgenomen; in Nederland om half twee 's middags, hier om half acht 's ochtends. Wel krijgen de leerlingen een half uur extra, vanwege hun zwakke Nederlands. Het examen bestaat uit veel tekst, die de leerlingen slecht lezen. Ze begrijpen dus totaal niet wat de strekking is van het inleidende verhaaltje. Daarom hebben ze eigenlijk geen idee wát er precies wordt gevraagd… reken uit. Onvoorstelbaar veel vragen lieten ze dus onbeantwoord.

Toen ik 's middags het examen nakeek, zakte de docentenmoed me in de schoenen… Schrikbarende resultaten, niemand zal een voldoende halen! Automatisch trek ik mijn docentschap dan in twijfel, want als er één onafhankelijke manier is waarmee je kunt zien of de behandelde stof is begrepen is dat 'het centraal schriftelijk eindexamen'. Ze hebben blijkbaar niks begrepen van wat ik ze heb uitgelegd, dus trok ik meteen mezelf in twijfel. Gelukkig is het nu een paar dagen later en besef ik ook wel dat niet alles aan mij ligt.
Al tijdens het lesgeven merkte ik dat, als ik onderwerp 1 behandelde, leerlingen werkelijk begrepen wat ze moesten doen. Onderwerp 2 idem dito. Máár… zodra je die twee combineert, zijn ze totaal de weg kwijt. Opeens is het onderscheid tussen een ion en een molecule voor hun Swahili… onbegrijpelijk dus.
Het aantal leerlingen dat zakt voor hun eindexamen is over de hele linie van ouds hier heel slecht. Vorig jaar zakte er iets van 40%, dit jaar zal het zéker niet beter zijn! WAAAHHHH! Sommige mensen vinden dat er les moet worden gegeven (en getoetst) in het Engels… maar ook de resultaten van hetzelfde onafhankelijke eindexamen Engels, zijn zwak. Zeer zwak. Eén ding is zeker; er moet iets gebeuren, maar wat?

Het einde van het schooljaar is in zicht. Begin juli hebben we hier vakantie, dus ben ik nu aan het afronden op school. Maar gepaard met het einde van het schooljaar gaat het afscheid nemen van collega's. Heel langzaam werkt iedere vertrekkende docent daar naartoe. Vandaag al wordt het huisraad opgemeten, om later verscheept te kunnen worden. Het einde van een schooljaar is hier altijd heel definitief. Leuke collega's die vertrekken en het is afwachten wie er voor terugkomen. Maar we hebben nog een maandje… langzaam wennen aan het komende (zoveelste) afscheid dus. Maar eerst nog even genieten van het 'oude team'. Ze zijn nog niet weg en ik zéker niet! Want St. Eustatius heeft mijn hart gewonnen!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 22
(juli 2005)

Geliefden,

Het einde van het schooljaar brengt behalve veel stress ook veel gemoedsrust… Gemoedsrust, omdat je wéét dat het de laatste loodjes zijn die misschien het zwaarst lijken, maar ook dat de afronding van het schooljaar praktisch en aftelbaar is. Volgens mij is dat helemaal niet anders hier dan op welke school dan ook, maar relatief gezien heb je hier meer docenten die weggaan. Dat brengt niet alleen extra spanningen met zich mee, het lijkt er ook op dat de vertrekkende docenten alle irritatie, die je gedurende een schooljaar opbouwt, kenbaar maken. Waar je normaal gesproken die irritaties voor je houdt, omdat je volgend schooljaar weer met die persoon een jaar moet werken, lijkt het dat nu het gevoel overheerst van je hart geen moordkuil te maken. Pas in de weken voordat je van het eiland afgaat, kun je ongestoord kenbaar maken hoe en wat je over wie denkt: nog een paar weken/dagen en je zult ze niet meer op elke straathoek tegenkomen.

De afronding van een schooljaar gaat natuurlijk gepaard met vergaderen en opruimen. Vergaderen met docenten die niet meer alle geduld hebben, is natuurlijk een spannende bezigheid. We zijn de flexibiliteit dan een beetje kwijt… docenten en directie. De frustratie van het slagingspercentage (waarschijnlijk iets van 40%) en leerlingen die wel-of-niet moeten doubleren. Combineer alle factoren en je hebt een vergadering met soms bijzondere uitspraken… "Nog maar één week", houdt iedereen zich nu voor.

In het kader van het einde het schooljaar werd deze week een leerlingenfeest gegeven. Het plan was dat we 'leuke' muziek draaiden en dat ze dan Caribisch-gezellig met elkaar gingen dansen. In de praktijk stond iedereen meters uit elkaar en ver van de muziek. Ook na aansporingen van ons kwamen er geen voetjes van de vloer. Af en toe werd er een danspasje gewaagd, maar daar bleef het bij. Raar, vooral als je ze in de klas meemaakt. Dan kan er geen auto langsrijden die z'n radio te hard aanheeft, of er begint wel een leerling te dansen. Soms wordt er dichtbij school muziek gemaakt en gedurende die hele muzieksessie lijken de leerlingen niet stil te kunnen zitten, maar wíllen dansen. Op deze schoolavond gebeurde echter niks. Toch bleken ze het écht een superavond te vinden. Stom, maar zelfs na twee jaar heb ik nog het idee in m'n hoofd dat ze dansen hier, zoals je ziet op Caribische feesten. Maar ook danscultuurtechnisch is er een groot verschil tussen de bovenwindse en benedenwindse eilanden.

Sommige overeenkomsten tussen de ABC en de SSS-eilanden zijn er wel: het 'ietsje' later beginnen bijvoorbeeld. In Nederland heb je natuurlijk het befaamde 'kwartiertje-te-laat-komen (het… [zelf plaats of streeknaam invullen]s -kwartiertje). Op de Antillen kan iets gerust een uur te laat beginnen. Easy! Meestal omdat de organisatie op het tijdstip dat het moet beginnen, alles nog moet opbouwen. Wat de eilanden ook gemeen hebben, is het dragen van een schooluniform. Hoewel ikzelf daarbij moet denken aan die Engelse kostschooluniformpjes, zijn de uniformen op alle middelbare scholen leuke polo-shirts, gecombineerd met een spijkerbroek (of rok, wat je wilt).

blue bead Een andere overeenkomst zijn de zogenaamde blue beads die op alle eilanden te vinden zijn. Een slaaf kon blue beads verdienen als hij goed had gewerkt. Met zo'n blue bead kon een slaaf zichzelf of zijn vrouw vrijkopen. Het verhaal gaat dat de slaven, nadat zij vrij geworden waren, de blue beads van de klif hebben gegooid. Aangezien St. Eustatius vroeger een handelseiland was voor slaven, zijn hier veel meer blue beads te vinden dan op andere eilanden. Een blue bead is dus een prachtig souvenir als je hier bent geweest, maar ze zijn heel moeilijk te vinden. Ik heb er bijvoorbeeld nog geen één. Soms heb ik heel veel zin om een blue bead te vinden, dus onderneem ik speurtochten om er tóch eentje te vinden. Maar helaas, vooralsnog tevergeefs. Maar ja… men zegt dat jij de blue bead niet vindt; hij vindt jou. Tjaaa, ik zal voortaan maar heel hard roepen "Joehoe, blue beadje… hier ben ik!"

Ach, verschillen en overeenkomsten… Ik ga ze zometeen weer op een andere manier ervaren als ik op vakantie ga naar Nederland. Over één weekje zal ik zien dat we in Nederland ook leuke en minder leuke dingen hebben: zo heeft elk land zijn eigen charme!

Tropische groeten en wellicht tot snel,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 23
(augustus 2005)

Geliefden,

Na een hele prettige vakantie in Nederland en Italië, ben ik sinds een weekje weer terug op mijn eiland. Terug met m'n voeten op de aarde… De vijf weken off-island zijn omgevlogen, ik heb ontzettend genoten en had daarom misschien niet echt de drang om te terug te vliegen naar St. Eustatius. Maar toen ik landde met het KLM-toestel begon het eilandelijke leven me toe te knipogen. De vlucht daarna (met het kleine vliegtuigje richting St. Eustatius) ging m'n hart open toen ik het eiland zag liggen. Hoe dichter ik bij kwam, des te intenser werd mijn glimlach: dit is míjn eiland, hier wóón ik en hier voel ik me thuis!

limit Hoewel ik ontzettend gelukkig ben op Statia, was het ook heel fijn om er even vanaf te zijn. Uiteraard omdat ik Paco en mijn familie weer zag, maar ook omdat na een tijdje op een eiland van 21 km² wonen, je stomme dingen gaat missen zoals 'een half uurtje rijden met een tempo van meer dan 60 km/uur', shoppen in winkels die niet markt-kleren hebben, in de file staan en niet weten waarom de voorste niet doorrijdt, de Albert Heyn en 'mueslibolletjes-met-noten'. Kortom: dingen die ik normaal helemaal niet leuk of bijzonder zou vinden. Raar is dat, dat je juist die onbenullige dingen gaat missen… Daarentegen genoot ik toen ik terug was ook van de sullige dingen: schoenen uit zodra ik thuis ben, vaste supermarktartikelen aanschaffen, koffie drinken op de porch en de ongeordendheid (op het eiland en bij mezelf thuis). Ondertussen ben ik dus alweer een week thuis en heb ik het gevoel niet weg te zijn geweest, want alles loopt alweer volgens het vaste ritme: mailtjes typen, koffie drinken, buiten zitten, siësta houden, naar school gaan en de hond aandacht geven. Maar alles lijkt toch weer even nieuw, vers… Energiek ga ik het laatste jaar tegemoet.

Afgelopen zomervakantie heb ik me helemaal kunnen opladen voor de laatste fase op dit eiland. De eerste drie weken ben ik in Nederland geweest en heb ik veel mensen gezien, maar zeker ook te weinig. Ik hoop alle gemiste bezoekjes volgend jaar te kunnen inhalen… De laatste twee weken ben ik met mijn geliefde Paco naar Italië geweest: een zeer goed idee (vooraf én achteraf). Hoewel ik het héél leuk vind om familie en vrienden te zien, leek me twee weken met Paco zéker een strak plan: voor het eerst zouden we dan beiden 24 uur per dag aan elkaar 'vast' zitten, zonder onderbreking om te gaan werken of zo. Met de De Waard-tent van pa & ma zijn we naar Italië gereden, zonder een benul te hebben van de eindbestemming. We waren op zich best goed voorbereid, want we hadden zelfs een campinggids geregeld, maar… die vergaten we. Evenals de groene kaart, de luchtbedpomp, een werkende pinpas (de mijne in dit geval) en handige huishoudelijke spulletjes. Vette test dus eigenlijk, maar we zijn glansrijk geslaagd! Op ons tempo hebben we alles gedaan en gezien wat we wilden. Volgend jaar gaan we het zéker nog een keer doen… Maar eerst nog 'even' een jaartje 7000 kilometer uit elkaar, nog één jaartje maar (…)


Het laatste jaar ja, het laatste schooljaar. Ook dat is een vreemd idee… leerlingen die nu op de lagere school zitten, noemen me wel "juffrou-houw!", maar dat zal ik nooit van ze zijn. M'n rooster laat ook zien dat ik opeens geen tweede klas VSBO (VMBO) meer heb, dus heb ik dat vorig jaar wellicht voor het laatst gegeven. Ik weet, het is nog een heel jaar, een jaar waarin ik misschien vaak zou wensen dat dat lesuur, die dag, die week of die cijferperiode voorbij is. Da's het rare van het onderwijs: eerst een heel nieuw jaar voor ogen hebben en allerlei spannende, leuke en interessante ideeën hebben en dan opeens beseffen dat het jaar alweer voorbij is en van al je goede ideeën maar weinig is terecht gekomen. Dit jaar zal ik weer Mens & Natuur geven… aan HAVO 1, 2 en 3 en VSBO klas 1 en scheikunde voor de theoretische leerweg leerjaar 3 en 4. Ik heb een rooster waar ik niet vrolijk van word, maar dat is standaard… Al met al een praktisch zelfde jaar als daarvoor en dáárvoor. Met dit verschil dat ik nu echt de ouwe bok ben: voor de twee nieuwe docenten en voor de nieuwe leerlingen. Ik kan nu weer teren op mijn naam en hoef me niet meer te bewijzen bij directie of leerlingen. Een fijne positie… Maar toch is het anders op school: ik mis mijn oude collega's. De vier docenten die weg zijn gegaan zijn twee jaar lang onderdeel geweest van de school en dus van mijn leven. Nu opeens moeten we het rooien met de oude garde én de nieuwe. Maar zolang ze positief blijven, zie ik het wel zitten.

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 24
(september 2005)

Geliefden,

Al een week probeer ik deze nieuwsbrief te typen. Zes dagen heb ik m'n best gedaan om sessie 24 te versturen, maar op de één of andere manier kwam er altijd 'iets' tussen. Zo zat ik met de laptop op schoot, kwam de buurman met zoontje langs met de vraag: Juffrouw, can you please explain the breuken again? en zo zat ik dus opeens achter een schriftje. Of hadden Jan-Age en ik verzonnen dat we allebei wat nuttigs gingen doen (hij iets leren, ik dus mailen), komt er iemand langs die we maar al te graag een biertje aanboden. Of…

Mijn dagelijkse beslommeringen kunnen geen sleur worden, want het eilandelijke leven zorgt er voor dat hele gewone dingen een bijzonderheid blijven. Zo lag de mail er een week lang uit op mijn helft van het eiland, waardoor ik spontaan heel sociaal bij collega's 'aan de andere kant van Statia' langs ben gegaan, uiteraard wel met m'n laptopje… Ook bleek het mobiele telefoonnetwerk eruit te liggen, zodat ik niet het sporadische Holland-belletje kon plegen. n41_cable-cie Heel frustrerend opeens als de moderne communicatiemiddelen inactief zijn, terwijl ik zuslief aan de andere kant van de wereld wil feliciteren met haar verjaardag. Ik bleek in diezelfde week ook geen tv te hebben, maar dat was mijn eigen schuld: domweg vergeten na de vakantie langs de kabelmaatschappij te gaan om m'n abonnement te betalen. Ook zou ik volledig gemotoriseerd mobiel moeten zijn, omdat ik naast de oude-vertrouwde scooter de hele lieve Tuff Truck in mijn bezit heb. Maar de eerste week heb ik mezelf op de fiets gesleept, omdat beide voertuigen geen zin hadden om te starten. Hele sullige dingen eigenlijk, maar zonder telefoon, gemotoriseerd vervoer, televisie en internet leek St. Eustatius eventjes op 'Gilligan's Island'.

Het is elf uur geweest. Ik ben net wakker en ben buiten gaan zitten, omdat het binnen veel te benauwd is. In de zomer is het altijd wat warmer én hebben we regelmatig bijna geen wind. Door die temperatuur word je ook 's morgens eerder wakker. Ook Jan-Age, die werkelijk héél goed kan slapen, wordt hier belachelijk vroeg wakker. Straks wordt het herfst en daarna winter. Dan is het helemaal niet meer zo heet dat je, als je stilzit, spontaan in zweten uitbarst. Elk seizoen heeft z'n voordeel… Grappig dat ik nooit had verwacht dat de seizoenen zo goed merkbaar zijn. Ik merk het vooral door m'n uitslaap- en siëstagedrag. Hoe meer en langer ik slaap, des te verder zitten we van de zomer verwijderd. Deze hele week is het weer al wat minder heet: er zitten een paar orkanen 'in de buurt' (en da's dan heel relatief), waardoor wij het staartje meekrijgen en dus veel regen hebben. 't Is dan ook meteen koeler. Misschien hadden we beter deze week onze hiking excursie kunnen doen, want ik was helemaal oververhit geraakt. Overigens niet alleen van het weer en het heftige klimmen, maar ook omdat de Tuff op de steile helling geparkeerd zou moeten staan maar ondanks z'n handrem, voetrem én in de tweede versnelling langzaamaan naar beneden schokte. Tel daarbij op, dat Chubby bijna in een ravijn was gestort, we hem konden redden door hem aan z'n halsband omhoog te trekken, en je voelt de oververhitting van ondergetekende.

Chubby heeft het helemaal niet slecht, zijn bijna-dood-ervaring even niet meegerekend: ik heb co-ouderschap over Chubby met Henk. De hond krijgt bij mij een sporadische sportieve uitspatting, vooral geconcentreerd in de dagen dat ik visite-uit-Nederland heb. Henk is de sportieveling, ik de slome duiklaar… dus krijgt Chubby zijn nodige energieke uitspattingen op zaterdagochtend als deze bazin nog ligt te slapen. Vooral in het weekend heb ik heel veel zin om uit te slapen. Nee, dat zeg ik verkeerd: ik heb altijd veel zin om uit te slapen, maar doordeweeks moet ik er om 06.22 uur uit! Elke morgen, ieuwwwww! Hoewel de meeste docenten graag vroeg beginnen en dus vroeg uit zijn, prefereer ik een beetje uitslapen! Onder normale omstandigheden zou ik acht uur opstaan geen uitslapen noemen, maar als ik tot zo lang zou mogen uitslapen heb ik de eerste twee uur vrij. In mijn nieuwe rooster hoef ik helaas de wekker nooit te verschuiven: elke ochtend stap ik nét voor kwart over zeven de poorten van de school binnen. Ik heb al een paar weken lesgeven achter de rug en kan je zeggen: van lesgeven wordt je wel snel wakker…

Ondertussen ben ik geestelijk wakker geworden, heeft de eerste regenbui voor de eerste verkoeling gezorgd en zijn we klaar voor de brunch: energie opdoen voor de komende excursie.

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens…om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 25
(oktober 2005)

Geliefden,

Een doorsnee zaterdagochtend en ik zit om kwart over acht ('s morgens dus) op de porch. Buiten. Aangekleed en wel. Een bijna onvoorstelbare actie eigenlijk en ik vind het stiekem ook wel goed van mezelf. Vandaag krijg ik een paar logeetjes: drie voor mij en één voor Chubby. En om die laatste is het nou te doen dat ik zo vroeg wakker ben. De hond werd vanmorgen om kwart voor acht afgeleverd en ik ben nu met een schuin oog aan het opletten of de logeerhond niet de kleine kat opeet of aanrandt.

Sinds de laatste nieuwsbrief heb ik gezinsuitbreiding: een kitten van ondertussen zes of zeven weken scharrelt, hopt en springt sinds een week of vier vrolijk rond. Ik heb deze Domingo ergens op een grasveld, helemaal alleen en koud gevonden en me als een moeder over hem ontfermd. Vooral de dagen nadat 'vader' Jan-Age vertrokken was, waren zwaar voor me: opeens moest ik de verzorging als alleenstaande moeder doen. En ik moet zeggen dat dat een hele zware taak was! Ik kon het -denk ik- vergelijken met een mensenbaby verzorgen, want ook Domingo moest op geregelde tijden z'n flesje hebben (dat ik onder luid piepen moest klaarmaken van Nutrilon-1 met water en au-bain-marie moest verwarmen), tijdens het drinken moest ik hem een boertje laten doen en voor en na het eten moest ik een alternatieve luierverzorging geven. Pffff! Ik heb ontdekt en besloten geen geschikte alleenstaande moeder te zijn…
Ik vraag me werkelijk af hoe de vele tienermoeders het hier doen. Deze meisjes van (lang) nog geen twintig hebben de verantwoordelijkheid over de verzorging en opvoeding van hun kind. Wat een zware taak! Hoe kunnen dan andere meisjes hier, na hun eiland-, school- of klasgenoot zo te hebben zien ploeteren, nog verzinnen óók 'per ongeluk' zwanger te worden?

Meisjes en jongens moeten hier wel sneller volwassen worden. Zodra ze in HAVO 4 komen óf klaar zijn met het VMBO moeten ze voor het vervolg van hun opleiding off-island. Deze week moest ik de rapporten uitdelen aan de ouders van mijn HAVO 2-leerlingen en stuk voor stuk haalden de ouders aan dat de kinderen zélf de verantwoordelijkheid moeten nemen voor het maken en leren van hun huiswerk, omdat ze over anderhalf jaar ook niet meer door thuis kunnen worden gecontroleerd. De leerlingen die van het eiland gaan om verder te studeren, moeten het inderdaad alleen rooien, meestal op een eiland waar veel meer vertier is dan op St. Eustatius. Een vijftienjarige moet zelfstandig besluiten eerst te studeren voordat hij of zij uitgaat. Een grote verantwoordelijkheid die té groot is voor sommigen. Anderen redden het wel, dat hoor je als ze tijdens vakanties weer even terug zijn op het eiland. Gelukkig maar!

caribbeanmap De eilanden om ons heen verschillen onderling heel veel. Niet alleen qua cultuur, vermaak, sfeer en natuur, maar ook qua grootte en inwoneraantal. Door die duidelijke verschillen is een tripje naar een ander eiland blikverruimend. Zo is St. Eustatius 21 kilometer² groot en heeft ongeveer 2.800 inwoners. St. Kitts daarentegen is 180 kilometer² groot en heeft ongeveer 32.000 inwoners. Met Jan-Age heb ik een tripje naar dat eiland ondernomen… het eiland St. Kitts ligt vanaf St. Eustatius ogenschijnlijk op zwemafstand, maar zou je het moeten bereiken via de officiële kanalen zou je eerst de andere kant op moeten vliegen naar St. Maarten om vervolgens helemaal terug te vliegen (en een beetje verder). Wij hadden een schipper gevonden die ons in een klein uurtje naar onze bestemming bracht. Een prachtige aankomst, want terwijl wij in het water dobberden werd de politie gebeld om ons aan te melden bij de douane. Toen ze arriveerden volgden we ze te voet naar het dichtstbijzijnde politiestation om het papierwerk te doorlopen. Een tijdje wachten en een stempel verder hadden we de tijd om het eiland te verkennen.

Het mooie van die verschillende eilanden is, dat ze allemaal hetzelfde principe hebben als het gaat om openbaar vervoer: een klein busje rijdt als een gek een bepaalde route en dat busje kun je aanhouden op elke plek op die route. Kosten: ongeveer één dollar. Vooral locals nemen dat busje; toeristen houden ervan om een auto te huren of anders met de taxi te gaan. Jan-Age en ik ontdekten het eiland met het busje en zo zijn we op de meest rare plekken terecht gekomen. Zo kwamen we in een optocht terecht, waar 's morgens om elf uur de inwoners van St. Kitts achter een wagen aanliepen waar een enorm aantal decibel aan carnavalsmuziek uitkwam. Mensen dronken en dansten… Opeens viel het ons op dat we de enige blanken waren die een attractie op zichzelf waren: een paar kinderen aaiden even over m'n arm om te kijken of mijn kleur van mijn huid af kon worden geveegd. Nee dus! Sommige wijken op dit eiland zijn zo arm dat ze waarschijnlijk zelden naar wijken gaan waar blanken wonen of werken. Eigenlijk onvoorstelbaar, maar tastbaar waar.

Als je een ander eiland bezoekt, voel je binnen een kwartier eigenlijk of dat eiland je aanspreekt of niet. En één ding is duidelijk: St. Eustatius spreekt mij duidelijk aan!

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 26
(november 2005)

Geliefden,

Ondertussen is het alweer een maand geleden dat ik de vorige nieuwsbrief heb getypt. De tijd vliegt werkelijk! Dat een maand zo snel voorbij kan gaan…
Vandaag is het Statiaday, een lokale vierdag doordat St. Eustatius zoveel jaar geleden als eerste land de USA heeft erkend. Het hele eiland heeft daarom vrij.
statiaday Die dag staat bol van activiteiten, maar ook de dagen ervoor zijn een feest. De hele week zijn er in de stad optredens van het één-of-ander en iedereen is druk bezig met van alles te organiseren.
Onze leerlingen zijn de hele week al dol, omdat ze elke avond in de stad mogen en kunnen paraderen met hun mooiste outfit. Elke avond gaan ze tot laat de stad in, hoewel de volgende morgen toch op school verwacht worden. Opvallend is echter, dat ze er lichamelijk niet onder schijnen te lijden. Waar bij mij zes kilo wallen tevoorschijn zouden komen en ik lichtelijk (…) chagrijnig zou worden, blijven de leerlingen helder en vrolijk. Zou het de leeftijd zijn?

Er zijn meer opvallende verschillen tussen de locals en 'de blanken'. Zo worden 'wij' geleidelijk ouder en verschijnen er langzamerhand meer rimpels op ons gezicht, zodat je aan groeven van iemand de leeftijd kan inschatten. De locals daarentegen lijken met sprongen ouder te worden. Ze blijven lang rimpelloos, maar opeens ontstaan duidelijk tekenen van het ouder worden: enorme rimpels en grijs. Mensen zijn hier óf jong óf oud.
Wat me ook opvalt is het standaardgesprekje, dat je met mensen hebt. Ik ben gewend, dat je op de vraag: "Hoe maakt u het?" antwoord geeft met "aangenaam" of "goed". Ook hier is diezelfde beleefdheidsvraag, maar het antwoord is Not too bad of Can be worse.
Die vraag stel je trouwens al aan iemand als je gewoon langs loopt, in het voorbij gaan. Hi, how are you? gebruik je hier op dezelfde manier als "Hallo" in Nederland. Het antwoord zit er net zo ingebakken als jezelf bijvoorbeeld tijdens een langdurige receptie zou reageren: soms zeg je alvast "dank je wel" voordat iemand je gefeliciteerd heeft. Zo zeg ik soms alleen gedag, waarop een ander reageert met Can be worse. Wat ook opvalt is het aantal decibellen, dat Antillianen produceren als ze praten, maar dat heb ik in een vorige nieuwsbrief aan aangehaald. En tenslotte is het opvallend hoe trots Statianen zijn op hun eiland. Daar kunnen wij nog wat van leren!

Uiteraard zijn er veel verschillen tussen Nederland en St. Eustatius. De loslopende koeien, schapen, geiten, ezels, kippen… De onverharde wegen die naar beneden spoelen bij heftige regen, de verharde wegen met gaten, de omgang met dieren, de kerk die nog een belangrijke plaats inneemt, de prijzen van genots- en levensmiddelen, de relaxte sfeer en de soorten insecten. Maar daar wen je snel aan. Soms ben ik toch nog verbaasd, zoals gisteren. Tot voor kort was er één vliegtuigmaatschappij die op het eiland landde, WinAir, die de driehoek Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius vliegt, maar sinds kort is er een maatschappij die de driehoek Sint Kitts, Sint Eustatius en Puerto Rico aandoet. Gisteren was het de eerste dag dat een vliegtuig van die maatschappij hier landde en dat ging gepaard met een enorm feest. Ik was niet eens van plan om het vliegtuig 'binnen te halen', maar omdat iemand aan me vroeg of ik ook ging ben ik toch maar geweest. Heel grappig, want het vliegveldje was omgetoverd tot een plein met feesttenten, een podium en ordehandhavers. Tot ver voor het terrein stonden mensen te wachten tot het vliegtuig zou landen. Op het vliegveld zelf stonden héél veel mensen… Toen het vliegtuig, na een uur vertraging door de heftige regen, landde werd het gedoopt en vol gejuich binnengehaald. Vervolgens werden volksliederen gezongen en allerlei speeches gehouden. Eén groot feest! Eerst snapte ik niet waarom er hierover zo'n ophef werd gemaakt, maar het betekent natuurlijk dat het eiland internationaler wordt. Het is een nieuwe stap in de richting van 'de wereld laten zien hoe prachtig ons eiland is'. Tjaaa… en dan is het allemaal heel logisch!

Wat onveranderd gebleven is, is het feit dat ik soms wat chaotisch ben. En door deze karaktereigenschap heb ik het nu gepresteerd om mijn foto's kwijt te raken! Toevallig kreeg ik deze week nog twee foto's via de mail binnen, dus kan ik die op de site zetten.
Uiteraard weten jullie dat ik, bij het verschijnen van een verse nieuwsbrief, nieuwe foto's plaats. Een beetje onmogelijk nu dus. Vandaar m'n verzoek om jullie medewerking. Graag zou ik leuke, spannende, grappige of andere digitale foto's ontvangen zodat ik die op de site kan zetten.
Denk nu niet dat iemand anders dat wel zal doen, want dan krijg ik geen enkele foto binnen en blijft de site leeg. Help me dus en stuur een foto in; eventueel met bijschrift. Ik zal ze plaatsen! Alvast bedankt…

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 27
(december 2005)

Geliefden,

Raar is dat: ik heb al een week vakantie en ik heb nog niet 'de tijd gevonden' de nieuwsbrief te typen… Al een week lang ben ik úren bezig met het zogenaamde vakantie houden. Vaak heb ik geen idee waar de tijd is gebleven, want soms lijkt de dag opeens voorbij zonder dat ik er erg in heb. Tijd bestaat 'n soort niet, alleen dan rond de tijd dat de zon ondergaat: dan is het rond zes uur en bedenk ik me dat ik nog naar de winkel moet of zo. kerstlichtjes En hoewel de temperatuur het niet zou zeggen, merk je toch heel duidelijk dat het kerstvakantie is. Het is zo prachtig om hier rond kersttijd 's avonds te wandelen, want de licht-bouwwerken die ze hier maken zijn bijna onbeschrijflijk. Zo groots, zo aanwezig… Voor het eerst doe ik een beetje mee met de lampjesmanie, want ik heb op de porch twee strengen kerstlampjes hangen. Driehonderd lampjes… en dan ben ik nog echt iemand van 'belachelijk weinig' lampjes. Mensen maken hier van kerst werkelijk een lichtfeest. Als ik 's avonds de hond uitlaat heb ik een prachtige route: een soort van lichtpaleis doemt al snel voor m'n ogen op. Te lang kan mijn aandacht daar niet naar uit gaan, want zowel links als rechts van me zie ik regelmatig andere creaties. Contouren van huizen en kerst-palmboompjes zijn 's avonds met grote zekerheid te zien. Kerst is het hier zéker!

Dat het kerstvakantie is, is ook duidelijk te merken aan de ware docenten-exodus, die plaatsvindt. Met de kerst is er bijna geen collega meer te vinden op het eiland. Iedereen stroomt uit naar tropische oorden of naar koude fronten. Ik doe keurig mee met deze uittocht, want ik vlieg morgen naar Curaçao. Dit jaar geen kerst in Nederland (en dus geen Sinterklaasavond in Ameide), maar op de Benedenwinden. Met Paco! We gaan niet alleen Curaçao zien, maar ook Bonaire ontdekken… Natuurlijk vind ik het heel vreemd dat ik niet bij mijn familie ben met de kerst. Eygje, het familievrouwtje, onttrekt zich aan de bevroren kerst… Raar, maar ik weet ook dat ik volgend jaar wél gewoon in Nederland zal zijn!

Hoewel docenten dus al ruim vóór de kerst vrij zijn, moeten anderen natuurlijk nog gewoon werken. Maar soms lijkt het dat niet iedereen daar veel zin in heeft… En dat geven ze ook ruiterlijk toe! Zo reed vorige week een betonwagen de telefoonpaal aan en had ik dus geen telefoon meer. Geen probleem, want de eerste tijd merk je daar niks van… tot iemand zei me de hele tijd geprobeerd had te bellen. Huh? Nader onderzoek wees de oorzaak aan: de lijn was dood. Voordat dat gemaakt is, duurt dat natuurlijk een paar dagen…
Zo mooi: de telefoonmaatschappij belde me gisteren om te controleren of de telefoon weer werkte. De goede man verzon geen uitvluchten, maar gaf eerlijk toe dat hij vergeten was een knopje om te zetten nadat de paal gefixed was. Of dat het internet er weer regelmatig uit ligt: "Controleer het gewoon af-en-toe; soms doet 'ie het wél!" Geen slappe excuses, maar gewoon de lachwekkende waarheid. Toen ik na een half jaar ná aankomst op het eiland eindelijk m'n verblijfsvergunning had, zou ik een ID-kaart moeten halen. Onmogelijk, want "de pasjesmachine is kapot". Tot vorige week: er werden weer ID-kaarten gemaakt. Natuurlijk ging ik vol goede moed mijn kaart regelen: een stukje papier-met-daaromheen-plastic. Die pasjesmachine was dus gewoon een sullig sealapparaat. Haha! - daar wachtte ik dus al ruim anderhalf jaar op! Maar geen slappe excuses, niks. Gewoon. Het werkt nu toch?

Soms is dat ook wel frustrerend, hoor. Mijn (laatste) verstandskies moet er uit en is zo'n kaakchirurggeval. Dat kan niet hier en ook niet op Sint Maarten, maar daarvoor moet ik naar Curaçao. Mooi, want laat ik daar nou heen gaan deze kerstvakantie. 'n Mooiere combinatie kan niet, want ik ben er toch al en heb ook iemand die me bij staat in stresstijden: Paco. Heel fijn, want ik ben echt niet zo'n fan van de tandarts. Het systeem om door te worden verwezen naar Curaçao is simpel: je haalt een verwijsbrief bij de tandarts. Vervolgens haal je een handtekening van de huisarts en met verwijsbrief én handtekening ga je naar de GGD. Zij plannen het hele spul voor je: de afspraak, je ticket en je geld voor de hotelovernachting (wat ik blijkbaar nodig heb… WAAAHHH!). Ik gaf keurig aan alleen die afspraak nodig te hebben - maar wel in de kerstvakantie, want het ticket en de hotelovernachting zou ik toch al kwijt zijn.
Na talloze keren bij de GGD te hebben gevraagd of ze al een afspraak voor me hadden gemaakt, kwam opeens de aap uit de mouw: er worden alleen spoedafspraken gemaakt in de kerstvakantie. Leek me nog logisch, want de mensheid in het algemeen schattend, wordt er misbruik gemaakt van het feit dat de overheid je ticket (en zo meer) betaalt, door dat ticket te gebruiken om kerstinkopen te doen. Of om te blijven en vakantie te houden.
Maar ze zouden toch ook wel inzien dat ik het als praktische oplossing had aangedragen? Nee, want beleid is beleid. Toegegeven: soms is het ook wel enigszins frustrerend om de naakte waarheid te horen. Ik denk namelijk dat ik het minder erg zou hebben gevonden als ze een excuus zouden hebben gebruikt (zoals de kaakchirurg werkt niet in de kerstvakantie). Geen goede kerstgedachte…

Voordeel is nu wel, dat ik volledig zonder stress hier zit. Ik zou eigenlijk wel wat stress kunnen gebruiken, want dan ga ik misschien wat harder bewegen… De laatste dag voor ik vertrek en ik moet nog héél veel dingen doen. Uiteraard moet ik schoonmaken (hoewel ik zelf vind dat ik al heel hard heb gewerkt) en boodschappen doen voor als Paco en ik op 1 januari samen terugkomen op St. Eustatius. Maar ook opvang voor de hond en kat regelen; auto van een collega afgetankt bij z'n huis neerzetten; tas met spullen aan een andere Nederlander afgeven; mensen uitnodigen voor een korte nieuwjaarsborrel; de honden uit wandelen nemen en meer van dat gesnor. Maar eerst deze nieuwsbrief afmaken en de op site eindelijk verse foto's plaatsten… Druk, druk, druk! Haha! Het leek me leuk om even in de Hollandse sferen te blijven door dat te typen.

Rest mij nog jullie allemaal goede kerstdagen en een rustig 2006 te wensen!

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 28
(januari 2006)

Geliefden,

Die zogenaamde passaatwind lijkt al dagen van slag. Wat een koel briesje zou moeten brengen, brengt regen, kou en onrust met zich mee. De laatste dagen verhul ik mezelf in lange broeken en blouses, om het ergste kippenvel weg te werken. De temperatuur is voor Nederlandse begrippen nog wel hoog, maar op St. Eustatius is een temperatuur van 23° wel erg fris. Uit pure stoerigheid zit ik nu buiten met kort een shirtje aan, maar ik zal binnen afzienbare tijd m'n blouse gewoon weer aantrekken.

De Benedenwinden hebben zeker te maken met seizoenen. Het verschil tussen de zomer en winter is duidelijk voelbaar, want in de zomer (op warme dagen) zweet ik al zonder me überhaupt te bewegen. Soms lachen mensen me uit als ik zeg dat het hier winter is, maar in tegenstelling tot de Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao zijn de vier seizoenen hier merkbaar. De winter gaat dan ook gepaard met lagere temperaturen en veel wind en regen…

Afgelopen kerstvakantie was ik met Paco op Curaçao en Bonaire en daar zag ik naast veel overeenkomsten ook veel verschillen. De eetcultuur is nagenoeg gelijk, dat hebben we ervaren toen we als kerstmaal de traditionele Antilliaanse keuken uitprobeerden. Maar ook de kleding vertoont veel overeenkomsten: jongens dragen lange, grote t-shirts, veel sierraden en veel te grote spijkerbroeken die niet met een riem, maar met de hand omhoog worden gehouden. Doordat het heel onhandig is om die spijkerbroek de hele tijd vast te houden, zie je ze op een dergelijke manier lopen dat die spijkerbroek niet van hun kont afzakt en eens in de zoveel tijd trekken ze hun broek op. Eigenlijk het typische beeld wat ik ken van de Antilliaanse jongeren in Nederland…

Een duidelijk verschil tussen Curaçao en Sint Eustatius is de criminaliteit. Hier staan over het algemeen alle deuren en ramen van de auto open en op het vliegveld is het meer regel dan uitzondering dat in het dashboardkastje of achter de zonneklep de sleutel zit. Op Curaçao daarentegen moet je de auto goed op slot doen als je maar één meter er vandaan loopt. Het is zo grappig om dat verschil zo voelbaar mee te krijgen, zodat ik meteen de vertrouwelijke sfeer van St. Eustatius meer waardeerde. Ook is het hier veilig om alleen door een donkere straat te lopen, terwijl we op Curaçao wel echt een beetje voorzichtig moesten zijn met donkere straten en steegjes.
Op Bonaire wordt de criminaliteit wel op een hele leuke manier weggehouden… We kwamen vers aan uit het 'doe-alle-ramen-en-deuren-op-slot'-Curaçao en stond er op een sticker in de huurauto op Bonaire de tekst: "Ramen open en deuren niet op slot". Bonaire vond ik zelf een sullig lekker eiland; net als St. Eustatius. Klein, gezellig en vriendelijk. Enig nadeel vond ik dat ze Papiaments spreken… Máár een ander duidelijk verschil tussen de Bovenwinden en de Benedenwinden is dat ze op de Benedenwinden wél Nederlands spreken terwijl ze dat op Saba, Sint Maarten en Sint Eustatius eigenlijk niet doen.

willemstad Oud & Nieuw hebben Paco en ik op Curaçao doorgebracht. Het was natuurlijk vreemd om niet bij m'n familie te zijn met de Kerstdagen en de jaarwisseling, maar we hebben echt een leuke tijd samen gehad! Terwijl ze op mijn eiland geen vuurwerk afsteken, gebeurde dat op Curaçao wel. En niet een beetje! Honderden rotjes waren er al voor nieuwjaar verstookt.

De hoofdstad van Curaçao (Willemstad) bestaat uit twee delen: Punda en Otrobanda. De stadsdelen zijn gescheiden door water, maar worden normaliter door een brug verbonden. Deze beroemde pontonbrug was helaas in onderhoud, dus konden we daar geen gebruik van maken. En de pontjes die de mensen naar de overkant brengen als de brug er niet ligt, zou niet meer varen na een bepaalde tijd. Wij zaten in Punda, terwijl het grote feestgedruis in Otrobanda losbarstte. In Punda was geen eettentje open, maar wij hadden bij het van der Valk-restaurant (het enige restaurant dat open was for crying out loud) toch een fles champagne kunnen scoren. En zo zaten wij heel romantisch met onze voeten bungelend over de kade met champagne drinkend uit plastic bekertjes naar het vuurwerk te kijken wat in Otrobanda werd afgestoken. Echt een heel prettige afsluiting van 2005 en zeker net zo'n fijn begin van 2006. Tweeduizendzes… Het jaar van de veranderingen: terug naar Nederland, nieuwe baan zoeken, huis vinden en Paco opeens vaker zien dan eens per drie maanden… Als ik het zo bekijk moet dit wel een goed jaar worden. Maar eerst: keihard genieten van het laatste half jaar hier!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 29
(maart 2006)

Geliefden,

De tijd van vertrek komt vreemd genoeg steeds sneller dichtbij. Tijdspadtechnisch weet ik dat ik nog vier maanden moet werken, maar gevoelsmatig lijken die vier maanden heel snel voorbij te zullen gaan. In dit nieuwe jaar heb ik al een paar keer m'n komende afscheid moeten aankondigen: een brief naar het bestuur dat ik m'n contract niet verleng; potentiële kopers voor scooter en auto moeten bevestigen dat ik vertrek; afscheid nemen van personen die ik niet meer zal zien omdat we elkaar niet meer op het eiland zullen treffen; de historische vereniging bedanken voor de nominatie voor een bestuursfunctie. De zes 'verschepingskuubs' zijn al volgeboekt. Aan alles komt een eind, maar laat ik nog wel keihard genieten van de laatste periode hier.

Mijn jongste zus is bij me op bezoek. Ze is hier nog nooit geweest, dus zijn we druk doende met alle toeristische attracties te bezichtigen en te beklimmen. Verplichte onderdelen zijn energieke uitspattingen naar de Quill -de slapende en groene vulkaan aan de ene kant van het eiland- en een hikingtocht naar de droge bergen aan de andere kant. Tijdens de eilandtour komen de forten, de Botanical Garden en de twee zeeën aan bod, we snorkelen in de prachtige Caribische zee en er ligt nog een historische wandeling door het centrum in het verschiet. Met mijn permanente duikbuddy (Jan-Age) bezichtig ik ook altijd de onderwaterwereld: het is hier zo prachtig en nog relatief onbekend.
Sint Eustatius lijkt qua oppervlakte klein, maar het heeft zoveel te bieden. Als je bedenkt dat het eiland slechts 21 kilometer² groot is en ongeveer 3000 inwoners heeft kun je je verbazen over wat er allemaal te doen is. Je moet alles wel op je eigen tempo doen, anders kun je inderdaad het eiland binnen een dag 'zien'. Maar Sint Eustatius moet je niet zíen, je moet het beleven!

carib Dit eiland straalt rust uit. Dat passen wij goed toe door uit te slapen, vervolgens een excursie te ondernemen, een Caribje (lokaal biertje) te drinken, een siësta te nemen en een eventuele andere excursie te plannen. Vaak bestaat die laatste excursie slechts uit boodschappen doen… Jannet kwam hier aan met een winters, Hollands moe hoofd en straalt nu Caribische uitgerustheid uit. Ik ben natuurlijk helemaal verwend door het vele slapen, maar ik ben ook weer helemaal uitgerust: een weekje vakantie én m'n zusje doen wonderen. Waarschijnlijk had ik dit eiland zelf nooit als vakantie-eiland gekozen, maar ik kan me nu geen betere plek verzinnen waar je de Hollandse drukte van je af kunt gooien.
Om een paar reisgidsen te citeren:
"Oranjestad is de hoofdstad alsmede het enige dorp op St. Eustatius" en "Door de vulkanische oorsprong is het strand niet bedekt met het bekende parelwitte zand van de reclames, maar u zult ontdekken dat het bedekt is met zwart vulkaanzand" (Marco Polo gids van de Nederlandse Antillen).
De schrijver van de 'Dominicus van de Nederlandse Antillen en Aruba' voegt daaraan toe: "Het vulkaanzand […] strookt niet met het beeld dat de gemiddelde toerist van een Caribisch strand heeft". Hij schrijft ook: "Op het slaperige Sint Eustatius is 's avonds weinig te beleven. Statia is gewoon te klein voor een bruisend nachtleven" of "Wie stevig denkt te kunnen inslaan op Statia, komt bedrogen uit. Er zijn zeven kruideniers en supermarkten en een souvenierwinkel…" of het citaat "Desalniettemin is er voor een bezoek van enkele dagen voldoende te beleven om er een aangename tijd door te kunnen brengen".
Piet Bakker schrijft in "Naar de West" (z.j. (1949?)) over de eilandbewoners: "Zij moeten wel over uitermate weinig energie beschikken, indien zij de moed niet kunnen opbrengen, dit dode eiland te verlaten, gelijk voor hen negenentwintig duizend anderen deden".

Als ik denk aan wat er in de reisgidsen staat én wat ik aan mijn bezoekers vertel is het in de praktijk eigenlijk hetzelfde. Het enige, maar zeker grote verschil is dat ik zó vol ben van het eiland dat mijn visite niet zou durven negatief te zijn. Goed zo, want ik wil het fijne positieve gevoel wat ik heb m'n leven lang niet kwijt!

Tropische groeten!

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 30
(april 2006)

Geliefden,

Het valt me op, dat de Caribische inslag me meer in de greep houdt dan praktisch goed voor me is. Zo kwam ik vandaag om drie uur thuis en bedacht me dat ik alweer om zes uur ergens moest zijn. niksen Dat ik dus de rest van de middag niks productiefs meer kon doen. Maar toen ik goed en wel besefte dat ik de komende dagen veel te doen heb én ik drie uur zou gaan versullen, toen dus heb ik besloten om iets nuttigs te gaan doen: voor de verandering internet weer afstruinen op zoek naar een baan voor deze dame.
Ondertussen is het half vijf en ik heb een muisvinger gekregen van het doorklikken naar sites en heb doorzitplekken van het wachten tot de pagina is geladen. Ik moest denken aan die reclame van een tijd geleden, dat een man, tijdens het wachten op internetpagina's, Japans of zo leerde. Als ik 'een altijd actieve geest' zou hebben, zou ik 'n paar talen erbij hebben kunnen leren. Maar helaas: ik kan heel goed wachten, ik doe niks nuttigs in mijn 'de pagina wordt geladen'-periode.

Afgelopen week besefte ik daarentegen, dat ik 'het Caribisch wachten' soms ontzettend zat ben. Nederlands als ik ben, kom ik 'n soort op tijd op koorrepetities. Mijn op-tijd-zijn wordt daarentegen geheel niet beloond, want koor begint gewoon drie kwartier later en houdt dús drie kwartier later op. Één dag in de week is dat zeer goed te doen, maar afgelopen week heb ik 't dagen achter elkaar mogen meemaken. En dat wordt toch vervelend…
Toen we afgelopen zaterdag uitvoering hadden van ons Paasstuk, wist ik wel dat het later zou beginnen, maar ik had het toch echt even gehad, toen we ruim een uur na officiële aanvangstijd begonnen. De reden waarom we later begonnen? Easy: de dirigent én de pianist kwamen een uur te laat. Zonder blikken of blozen. Niemand die er zich druk om maakt, dus vraag ik mezelf nu achteraf af "waarom ik dan wel?".
Ook heel vreemd vond ik dat ik keurig elke keer kwam oefenen, werkelijk uren, dagen achter elkaar… maar dat op de dag van de uitvoering opeens sopranen in het koor stonden, die ik nog nooit van m'n leven had gezien. Deze Hollandse meid was de enige die zich daaraan leek te storen, trouwens.

Vandaag werd ik door een collega nog aangesproken met "Wat heb jij dat Nederlands voorbereid, Laroo!" Grappig is dat, in Nederland behoor ik tot de lapzwansen, hier behoor ik tot de categorie 'mensen die het goed geregeld hebben'! Alleen al daarom een ideaal klimaat voor me; de negatieve punten van de Nederlandse ambiance zijn hier mijn sterke kanten!

controle Terwijl ik hier buiten in het zonnetje zit hoor ik een politiefluitje. 'Ze' houden weer politiecontrole. Eens in de zoveel tijd wordt er gecontroleerd of je de roadtax hebt betaald, of je je papieren bij je hebt en of de auto werkende lampen, knipperlichten, ruitenwissers en claxon heeft. Ontzettend grappig om te zien hoe iedereen de politie-opstopping probeert te ontduiken en hoe mensen worden aangehouden. De agenten pakken het heel officieel aan: gewapend met pistool en bonnenboek houden ze gedrieën voertuigen aan.
Een beetje leedvermaak zit er ook bij, want zojuist kwamen een paar Amerikaanse studenten de politieagenten vertellen, dat ze niet genoeg verdekt stonden opgesteld en dat daarom de studenten van de Medical School zo lang binnen blijven tot de agenten zijn vertrokken.
Daarentegen heb ik net een belrondje gestart: bekenden waarschuwen voor de razzia. Anderen beboet zien worden is leuk, zolang je ze niet kent. Ik durf voorlopig de straat niet op met mijn auto: ik heb nog steeds geen Antilliaans rijbewijs en m'n auto heeft geen spiegels (hoewel ik niet weet of ze daar ook op controleren), geen werkende ruitenwissers en ook m'n claxon heeft het begeven. Leve de scooter!
Kortom… het leven op St. Eustatius: elke dag een belevenis!

Tropische groeten,

Eygje

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 31
(mei 2006)

Geachte abonnees, beste belangstellenden,

wegdek Zodra je, kersvers uit Nederland, met het WinAir-vliegtuigje op Statia aankomt overvalt je de temperatuur als een warm bad. Opeens is daar die ontspannen sfeer, die zich op geen enkele manier laat vergelijken met wat je in Nederland gewend bent. Dat begint al bij de paspoortcontrole; breed lachend drukt de dienstdoende ambtenaar een gigantisch stempel Statia, the Golden Rock in je paspoort en daarmee is het officiële ceremonieel afgelopen. Geen snuffelhond, geen marechaussee zal je daar lastig vallen. Uit de paar koffers, die met het Twinottertje zijn meegekomen, pak je zonder enig zoeken de jouwe. Dan ga je naar buiten en de tijd voor een zalig dolce far niente is aangebroken.

Wat je op Statia als eerste opvalt is dat, hoe verder je je van het vliegveld verwijdert, des te slechter de wegen worden. Op die 'regel' zijn een paar verklaarbare uitzonderingen: de straten waarlangs zich ooit koninklijk bezoek heeft bewogen, zijn zonder meer goed te noemen. Sterker nog, momenteel loopt hier een wegenbouwdeskundige rond in verband met het bezoek van onze koningin later in dit jaar.[3] Dat zegt toch wel iets!

houtrot Dit alles houdt nog niet in dat al die gereconstrueerde wegen, benevens andere kunstwerken, na het vertrek van onze koningin in goede staat zullen worden gehouden; een kleine twintig jaar geleden is het beroemde Fort Oranje geheel en deskundig onder handen genomen en wel door een van Neerlands beste restauratiebedrijven. Dit inclusief de uit hout opgetrokken magazijnen, waarvan er één in gebruik genomen is door de plaatselijke VVV. Maar de voortschrijdende verrotting en het verval zijn hier duidelijk waarneembaar. Hetzelfde geldt voor de ruines van de 'Dutch Reformed Church' en de synagoge 'Honen Dalim', nota bene de oudste synagoge op dit halfrond. Ooit is het verval tegengehouden, daarna werd er geen aandacht meer aan besteed.

Betekent dit laatste dan dat de Statianen geen enkel historisch besef hebben? Het tegendeel is waar! In het z.g. Simon Donckerhuis, een houten gebouw van rond 1750, heeft zich een historische vereniging gevestigd waar gelijksoortige verenigingen in Nederland een puntje aan kunnen zuigen, ja, werkelijk jaloers op kunnen zijn! De lokale bevolking is er dan ook bijzonder trots op.
SimonDonckerhuis Begonnen met de expositie van slechte fotokopieën heeft zich vorig jaar een evolutie voltrokken: die slechte kopieën zijn vervangen door uitstekende kleurenfoto's van de originele documenten. Tel daarbij de historisch verantwoorde, met originele stukken ingerichte stijlkamers op en vergeet bij uw bezoek vooral de archeologische 'kelder', met artefacten van plusminus 2000 v Chr niet. Je zou zó lid van die vereniging worden!

Sint Eustatius is, als je het vanuit geldstromen bekijkt, geen rijk eiland. En in dit licht bezien ontkom je als Nederlander niet aan de indruk dat het weinige gemeenschapsgeld besteed wordt aan niet-urgente zaken. Zo is men momenteel bezig met de straatnaambordjes[4] te vernieuwen en het 'centrum' ondergronds te bekabelen. Maar het onderhoud van de wegen beperkt zich tot schoonmaken van het wegdek en dat alleen na die enkele keer dat er een stortbui is gevallen. Want dan zijn die wegen overdekt met modder en steenslag. Maar gaten in het wegdek worden niet dichtgemaakt.
Aan de andere kant schijnt er een budget beschikbaar te zijn gesteld om het eiland vrij te maken van rotzooi en autowrakken. Drie ploegen zijn daarmee dagelijks bezig, maar het is water naar de zee dragen. Iedere zichzelf respecterende Statiaan parkeert zijn auto voor de allerlaatste maal 'ergens anders' en kijkt er verder niet meer naar om. autowrak Het leeggedronken flesje wordt probleemloos op straat of in andermans tuintje gedeponeerd. Wat dat betreft is er op dit eiland een algehele mentaliteitsverandering nodig, maar voordat het zover is zullen er wellicht jaren voorbijgaan…

De bevolking is over het algemeen vriendelijk. Iedereen groet iedereen en zelfs als toerist word je vriendelijk toegezwaaid. Uiteraard zwaai je dan terug en op een zeker moment neem je zelf het initiatief. Maar daarbij blijft het. Het is ondenkbaar, dat je als tijdelijk verblijvende Nederlander ooit aansluiting bij een autochtoon zult vinden.[5] De enige uitzondering die ik van horen zeggen ken is mijn eigen dochter; die heeft mogen ervaren dat ze bij een presentatie van haar koor werd voorgesteld als she 's one of us! Een groter compliment is hier niet denkbaar.

taxfree Dit eiland is een aanrader voor nicotine- of alcoholverslaafden. Een fles Napoleon Brandy van 750cc kost hier NAF 5,95, dat is ongeveer EU 2,50 en een pakje sigaretten koop je hier voor NAF 4,00. Toch is het opvallend hoe weinig Statianen roken of tekenen van dronkenschap vertonen. Zo er ooit een zelfregulerend mechanisme bestaat, dan wel hier!
Een en ander betekent niet dat het leven hier bijzonder goedkoop is. Je wasmachine zul je uit Sint Maarten moeten laten komen en als die kapot is zul je die ook daar moeten laten repareren. En zelfs al zou die reparatie gratis zijn, dan nog komen de verschepingskosten voor jouw rekening. Hetzelfde geldt voor de wat minder gemakkelijk verkrijgbare levensmiddelen. Een liter verse melk moet uit Sint Maarten worden aangevoerd en het standaardtarief voor die luxe is de reële prijs van het product + de vervoerskosten, die standaard NAF 5,00 bedragen. Een tweede reden voor exorbitante prijzen is de aanwezigheid van Amerikaanse studenten van de 'Medical University of St. Eustatius';. Op hun abundantie aan financiële middelen heeft de plaatselijke horeca naadloos ingespeeld. De T-bone, die in 'Smoke Alley' drie jaar geleden nog NAF 15,00 kostte, is nu opgewaardeerd naar NAF 50,00. Statianen komen daar dan ook niet meer.

Als je hier langer woont krijg je uiteraard te maken met financiële verplichtingen, aan de kabel- of het elektriciteitsbedrijf bijvoorbeeld. Betaling per bank of per giro kennen ze hier nauwelijks. Daarom zul je maandelijks je rondje 'bedrijven' moeten doen om contant af te rekenen. En wee je gebeente als je daarmee een dag te laat bent, want je wordt zonder pardon afgesloten. Het lijkt wel wat op de Nederlandse vijftiger jaren! Aan de andere kant is men hier zo progressief dat je hier je mobiele telefoon via de geldautomaat van de bank kan opwaarderen. Je toetst je telefoonnummer en het gewenste bedrag in en nauwelijks twee seconden later krijg je daar een bevestiging van.

wegenplan Er zijn hier nogal wat gepensioneerde Nederlanders, die zich hier metterwoon gevestigd hebben, voornamelijk artsen in ruste. Stuk voor stuk bevestigen die dat ze gekozen hebben voor het beste uit twee werelden, namelijk het ongedwongen en ongecontroleerde bestaan in Statia, terwijl ze voor aanvullingen, de tweede lijn dus, af en toe naar Nederland gaan om de gebreken van hier bij te spijkeren.
Dat ongedwongen en ongecontroleerde bestaan begint al met de aankoop van een stuk grond, waar je zonder enige regelgeving van bovenaf naar eigen inzicht kunt laten bouwen. Het enige waar je rekening mee moet houden is, dat je zelf voor een eigen toegangsweg moet zorgen. Die toegangsweg is cruciaal, want hoe mooi en groot je stukje land ook is, het is ondenkbaar dat je dat via de grond van een derde kunt benaderen. Het gevolg daarvan is, dat het wegenverloop in de nieuwere wijken op een doolhof lijkt, dit in schrille tegenstelling tot het gestructureerde grondplan van de 17e eeuwse bovenstad.

slang Tenslotte nog iets over de natuur. Zodra je Oranjestad achter je gelaten hebt, zuidelijk naar de dode vulkaan, Quill genaamd, of noordelijk richting Venus Bay, valt je direct de enorme verscheidenheid van flora en fauna op. Vlinders, leguanen, landkrabben, ricinus (wonderolieboom), aloë, cacteeën, mango. Alleen al daarom zou je zó naar Statia willen gaan.

De vader van Eygje.

Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net



Nieuwsbrief nummer 32
(juni 2006)

Geliefden,

"Op een mooie Pinksterdag…" was ik met Mijn Geliefde bezig met huizen zoeken, omdat de dag van terugverhuizen naar Nederland zienderogen dichterbij komt. Paco en ik zijn op zoek naar een huis in Gouda, waar ik al een baan in de buurt heb gevonden. Ik zal de komende jaren op een VMBO-school in Boskoop werken… Paco woont nu nog in Nijmegen, dus zullen we met een verse start beginnen in Gouda. Samen! En zo rol ik van het ene avontuur in het volgende.

Aan het avontuur om weer naar de andere kant van de oceaan te gaan, zitten praktisch gezien nog wat obstakels. Het zijn en blijven de Antillen, dus is het niet zo makkelijk om alles vlot te regelen. Voordat het bestuur de tickets heeft betaald en de verhuizers deze kant op stuurt, kan het gemakkelijk eind juni zijn. Maar we zetten er een beetje 'Hollandse druk' achter, omdat vooral het ticket moet zijn geregeld. Ik neem tenslotte de poes en de hond mee en zij moeten ook van een plaatsje verzekerd zijn. Nu is dat verhuizen van de hond nogal een karwei. Chubby moet in een speciale hondenkooi worden gevlogen en een ruime maand na de regeldatum, is het resultaat nog steeds nul. Afwachten dus… De kooi schijnt eind juni te komen. De inwoners van St. Eustatius begrijpen trouwens ontzettend goed waarom ik vertrek: velen kennen het gevoel van 'liefde op afstand' en weten dus hoe fijn het is als je weer bij elkaar kan zijn. Mijn directrice zei tegen me: "ik vind het niet leuk dat je weggaat, maar… voor Paco: alles!"

Het is alweer juni en de examens zijn achter de rug. De leerlingen hebben hier voor sommige vakken dezelfde examens als de Nederlandse scholieren, voor andere vakken een Antilliaans examen. Vooral de examens uit Nederland zijn heel pittig voor onze leerlingen, vanwege de taal. Vaak worden hele stukken tekst gegeven, waaruit ze een antwoord kunnen destilleren of met die informatie en wat denkwerk het juiste antwoord kunnen vinden. Maar door die woordenvloed zijn de leerlingen hier de weg soms kwijt. Zoveel moeilijke woorden en zinnen is teveel voor ze. Hoewel ze allemaal een half uur extra krijgen, is het voor de examenkandidaten een enorme klus. De resultaten zijn niet geweldig, maar of ze het halen weten we pas over een weekje

De tijd vliegt, dus doe ik deze maand voor de laatste keer het volledige rondje betalen. Want nog steeds worden alle rekeningen contant betaald. De telefoon, internet, de televisiekabel, de elektriciteit en de huur draag ik allemaal contant af en krijg ik keurig een bewijs van betaling. Wat zal ik weer lui worden in Nederland als alles weer automatisch van m'n bankrekening zal worden afgeschreven! De allerlaatste keer dat ik de rekeningen afsluit zal ik niet alleen doen: Jan-Age komt halverwege juni en zal met me terugvliegen. Ik vermoed dat we het de laatste week druk zullen hebben met verschillende rondjes 'doen'. Omdat het eiland graag wil dat alle openstaande rekeningen worden betaald, hebben ze het prachtige systeem dat je pas mag worden uitgeschreven als je geen rekening meer te vereffenen hebt.

sunset Nog één maand kan ik genieten van 'Het Grote Niets Doen'. Omdat het eiland zo klein is, woon je automatisch dichtbij… alles! Dicht bij school, de zee, hikingexpedities, vrienden, winkels en het vliegveld. Elke dag vertrek ik om zes over zeven naar school, waardoor ik exact om dertien over zeven de docentenkamer binnenwandel. Daar geef ik les tot tien over twee, dús ben ik ruim voor half drie thuis. Zeeën genoeg de tijd dus om eerst even thuis te komen, iets te eten, mail te checken en daarna aan m'n siësta te beginnen. En dan nog voor half vijf uitgeslapen zijn!
Eén dag in de week ben ik om half één klaar, dus lag ik deze week om één uur met de hond op het strand. En dan haast ik me niet eens. Het Antilliaanse tempo en relaxen zat altijd al in me, maar het is hier zo veel meer versterkt.

Het enige waar ik niet met weemoed aan terug zal denken zijn de muggen. Het orkaanseizoen is begonnen, waardoor het én warm én vochtig is. Ideaal voor de muggen. De temperatuur is niet alleen voor de muggen, maar ook voor mij prettig. Het is nu half tien in de morgen en de temperatuur is nu al 29 ºC. Een mooie dag om op de trekker het gras te maaien. Heerlijk!

Tropische groeten,

Eygje


Trouwens… om weer nieuwe foto's zien: surf naar http://statia.laroo.net


Nieuwsbrief nummer 33
(juli 2006)

Geliefden,

Helaas. De drie jaar St. Eustatius zitten erop.
Ik heb na 32 nieuwsbrieven genoeg gekletst…

Deze laatste nieuwsbrief laat ik anderen aan het woord.
Lees mee en geniet van hun ervaringen.

De laatste tropische groeten,

Eygje

Trouwens, voor de allerlaatste fotosessie: surf naar http://statia.laroo.net


sterretjes




Eyg heeft ook mij gevraagd een stukje te schrijven over haar eiland voor haar laatste nieuwsbrief. Al ben ik niet zo'n 'stukjes'-schrijver doe ik dit natuurlijk met liefde.
Goed, mijn ervaring met het eiland… hmmm… Het is er heel erg warm, er is slechts één dorpje (oké, genaamd OranjeSTAD, maar het is toch écht een dorpje…) en het eiland ligt heeéél ver weg en mijn vriendinnetje woont erop. Reden genoeg voor een stadsmens, die niet erg goed tegen warmte bestand is en veel van z'n vriendinnetje houdt, om het eiland niet heel leuk te vinden. Toch vind ik dat eigenlijk wel.

De keren dat ik op St. Eustatius geweest ben vielen me een paar dingen op. Ten eerste de 'warme deken' die over je heen valt als je op St. Maarten het KLM toestel uitstapt. Dat is toch écht eigenlijk best heel lekker na die toch iets te lange reis. Als je dan na het overtochtje met een klein vliegtuigje (ook erg leuk) op Statia bent aangekomen viel als één van de eerste dingen de grote rust op het eiland en van haar ingezetenen. Ik heb in de (toegegeven beperkte) tijd dat ik er geweest ben nooit iemand haast zien hebben. Hierdoor had ik echt het gevoel een beetje 'buiten de wereld' te zijn… en dat is eigenlijk een heerlijk gevoel, in ieder geval voor beperkte tijd. Dit 'tempo' bleek ook aanstekelijk, aangezien ik de keren dat ik geprobeerd heb om werk mee te nemen (i.v.m. een tekort aan vakantiedagen… ), dit steevast weer zo goed als onaangeroerd door mij mee terug werd genomen. En toch had ik zeeën van tijd, aangezien Eyg meestal gewoon (ook) moest werken.

Wat heb ik dan in die tijd gedaan? In ieder geval op m'n gemakje een kopje koffie gezet en ontbeten, de kat en de hond eten gegeven (als ik er aan toe kwam), naar het bakkertje met Chubby waarbij we op de route steevast werden toegezwaaid door alle Statianen die we tegenkwamen (echt een hele prettige eigenschap van deze mensen, je voelt je onmiddellijk thuis. wat dat betreft kan Statia beter 'The friendly Island' heten) en soms nog enige huishoudelijk taken, maar dat was het echt.

Verder heb ik met Eyg vele eiland excursies ondernomen, bijvoorbeeld naar de Quill, snorkelen in het zeetje of de zee, het museum (in verbouwing), de excursies op 'een ander deel van het eiland', de restaurantjes en de bezoekjes aan leden van 'de groep'. Deze excursies waren eigenlijk allemaal, mooi, verrassend of apart. Alhoewel ik eigenlijk dacht dat ik alle mogelijke excursies wel had ondernomen op dit eiland, telkens bleek uit de mailtjes die ik kreeg van Eyg dat er nog vele andere excursies te ondernemen zijn. Dus wellicht moet ook ik nog een keer terug.
Kortom, het was écht een leuke plek om de afgelopen twee jaar op bezoek te gaan… en alhoewel vooral, niet alleen omdat Eyg er woonde.

Paco



Ontwennings– en verwenningsverschijnselen van een ex–Statia bewoner.

Net terug in Nederland:

  • Je verbazen over het feit dat niemand terug zwaait op straat.
  • Liefst drie keer per dag boodschappen gaan doen in de Albert Heyn.
  • Letterlijk kilo's Heinz Sandwichspread Tomaat Lente-ui op je boterham smeren.
  • Je afvragen waarom 'geen zin hebben' niet als een goede reden, maar als een excuus wordt gezien.
  • Op koopzondag in de stad duizelig worden van de mensenmassa's en al het aanbod.

Alweer even in Nederland:

  • Weer wennen aan het feit dat je zowel 's ochtends als 's avonds een uitgebreid aankleed– als afpelritueel moet houden.
  • Tot de conclusie komen dat uitzicht over huizen vanuit je klaslokaal niet zo inspirerend werkt als uitzicht over een azuurblauwe zee.
  • Toch maar een agenda aanschaffen.
  • Alleen maar zweten door inspanning.
  • Toch nog steeds op Internet het ontstaan van de orkanen volgen.

De winter in Nederland:

  • 's Nachts dromen over wonen op een klein, lieflijk eiland in de Cariben en 's ochtends chagrijnig zijn omdat het maar een droom was.
  • Schrikken je eigen spiegelbeeld van het bijna doorzichtig wit zijn.
  • Geld overhouden op het einde van de maand, omdat je geen dure vliegticket hoeft te kopen om kerst en oud en nieuw met familie en vrienden door te brengen.
  • Na kerst en oud-en-nieuw balen dat dat &%$@ weer niet beter wordt.
  • Ouderwets gelukkig zijn als je op natuurijs kunt schaatsen.

Weer een heeeele tijd in Nederland:

  • Bij goed weer echt geen dagje naar zee gaan, omdat je weet hoe het anders kan en het alleen maar tegenvalt.
  • Je zomerkleren van de zolder halen en een heerlijk muf, maar authentiek 'Statia geurtje' opsnuiven.
  • Mopperen op de belachelijke prijzen die je betaalt voor een Malibu.
  • Het nog steeds zielig vinden dat de beestjes op de kinderboerderij niet los op straat mogen lopen.
  • Melancholiek worden bij Eygje's nieuwsbrieven en bijbehorende foto's.

Vanessa



Nou eigenlijk willen we niets kwijt over het eiland etc, want daar heeft mevrouw alles al over gezegd. Wat we dan weer wel leuk vind om te vertellen is, hoe we Eygje hebben leren kennen en wat we dan zoal van haar denken.

Het begon allemaal toen we samen hebben besloten om naar Statia te verhuizen. Hiervoor hebben we toen een persoonlijke website opgezet zodat vrienden, familie en andere geïnteresseerden hier kunnen kijken hoe het ons vergaat. Zijn we goed 2 maanden op het eiland staat er in ons gastenboek: "Welkom op Sint Eustatius! Ik zal jullie hier vast wel een keer tegenkomen (alhoewel… jullie zullen mij niet herkennen, haha). Veel succes en plezier!"
Wat een grappig bericht maar wie is het nu? Nou dat was op zich wel weer snel duidelijk. Komt daar tijdens een etentje in Smoke ook een slanke vrolijke brildragende krullenbol met veel te veel herrie, geluid en grote verhalen mee eten. "Ik zal me even voorstellen, ik ben Eygje en ik ben lerares hier." Aaahhh nu weten we wie je bent!
Vanaf toen hebben we regelmatig plezier mogen hebben met Eygje erbij. Door de vele etentjes, borrels en andere zeer belangrijke activiteiten hebben we Eygje leren kennen als een leuk mens.
Maar wat maakt Eygje dan zo leuk, nou het is vooral iemand…

  • Die regelmatig graag in de belangstelling staat door hele luidruchtige verhalen met erg veel animatie te vertellen.
  • Maar die ook rustig zegt: "Ik wil niet, heb geen zin, laat me met rust" en zich dan vervolgens de hele dag al cocoonend op de bank kan nestelen.
  • En als iemand die er ook openlijk voor uit komt een 'Goede Tijden'-fan te zijn.
  • Maar zeker iemand die nieuwe (mannen) dingen wil leren zoals: Hoe maak je een BBQ aan? Hoe repareer je een luchtfilter op je brommer? Over mannensex praten. Op een grasmaaier rijden. Duiken (maar alleen met Jan Age).
  • Iemand die niet perse op een dansvloer hoeft te staan.
  • Iemand die niet gemakkelijk op de foto te zetten is.
  • Iemand die dol is op Karaoke. En hiervoor ook graag zelf de spullen aanlevert.
  • Iemand die zonder problemen op slippers en korte broek op rondleiding gaat bij de gouverneur (terwijl de rest in 3 delig pak staat).
  • En als iemand die vooral veel lol en plezier heeft in wat ze op dat moment doet.

Kortom we zijn blij je te mogen mededelen dat je het stempel vriendin ook van ons mag ontvangen. En we vinden het oprecht jammer dat je ons eilandje gaat verlaten. We gaan je zeker missen. Maar tevens willen we je ook alle geluk van de wereld toewensen in je nieuwe toekomstige stappen die je gaat zetten samen met je vriendje Paco.

Remco en Sonja



Statia, dat weet elke trouwe lezer van deze eigenwijze nieuwsbrief inmiddels, is een van die rustige plekken waarvan men zich bijna niet kan voorstellen dat ze bestaan. Een oord zonder overbodige geluiden die je hele dag bepalen. Dat ging hier overigens zo lang goed totdat er een schip uit Nederland kwam met aan boord een onvoorstelbare hoeveelheid geluidsboxen die in staat zijn die hele stilte naar de knoppen te helpen en die rustig keuvelende massa op te zwepen en om te vormen tot gillende lellebellen.

Statia: je stapt uit een vliegtuigje, pikt je bagage op in de aankomsthal, loopt door de niet-automatische deuren naar buiten en stuit dan op rustig grazende koeien. Je neemt je auto, waarin tijdens je afwezigheid het sleuteltje achter bleef en je sukkelt in je tweede versnelling richting nog meer stilte. Goed na de zonsondergang nemen de krekels en de boomkikkers het even voor je over. En dan die ochtend, op een porch, een overdekte en meestal betegelde galerij, neem je een ontbijt en omdat je zo geniet van de opkomende zon neem je daarvoor ruimschoots de tijd. 365 Dagen per jaar. Het is waar, een goed geoliede en gestroomlijnde organisatie kan ontbreken. De machine doet het werk niet voor ons, wij doen het gewoon zelf. Behalve wanneer je met de scooter de heuvel beklimt.

Statia: en voor je het weet ben je al weer thuis, tijd voor een siesta, een heerlijke duik in de Caribische Zee, je warme hap op het overdekte terras van Lorris. Wanneer je niet al te vroeg naar je bed wilt laat je de auto/brommer/fiets thuis, op je weg naar huis is er allicht iemand die je nog een koud pilsje aanbiedt en neem je later op de avond een fris bad, je stuurt de achterblijvers een warme groet per e-mail, luistert nog even naar de geluiden van buiten en voordat je het beseft word je gewekt door de elektronica op je nachtkastje.

En dan op een dag ben je vreselijk blij dat de ouders van Eygje Laroo zo verstandig waren nog een sterke zoon te krijgen, eentje die in staat is er voor te zorgen dat je na een misstap niet het ravijn in dondert en je rustig en zelfverzekerd over de rand van de afgrond trekt. Dank je Jan-Age, je staat voor eeuwig in mijn Gulden Boek.
Waarom dit gebeurde? Statia biedt naast de rust ook nog de uitdaging van tientallen avontuurlijke tochten over ruige heuvels en langs stenige stranden die eindigen met de beklimming van de steile klifkust. In elke losse steen, en die zijn er vele, schuilt een verrassing.

Echt heerlijk is de onvoorspelbaarheid van het wegdek. De man, het zijn natuurlijk ook hier de mannen, met een modaal inkomen zal zich wel bedenken om hard te scheuren met die auto. De valkuilen zijn alleen al daarom een hemels geschenk, goed vervelend voor je achterwerk wanneer je slechte vering hebt, maar een zegen voor wandelaars en fietsers en andere idioten die niet afhankelijk willen zijn van de enigszins onregelmatige aanvoer van brandstof. En je kunt echt het geluk hebben dat je wordt uitgenodigd door een Statiaanse kokkin die er van overtuigd is dat haar eten jou de gezondheid zal geven die je ook op dit eiland zo nodig hebt. Dan staat er zo´n pan boordevol met een heerlijke geurende soep. Een enorme soeplepel verdwijnt erin en komt even later boven om je bord vol te scheppen met alles wat er op Statia aan gezonds te krijgen is. Nee, hier hebben ze duidelijk nog nooit gehoord van instant soep. Gelukkig.

Och, afscheid nemen dat is hier een terugkerend ritueel, dat soms door een uitlopende vergadering in de soep kan lopen. Dan doe ik het maar zo: Dag lieve mensen. Eygje, dank voor je aangename brieven, je grenzeloze bewondering voor dit heerlijke eiland, je koude pilsjes en je oeverloze enthousiaste gesprekken. Het wordt hier echt stil, een stilte waarnaar ik eigenlijk niet gevraagd heb.

Henk



Het wordt een tropische dag, als ik van Eygje een verzoek krijg wat gedachtes over Statia op papier te zetten. Op mijn werk is het tropenrooster ingesteld: 7.00 uur beginnen en dan 14.00 uur naar huis. Het moet toch niet zo moeilijk zijn iets op papier te krijgen in deze omstandigheden.

Toen we naar Statia toe gingen voor 1 jaar, wisten we niets van dit eiland of van de Antillen. Op school kom je niet verder dan de namen van de SSS-eilanden en de ABC-eilanden. Wat voor wereld erachter schuil gaat weet je niet, als je niet een keer de mogelijkheid krijgt ze te gaan bekijken. Wij hebben die mogelijkheid gekregen.

Het eerste wat ik me herinner is de warmte, die als een deken op je viel, het vliegtuigje dat ons naar het eiland bracht en de zwaarbevochten plaatsen ten koste van Eygje en Jan-Age. (Dit leverde ons de naam 'ticketpikkers' op).

Al snel veranderde ons leven. De temperatuur vraagt om een rustiger manier van lopen, iedereen groet elkaar en de betalingen dwingen je tot vele wandelingen. De kinderen kregen een uniform en gingen met de schoolbus naar school. 's Middags thuis, heerlijk in de koelte onder de porch en 's avonds was het snel donker en konden we rond een uur of zes genieten van een kortdurende zonsondergang.

Trots was je, als er bezoek uit Nederland kwam Het kleine eiland, waarvan iedereen dacht: “Wat moeten ze daar!”, toonden we met trots. De forten, de Quill, het relaxte leven, de aardige mensen, Zeelandia Beach, het leuke bakkertje, Intermezzo voor een lekker broodje gezond. Elke bezoeker was al snel overtuigd dat ze het eiland hadden onderschat.

De contacten met Eygje waren leuk. Als we om zes uur gingen eten, belden we vaak Eygje nog even: “Kom je eten!” En dan kwam Eygje met haar brommer en later met Chubby voorop. “Hallo dan toch!” en at een hapje mee.

Terug in Nederland was het nog vaak voor het eten: Is Eygje gebeld? Toen we weer terug waren in Nederland waren we ook daar weer snel gewend. Eygje heeft dat ook vele malen ondervonden als ze weer terug in Nederland was. Toch blijft Statia altijd in je gedachten, misschien door de gevonden bluebeads, die volgens de verhalen zorgen dat je altijd weer op het eiland terug komt.

Petra



Drie jaar Statia.
Drie jaar Statia, het lijkt zo lang, maar het vliegt voorbij! En toch een schat aan ervaring die je opdoet. Talloze voorbeelden en verhalen kan een ieder vertellen. Boeken kun je volschrijven met de meest vreemde en toch ook weer zo komische situaties die je, naar het schijnt, alleen hier kunt meemaken. Over lekkende daken, schoolbesturen met uitgesproken meningen, het grote need-to-know aspect van een klein eiland, waarbij werkelijk niets privé blijft, het komen en gaan van allerlei mensen voor korte of langere tijd, de meest simpele dagelijkse bezigheden die veel moeite, tijd en frustratie kunnen opleveren. Kunnen, inderdaad, want het hoeft niet; je kunt je er ook bij neer leggen en ‘go with the flow’.

Maar ondanks, of juist dankzij al de merkwaardigheden en wederwaardigheden is Statia ook een plek met heel veel mogelijkheden. We schrijven 2006, Koninkrijk der Nederlanden, waarin het mogelijk is om laplazerus, met een telefoon aan je oor en zonder gordel rond te touren, waar het vrijwilligerskorps van de politie tijdens een feestdag een bierstandje runt, waar ontroerend-goed-belasting, APK en gescheiden afvalinzameling volledig onbekende uitdrukkingen zijn, waar politiek een dagelijks bijzonder heet hangijzer is. Welcome to Statia!

Eygje Statia… 'something else' en dat is ook zo. Statia is bijzonder en prachtig; de tijd heeft hier 50 jaar stilgestaan? Ik denk het niet, Statia doet het gewoon rustig aan. Op Statia kun je alles krijgen wat er in de ‘normale’ wereld ook te krijgen is, je moet alleen geen eisen stellen aan keuze en keur. Hoe lekker is het niet, om een weekend naar St. Maarten te gaan om het mondaine leven op te snuiven en te ervaren, maar hoe heerlijk is het niet om na zo’n weekend feestgedruis, geldverslinderij en drukte weer terug te gaan naar Statia: geen drukke toestanden, een ieder herkent je, de immigratiedames vragen of je een leuk weekend hebt gehad, tijdens de trip naar huis groet je 30 mensen en alles is weer als vanouds.
De temperatuur, altijd lekker. Nooit hoef je je af te vragen of je wel of niet je korte broek aan zal trekken. De woeste pure natuur. De humor van de lokale bevolking. Statia, een schitterend stuk Nederland, een eiland om naar terug te keren, een eiland dat je in hart sluit!

M.v.L. te S.




Statia…. statia Waar een toevallige ontmoeting met een 'krullenbol' voor een hotelbalie op Sint Maarten al niet toe kan leiden! Voor ons betekende dat een voortzetting van ons Antilliaanse avontuur op een ander eiland. Na ruim een jaar op Sint Maarten in de apotheek van het ziekenhuis te hebben gewerkt, raakten ook wij in de ban van Statia. Want zoals een ieder weet: Eygje is DE ambassadeur van Statia!

Gastvrij uitgenodigd in haar huis maakten we kennis met een eiland, waar NIETS is, maar van ALLES gebeurt. Eenmaal op het eiland, raakten we betrokken bij de Animal Welfare Foundation; een organisatie die het welzijn van (huis)dieren tot doel heeft. De President van de Foundation wilde zijn boot ophalen die hij in Canada had laten bouwen. Een klus die zo’n 4 maanden zou gaan duren. Uiteindelijk kwam de boot met bemanning veilig aan op Statia. In die tijd hebben wij ervoor gezorgd dat de bouw van het onderkomen voor de Animal Welfare nabij het vliegveld door kon gaan. Het gebouw is inmiddels klaar en wordt al volop gebruikt. Het lukt helaas nog niet om voldoende vrijwilligers voor de organisatie te werven. Via de homepage van de Foundation kan iedereen die belangstelling heeft voor vrijwilligerswerk in de dierenbescherming zich aanmelden.

Toen we nog maar net op het eiland waren kreeg Bas een melding van een vertegenwoordiger van het kaukasische ras over een geitje met 'gebroken pootjes'. Het beestje lag al een paar dagen langs de weg. dierenarts De regen trotserend werd er naar het dier gezocht. Uiteindelijk werd het gevonden. Met enige moeite liet het zich in de auto laden. Maar waarheen met het beestje in het weekend? Het geitje kreeg tijdelijk onderdak in een hokje bij het slachthuis. Voorzien van water en voedsel werd het diertje de volgende dag door een van de medewerkers ontdekt en die zich verwonderd afvroeg: wat doet het geitje van Mr. X hier? Wat bleek… het geitje verplaatste zich al jaren strompelend op z'n elleboogjes! Hij had er zelfs eelt op! De eigenaar was ontstemd; het geitje moest weer terug naar z'n vindplaats! We hebben het nog vaak in goede gezondheid zien rondstrompelen. Tja, die ijverige Hollanders!

huwelijk Dat Statia nog altijd deels onder Nederlandse wetgeving en regels valt, heeft met de historie te maken. Toch zijn er maar weinig eilanders die het Hollands nog machtig zijn. Tot onze verrassing werd ons gevraagd om getuige te zijn bij een huwelijk op Statia. De huwelijksakte: volledig in de Nederlandse taal! Maar de emancipatie lijkt aan het eiland voorbij gegaan; want met stijgende verbazing hoorden we de beloftes aan: De vrouw dient de man te volgen waar hij "wenst te gaan"! De man is het HOOFD van het gezin! En dan de aandoenlijke opmerking: dat het, in geval van een conflict, de plicht is van beiden, het probleem zo VRIENDELIJK mogelijk op te lossen, zonder al te RAS een besluit te nemen!
Toch, in de praktijk zijn de vrouwen niet zo onderdanig, maar vaak reuze flink. Want alle beloftes ten spijt; menige moeder voedt haar kroost in haar eentje op en zorgt ook nog vaak voor de inkomsten!

mikwe Het leven op Statia: voordat je het weet ben je bij allerlei activiteiten betrokken, zoals in ons geval: de archeologie (het archeologen echtpaar woonde naast ons). Tot een van de voor mij bijzondere vondsten behoorde de ontdekking van een Mikwe naast de synagoge op Statia. Ook oppastaken in huizen waarvan de eigenaars enige tijd off-island zijn, was een veelgevraagde activiteit. Het is gelukkig niet altijd afzien bij dergelijke taken!
En dan het zingen in een koor waarbij je er nooit achter komt hoeveel leden er zijn! Het werken in de apotheek van het ziekenhuis met twaalf bedden is een ervaring apart. Boven de eerste deur staat met grote letters: HOOFDZUSTER. En dat, terwijl de voertaal in het ziekenhuis Engels is! Maar vlak voor Kerstmis moet er een heuse kerstboom worden geplaatst voor het loket van de apotheek. Zo af en toe moesten we zorgen voor een jury om prijzen uit te kunnen reiken aan de schoolkinderen van de Family Plantation. Gelukkig vonden we steeds voldoende animo voor dit karwei binnen onze kennissenkring.

balkenende Het boerenleven op dit eiland is een verhaal apart. Het wordt voor 3 jaar min of meer aangestuurd door Evert. We werden uitgenodigd om zijn nieuwste speeltje te komen bewonderen. Al gauw bleek dat de grootste verrassing was dat hij premier Balkenende had uitgenodigd om de tractor officieel in dienst te nemen. Dat werd ook een feest voor de dochter van onze premier die nu eindelijk eens wat meer aandacht kreeg. Ook haar moeder genoot volop van de ongedwongen sfeer op het eiland.
Natuurlijk was er tijd voor een groepsfoto. Zoiets lukt in Nederland natuurlijk nooit!

Wat niemand voor mogelijk had gehouden gebeurde toch. Evert opende een echte slagerij! In het begin was het wel even vechten om de juiste stukken vlees in de gewenste hoeveelheid te bemachtigen. Maar na enige maanden liep alles op rolletjes.

slachthuis Gedurende mijn verblijf werd ik gevraagd als bridgepartner. Dat betekende ijverig studeren want ik had al in geen jaren meer een spelletje gespeeld. Vlak voor ons vertrek raakte ik betrokken bij een project dat opdekdeuren voor Mazinga (een plaatselijke supermarkt ) moest beschilderen met tropische taferelen. Het werd hard werken om op tijd klaar te zijn.

Orkanen betekenen ieder jaar een gevaar voor alle bovenwindse eilanden. Ook Statia ontsnapt niet altijd aan het geweld van wind en water. Op culinair gebied zijn wij bij Win en Laura van Kings Well Resort niets te kort gekomen. Regelmatig hebben wij van de kookkunsten van dit echtpaar genoten, samen met vele vrienden en bekenden.

Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. Wij hebben erg veel gelopen, met elkaar of met anderen. Dat betekende wel dat er voldoende water moest worden meegenomen en op tijd verkoeling moest worden gezocht. Onderweg kom je dan verschillende planten en dieren tegen die in Nederland niet voorkomen. Zo af en toe werd er gevist. Meestal viel de vangst wat tegen, maar soms was het echt raak! Smullen dus.

kriebels Eygje, jij kiest nu voor de liefde en voor Holland. Voor ons is Statia een winterbestemming geworden. We hebben al weer geboekt voor dit najaar. We zullen je zeker missen als we daar zijn en ik in het bijzonder als ik op het koor zal zijn, want jij was er altijd en er was altijd wel iets om plezier over te hebben! Lieve Eygje, bedankt voor je vriendschap, sterkte met de laatste loodjes! Wij kunnen ons het gevoel van weemoed voorstellen als je in de Twin Otter het eiland voorgoed (?) verlaat! Misschien kun je voor de laatste keer via Saba naar Sint Maarten. Dat is toch altijd weer een belevenis. Wij wensen jou een veilige thuisreis en een voorspoedige opbouw van een nieuw bestaan in Nederland.

Trudy en Bas.



Noten:
  • [1] Meer over deze, inmiddels afgetreden dirigent: zie de Nieuwsbrieven 18 en 20.
    Bron foto: http://www.statiagovernment.com/ltgovernor.html

  • [2] Officieel: "H.M. Queen Beatrixstraat" (sic!). Dit is de voormalige Prinsesweg.
    Zie hiervoor o.a.: http://www.statiatourism.com/wheretoeat.html

  • [3] Zo te zien heeft die wegenbouwkundige een goed en deskundig advies gegeven dat voortvarend wordt uitgevoerd. Nu nog afwachten hoe die verantwoorde reconstructie er over een paar jaar uitziet…
    Bron van deze foto én van de foto bij het voorwoord: http://friendsofstatia.blogspot.com/

    reconstructie

  • [4] Die straatnaambordjes zijn niet altijd correct. 'Heilligerweg' verwijst naar 'n gouverneursfamilie Heyliger, tevens plantagehouders, uit het midden van de 18e eeuw. Zie: de speciale pagina op deze site. Nadere informatie vindt u op Wikipedia

    straatnaam

    In het algemeen is nauwkeurigheid bij het overnemen van niet-Engelse namen ietwat teveel gevraagd.
    Hieronder een gedeelte van een bladzijde uit het telefoonboek van Eutel NV, de telephonecompany. Voor- en achternamen worden verwisseld en/of verkeerd geschreven (Larco Eygie, Rooseberg, Antillianse).

    telefoongids

  • [5] 'n Verklaring van die Antilliaanse 'vriendelijkheidsmuur': Kel Hoben, Het Págaro Loco-Resort [pagina 261], Panama 2007, ISBN 978-9962-623-89-2



Meer weten over Sint Eustatius?
Mijn Eyg-en
Paradijs